Alle inzendingen over bedding

De pijn aan de binnenkant overheerst, doet al het andere leed verdwijnen Ik sluit mijn ogen en versterk mijn greep jij klampt je wanhopig aan me vast De rivier verandert langzaam in een stroom om uiteindelijk volledig op te drogen Uitgeput en dodelijk vermoeid verslapt ons beider greep En waar eens de tranen vloeiden is nu alleen hun bedding…

Achter mijn oogleden is een donker heelal met miljoenen sterren die ons omhullen. Onder de wollen deken lik ik de wonden en helen de goden jou en mij. Door aanhoudende poem-poem-poem duik ik er weer in, ook al is mijn bed heel moe van mij. Ook al slaap ik niet, het filmscherm toont de meest boeiende beelden. Achter mijn oogleden is…

Automatisch gaat het niet wel bijna vanzelf, stromend door gladde beddingen om elkaars ongemakken en gevoelige plekjes heen naar stille wensen Alles op zijn vaste plaats dat helpt, en blijven eten natuurlijk, genoeg zon zien om niet te versomberen of weg te dromen in een romantasie van eeuwig jong nog lang en gelukkig van lente…

De liefde die stroomt maar geen bedding kan vinden uit zich in tranen.…

Ik laat me gaan in de stroom, met de stroom de bedding, de oevers tast ik af mijn vingertoppen strijken langs de rotsen en de krokodillen voelen waar ze verpletteren in welke hoeken ze snijden ik ken de spanning van hun spieren, poten, kaken en laat hen gaan in mijn stroom, met mijn stroom mijn bedding en wijkende oevers geven hen de ruimte…

bevroren tranen in de bedding van mijn wangen…

licht wil ik einders voorbij gedreven mijn zucht verhuld in kabbelend water juventus speuren indigo dromen vol nachtviolen en langs de bedding echo’s verzaden naamletters raden in bovenaards blauw ongerijmd tijd met rijp camoufleren halfweg het water tijstromen spelen lachsalvo’s delen in aurora-rood naakt zal ik gêne voorbij…

midden de koude winternacht wordt de bedding van mijn hart door een Kind verwarmd zijn glimlach zal ik zien met de ogen van mijn ziel Zijn Woord zal in mij groeien door Zijn Geest geopenbaard en het zaad van gerechtigheid zal kiemen en vrede brengen langs alle wegen waar kerstrozen van liefde bloeien...…

't Zij Waal, of Rijn, of Maas, of alle drie te saam, 't Zij IJssel, Merw' of Lek, of drie in ene naam, Of zes in ene buik, ze moeten t' mijnent buren En willen niet in zee of kussen eerst mijn muren; Mijn muren zo gerekt, mijn zo gerijkte grond, Dat wie mij nu beziet, kan vragen waar ik stond. O muren en o grond, o welgevoegde stromen,…

synchroniseerden tot innemend zijn brak nu dat beeld tot de scherpste scherven in diep gevoelde pijn je schimde naar het verdwijnpunt van de werkelijkheid ving vage blikken van latente zieken in karakteristieken ook hun normen en waarden kwijt je gleed niet af maar heden had geen toekomst meer gebeden begeleidden je nu naar beddingen…

Het lichte zinderen begint in de verte, waar letters kapseizen in een blinde bedding. Geen vinger die richtte of de bladzijde wendde, toen de inkt miste en over de velden vertrok. En toch landt de nacht in een vlijmscherp verband. De sterren lichten op als een dwingend schrift, een perfecte bedding waarin het raderwerk spint.…

Over de rivier de dijk Er zijn Geloof en zij Water te over kant van het bestaan De rivier De bedding er op staan Het vloeibare van het bestaan Vlucht begrip…

Gevangen in de lethargie van een junidag rijg ik de uren aaneen lazuurblauw en geel ik zweef op vleugels van gelukzaligheid ik ontstijg als een wolk de bedding van de tijd.…

wat moet het leuk zijn zei Max bij het beekje om water te zijn je hoeft niks te doen en je komt overal wat is het leuk, Max om bij jou te zijn ik ben je bedding en ik volg je overal…

totdat ze straks weer in haar bedding zwemt.…

Gevangen in de lethargie van een junidag rijg ik de uren aaneen lazuurblauw en geel zweef weg op vleugels van gelukzaligheid ik ontstijg als een wolk de bedding van de tijd.…

