‘met de wolven’
Met zijn rug tegen de boomstam
op het kruispunt neergestreken
kijkt hij naar zijn lege handen
die zijn leven lang gedragen hebben
in elk duister blindelings betastten
wat hij niet uit het oog verliezen kon
Wegen liggen immers aan zijn voeten
hij hoeft slechts de route te gaan
waaraan zijn gevoel niet ontkomen kan
over onverharde paden en bergpassen
met stappen zo groot als zijn hart
de overleverde fabels vertrappen
De beelden die hij vermorzelen zal
deinen mee op de riviergolven
waar hij met de wolven meezwemt
huilt bij het minste geringste maanlicht
de kleuren accepteert die hij aantreft
en ongeremd elke daad aan haar wijdt
outlook.com
Biografie van deze schrijverGeplaatst in de categorie: individu
transformatie 3.2 met 5 stemmen 
88
88
Er zijn 2 reacties op deze inzending:
en twijgen vol kroezen
is als een beschermengel
in de vrije natuur
De stam biedt een steun
voor hem die toegeeft
aan een 'Op de plaats rust!'
de arbor als transformator
voor method of loci...
die zijn leven lang gedragen hebben' Een rakend en herkenbaar gedicht. Met bijzondere zinnen-vondsten.