Alle inzendingen over bomen wolven

De bomen zijn verdwenen ‘t is ongehoord En zie - de wolven krijgen nu vrij baan Nu de bomen gekapt en de natuur verstoord Komen de talrijke datacenters eraan Al verandert het meesterlijk schone heelal Het is gedaan met ons menselijke geduld Met die ijskoude eigenwijze bemoeial…

Zwijgzaam in 't verdriet Waarnaar ik ooit heb verlangd Zie ik je naaktheid in 't niet Je glimlach in 't behang ..en komen de wolven der wroeging, 's nachts, als ik me op mijn allerbangst gewetenloos vergulzig aan jouw nakend paargedrang…

De wind huilt door de bomen terwijl de nacht zich heimelijk om de maan krult. Zij is overal, achter elke boom gloeien haar robijnrode ogen in het donker, drukt zij diepe sporen in het zand. Zij duikt op achter elke schaduw niet slechts in dromen maar in elke letter die het papier bevlekt.…

Als de wolven in ons huilen Kunnen wij maar beter schuilen. Bij een bepaald type weer Gaan ze vreselijk tekeer Volgens oud-christelijke leer. Maar met een lach en een traan Zijn er al veel ter ziele gegaan.…

Hij moest het met zijn leventje bekopen De Canis Lupus van de Lage Landen Hij zette immers hongerig zijn tanden In benen; had een trauma opgelopen Een geestelijk gezonde wolf zal mensen Vermijden en beschouwen niet als prooien Zich naar zijn aangeboren schuwheid plooien Totdat door bijvoeren het hem verwensen Ontstaat, hij zijn schroomvalligheid…

’s nachts zijn alle wolven grijs alleen het licht brengt het bewijs zolang de zon maar over ons wil blijven schijnen geeft zij kleur aan ons bestaan maar ’s nachts zijn alle wolven grijs…

Ik voel de pijn zo goed, en niemand ziet dat ik zo bloed. Er is geen druppeltje te ontdekken, maar ook duizend blauwe plekken komen niet door mijn huid naar buiten; mijn lichaam probeert ze in te sluiten. Ik ben een stukje jeugd verloren: ben als het ware opnieuw geboren, maar nu zonder schaduw achter me, want altijd was je daar voor me…

Hoger dan de stukjes blauw, hoger dan de maan kun je als je heel goed kijkt een gouden ster zien staan. Als het soms erg donker is zal zij er voor je schijnen, al lukt dat niet altijd,want soms zal zij achter de wolken verdwijnen. Oma zal voor ons altijd stralen, en met haar lichtje de weg wijzen, zodat wij niet verdwalen. Soms is oma…

Mijn wielen verslinden het asfalt bij iedere trap Ik voel de wind spelen met mijn haren en zet me schrap Een oneindig lang geel lint kronkelt door de groene vlakken versierd met vee Het brengt mensen naar allerlei bestemmingen, maar ik reis niet mee Ik reis mijn eigen droom achterna en deze bestemming is in mijn hart gesloten Mijn ogen dwalen…

Een roedel wolven sluipt langzaam door de toendra op zoek naar hun prooi.…

wat hij niet uit het oog verliezen kon Wegen liggen immers aan zijn voeten hij hoeft slechts de route te gaan waaraan zijn gevoel niet ontkomen kan over onverharde paden en bergpassen met stappen zo groot als zijn hart overgeleverde fabels vertrappen De beelden die hij vermorzelen zal deinen mee op de riviergolven waar hij met de wolven…

leiden en de wolven janken hun lied naar naar boven zijn zij gevallen geniet de wolven janken hun lied…

de laan wordt allengs smaller bomen stappen kleiner langszij wanneer het oog blijft puilen is het waas der waan nabij geen vogelkreet bekrast de lucht er zijn slechts wolven, zij huilen vlucht, vlucht, ijlt de noordenwind verdwijn uit dit verdichte woud in de ruimte sluimert het kind zijn bed voelde nooit zo koud…

het zijn vallende engelen ze dansen op het hellend vlak als lieve oude wolven het feest is nu voorbij mijn hart verliest aan slagkracht het huilt om godsgeschenken je neemt me bij de hand de jaarringen worden geteld maar bomen zwijgen zich stil ze vangen westenwinden ze vrezen de letterzetter er blijft een diepe angst voor vallende…