De bergbeek in zijn bedding van boven naar beneden maakt Alpen tot ruïnes. Niemand herkent je meer als je je doel bereikt hebt, o domme, natte beek. ---------------------------- uit: 'Gedichten', 1984.…

Ik ontstijg als een wolk de bedding van de tijd.…

Boosheid sterft niet Zij vergeet waarom zij ooit werd geboren Als water dat zijn bedding niet meer kent, kiest zij de laagste plaats Daar wordt zij geen vergeving, geen berusting, maar een vorm waarin het zwijgen zichzelf eindelijk verdraagt.…

Stilte draagt ver vandaag ze slurpt de snelweg op omhult de hamerslagen in straten vindt traagheid haar bedding terug, kinderstemmen kaatsen en sleutels vragen aandacht als komma, treingeraas uit de verte als punt…

Een bedding past zich bij het water aan om gratie en joyeuse toe te staan en met een waaier kleurenarsenaal te pronken als de puur verliefde haan; de grond van ons hartstochtelijk bestaan strijdt met verborgen krachten van de taal: een bedding past zich bij het water aan.…

Maar toch, met niemand die mij woorden geeft, de woorden die ik jou bij wijze van altijd schreef, een stroom als een beek in Portugal, die bedding ben jij voor het woord dat blijft komen en stromen, het woord dat ik jou altijd schrijf.…

jouw rivier ontsprong in de mijne een twinkeling van stroming puur en onbevangen van inéénvloeiende voorjaarssneeuw vol van leven met vaste drang we rijpen, we groeien de bedding waardoor we waden is voor langer dan even…

vond je edelsteen in een bedding van alleen jaren water stroomden langs je heen zonder je ooit op te glanzen eindelijk zie jij de zon in jouw kristallen dansen de setting is nog niet compleet maar ik polijst met warmte de karaten die ik weet…

Vaal en van nicotine gegeeld in elkaar gevouwen rond, maar toch zo verdeeld als ik ze zie -achter je rug-, luiwammes ik voorzichtig heen en weer in hun zachte bedding. Je vingers ik leg ze als lakens opzij. Ik rek me rijkelijk uit, zo veilig en warm omvatten ze mij.…

De rivier, teruggetrokken uit de waard, vleit zich neer in de bedding en vindt rust nu het woelen is bedaard. Het water glijdt geruisloos en gedwee, toegedekt door een kalme waas, naar een horizon van eeuwige zee. Het water is weg uit de uiterwaard. Zolang het duurt, uiteraard.…

Als bij opgroeien en ontwikkeling herinneringen met negatief gevoel opwellen blunders in het verleden onze hoofden schaamrood kleuren is dat het signaal dat zich normen vormen en we volwassen worden Als we tijdens opvoeding de trant van onze nederige herkomst voortzetten omdat we niet beter weten slijten we corresponderende ‘beddingen…

ik hoopte in een paar penseelstreken jouw glimlach neer te zetten zonder karakteristiek het rake vast te maken door een stukje van jouw leven te verstillen in liefde waarbij de stemming bedding geeft om met tal van emoties je lach visueel te parelen in zoetgevooisde taal…

Het wassende water zoekt zich een weg, een uitweg 'r bedding verlaten... De kaden huiveren bij het zien van zoveel spektakel dat zich niet laat weerhouden door paal, hek of heg ze zullen niet baten Het schijnt.... de God Neptunus die het water als 'n hellehond heeft losgelaten.…

In geritsel van herkenning Langs onbetreden paden Damp van vervlogen kiezels In aan te hechten aarde De flonkerende bedding Van schaduw en licht Over melkwegen en achterstallig Gerucht van deinende oersoep Kan ik Hemellucht omarmen Me aan eigen honger verwarmen In mooiheid, lichtvoetig In grijste van ogen…