Alle inzendingen over lezer(es)

Een heel goed, gezond en gezegend Nieuw Jaar voor iedere lezer(es).…

Dus even wat tekst en context voor de weldenkende lezer(es). Deze tamelijk buitenissige associatie diende zich even plotseling als onverwacht aan alvorens een sonore midwinterhoorn hem in mijn halfslapende brein nestelde als blijde boodschap.…

Lieve lezer(es), mondje toe alsjeblief, dan heeft U mijn levenslange waardering, en indien nodig, ben ik steeds tot wederdienst bereid.…

Hoe mooi dit geluk als kleine momenten in het leven kan zijn, het raakt vormen van liefde, streelt warmte in vriendschap want, beste lezer(es) het hoeft niet groot te zijn maar wel bijzonder en uniek die telkens de snaren van een hart laat trillen zodat zij zal stralen van plezier of tevredenheid; breekbaar en kwetsbaar nabij.…

Nee, geachte lezer(es), begrijpt u mij alstublieft niet verkeerd. Vooraleer u in de pen gaat klimmen om uw ongezouten mening via een lezersbrief kenbaar te maken, wil ik best even duidelijk zijn.…

Zo graag wilde zij reageren De dichter belonen, minstens bevragen Een pluim...in z'n gat wat pauweveren? Maar zou deze die weelde kunnen dragen? Naast zijn schoenen lopen? De dichter moest maar teren Op haar punt een zeventje? een acht? Nou, wacht... ze zou 'm een mailtje sturen…

ik ga slapen ik wil dromen van een kindje in de wieg ik ga slapen ik wil dromen dat ik naar de sterren vlieg ik ga slapen ik wil dromen van zes prinsessen op hun troon ik ga slapen ik wil dromen dat ik in de wolken woon ik ga slapen ik wil dromen dat ik zwemmen kan als een vis ik ga slapen ik wil dromen van de wereld zoals…

Uiteindelijk keert een ieder naar zijn eigen soort terug.…

Dus dichters, lezers, Antikezen, ga es na of het gelezene voor jullie inzichtelijk is geweest. Scherp je eigen poëmen!…

Even lekker rustig en alleen ssssssssst, stil nu even hocus pocus...ik verdween Naar verre oorden zonder kabaal hou es op,schei es uit hocus pocus...weg allemaal Rustig zonder al die mensen even niet doen nu hocus pocus...vervul al mijn wensen Zonder klok of besef van tijd schiet es op, loop es door Hocus pocus...weg bedrijvigheid…

we redden het, de liefde zal ons omarmen, het licht verschijnt, het is al veel te lang donker geweest wir schaffen es, die Liebe wird uns umarmen, das Licht erscheint, es ist schon viel zu lange dunkel gewesen…

Ik word er wel 'es mismoedig van. Dat ik, wat ik voel, niet zeggen kan.…

Laat elke letter Een steen zijn Die jij dan kan aanraken Laat elk woord Een kleur zijn Die jij dan kan voelen Laat elke zin voedsel zijn Voor U Mijn lezer…

Hij, verbaasd dat niet iedere lezer begreep waarom die woorden aandacht trekken door hun muziek en betekenis begon te begrijpen hoe klein de sekte was.…

Gij die dit boekje zo eens openslaat, En gij die er in leest, en gij die even Aan 't lezen en aan 't blaren zijt gebleven, En die het dan weer vriendlijk liggen laat: — Ik heb die verzen niet voor mij geschreven Met al die rijm en moeielijke maat, — Voor jou — ze zijn voor jou juist kameraad Met zorg gemaakt, gedrukt, en uitgegeven: —…

Jaarlijks keren de bloemen terug uit het noorden O zij ontwaken buiten in hun verblijf, in hun hoge Goed binnen de cirkel, de naam Permafrost draagt het, u te verblijden is hun eerste gedenken, en dat het donker in Uw hart is maar licht om u heen, waar het bij hen andersom is, Daarom de wende, om uw geduld te belonen, hun fleur zal…

In het zachte ochtendlicht zit jij, gebogen over papier, letters als dauwdruppels op de rand van je gedachten. Je bladert door werelden die niet de jouwe zijn en toch, met elke zin, worden ze een stukje thuis. De kamer om je heen vervaagt tot een fluistering, de klok vergeet te tikken terwijl je reist zonder te bewegen. Je bent een tijdreiziger…

nooit heb ik je zo ontroerd zien kijken naar die vergeelde foto uit de gouden koekjesdoos van oma Rosa zaliger genomen, lang voor de oorlog in een bonte boerentuin met aan de waterkant oude mannen, bolle vrouwen en God's enig kind je las zijn wonderschone afscheidsgroet zijn allerlaatste woorden gericht aan jou de liefde…

Mijn koekje heeft pijn, maar niet altijd Alleen, als ik hem doormidden bijt AU! roept hij dan hij schreeuwt van de pijn Maar ik eet verder omdat ik niet zonder hem kan.…

Wij allen, uit een mond: "Kijk es wat Sinterklaas gebracht heeft: een tractor!" Maarten, heel fijntjes lachend, draaide een paar keer rond zijn geschenk, nam voorzichtig plaats en zei toen bedaard: "Kijk es papa, een tractor."…

&hagenees sprak in de vishal wat een zeldzaam mokums harde es heb jij pseudologia phantastica zwarte magie kardinaalsmuts die haar vruchten roemt giftig geeft ze de kost op het heksenbal ik moet aan nieuw bit het wringt nu ik die harde es als ekses zie…

De jonge es groeit uit de holle, sterke stam van een dode beuk.…

Met weerzin borg de violiste haar instrument in het foedraal; in haar oren nog wat vals gekerm, niet wat Bach 'es had gecomponeerd. Haar publiek onrustig van de krasse dissonanten beloonde afgemeten met applaus voor wat Bach 'es had bedoeld.…

Maar zelf es zeggen dit was mooi ik heb er van genoten Nee dat kan echt niet ouwe lul je zit maar wat te kloten Dus meestal is het schrijven als een hemel zonder lucht Er wordt wel es gelachen hoor maar meestal veel gezucht Pas als je er verleden bent dan gonst er wat gebrom Dan ontluiken er de kenners van hoe goed je het wel kon…

De zogenaamde paradoxen van een schrijver, waaraan een lezer aanstoot neemt, bevinden zich vaak helemaal niet in het boek, maar in het hoofd van de lezer.…

de lezer en ik volslagen onbekenden zoekend naar woorden de lezer en ik vinden tussen de regels steeds wel weer elkaar…

Quod tu es, ego fui; quod nunc sum, et tu eris…

als je moedig bent moet je moedig zijn of je wilt of niet muss es sein es muss, es muss de angst die weerhoudt is de kracht die duwt angst maakt bang of boos bang trekt boos duwt de moedigen zijn eerst ook bang ze ruiken het het ruikt naar rot het slaat naar binnen ik wil geen rot het rot eruit men trekt bang naar rot…

Wel es gehoord van het woord 'Erbarmen'?…

Heimwee naar de jeugd? De tijdgeest schrijft momenten Die niet weer komen; Doch tijd polijst heimwee tot Zachte weemoed die beklijft…