Gesneeuwd heeft het in deze vlakste aller vlakten Een wolf voelt zich geroepen tot bewegen en zet zich dan ook werkelijk in beweging Een goede wolf draaft links de dageraad tegemoet Kwade wolven ook. --------------------------- uit: 'Boze Wolven', 2002.…

Witte bliksem uit de hemel haven Wilde wolven en twee zwarte raven 1977.…

Of de wind 't doet of niet 't wordt steeds minder zoals je ziet. Bijna geen blaadje meer te bekennen ja, op de grond, daar: zie je ze rondrennen. Alsof ze een boodschap brengen willen, je hoort ze nog net niet gillen. Bijna kaal, roodbruin op de grond, wie vindt dat ze 't leuk vond: heeft 't mis, zeker weten Majestueus staan…

Kijkend naar buiten, in al haar pracht staan daar stil maar ook vol kracht witte bomen. De vorst en rijp, maken takken wonderschoon het is prachtig, heel gewoon kale bruine takken, prachtig wit. Wie de schoonheid van natuur een wonder vindt, snapt dat ik geniet als een klein kind van dat prachtige fenomeen.…

In het schijnsel van vroege maan, dansen silhouetten tussen vermoeide bomen waar wolven huilen en durven te komen, dan bront mijn stille waan Bij het dwalen door het leven. Eén bewegen waardoor spiegels breken en het gelaat smeekt om te vergeven door alles met liefde te strelen.…

Wolven leven onafhankelijk en loyaal. Ze hebben heimwee naar de wildernis. Naar het zonlicht en de volle maan. Naar de liefde van een wilde vrouw. Niemand weet waarom ze huilen. In vriendschap zijn wolven eeuwig trouw.…

De avond valt in duisternis op aardse zwarte gronden er ligt een diep verlangen in het nabije landschap een stille hunkering in dorst naar regen sobere onbestemde nuchterheid tekent zich af met het donkere silhouetten van bomen begrenzen zoete fantasieën jouw lucide dromen reizen met raven, wolven en vleermuizen in vertrouwd…

U kent ze wel, Roodkapje en haar grootje En ook de jager die dat stel bevrijdt Die onbevreesd de wolf daar opensnijdt Het beest in kwestie legt daarna het loodje Die jager zit nu vast en wordt verhoord Want wolven zijn een streng beschermde soort…

De tijger gromde, de zwaarden zwaaiden razend, de wolven huilden.…

De wind blaast letters uit de boom ik veeg ze bij elkaar tot een ontdicht gestaat. kijk zo…….! De storm giert krakende huizen huilende paarden briesende wolven. Buiten op de dijk als tegen de wind geleund adem naar binnen slaat.…

Ik heb ook die droom dat ik mensen in de wolken zie omdat je die droom met mij kunt delen in dit laag, zo dicht bij de grond waar mist van verlangen blijft hangen waar ik je hart zou willen stelen maar ze drijven voorbij die wolken en die droom en je maakt me gelukkig met de wolven bij die boom van de verboden vrucht treur niet…

hoe kraaien in dichte bomen krassen watergeesten kronkelen in woeste grond hoe zwarte engelen zich verschuilen achter struiken de buizerd hongerig boven velden zweeft hoe wolven huilen in duistere nachten de grillige wind gestaag bloembedden vlecht hoe de dood in koele watergronden geduldig wordt gewiegd hoe de veerman wacht bespiedt…

sterrenloze nacht ik hoor jouw stilte vallen botsend op wolven…

nachtenlang zingen de wolven hun dodenlied langs wakende uilen tot de maan verschiet in de rivier vallende woudreuzen bedolven verpletterend hun weerloze jongen nachtenlang huilen de wolven om hun bloed op stuwende stammen dat kleeft aan de grondontwikkelaar vreeemde geurvlaggen geroken vrezen zij de mens, het dodelijk gevaar…

Een man die huilt met de wolven. Bij het nachtelijk uur bij volle maan wordt vergeefs naar geluk gedolven. Een man alleen, een wolvenman. Een man, een roofdier ver van huis. Bij het nachtelijk uur bij een romantisch vuur voelen wolven zich thuis. Een man alleen, een wolvenman. Een man die de weg van de eenzaamheid kent.…

Bomen worden ontworteld. Wat een ravage.…