65 resultaten.
Oker
netgedicht
3.2 met 30 stemmen
2.222 Met een lichte mate
van onverschilligheid
haar voor het gezicht wegschuiven
Kussen tot je naar adem hapt
aan een goudvis doet denken
schubben tot oneindigheid tellen
De mens terugbrengen
tot een holbewoner, die uit verveling
beesten kleurt op de muren
van een grot in Zuid-Afrika
waar af en toe nog Hottentotten komen
In de…
Haiku [Oker]
netgedicht
2.3 met 13 stemmen
1.014 Oker
het verwaaiend blad
het trage licht…
aarde (elfje)
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
865 oker
dalende zon
in Afrikaanse woestijn
giraffen zoeken de horizon
magisch…
Oker gekust
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
472 Dit moeiteloos hangen
in het toegeknepen licht
versterkt plots het verlangen
naar een klank of een gedicht
Ik laat ze zwierig zweven
en dagdroom nog even na
over dit hemelse gegeven
voordat ik buigen ga
In een stilte en die buiging
samen in de serene rust
verpak ik dankbetuiging
en voel mij oker gekust.…
LAMENTO
gedicht
3.0 met 32 stemmen
12.423 schouder
je okeren schouder altijd in het middaglicht
dat altijd maar je kreet hangend
altijd maar je vogelkreet hangend
in de middag in de zomer in de lucht
dat altijd maar de levende lucht dat altijd maar
altijd maar het rimpelende water de middag je huid
ik dacht dat alles altijd maar ik dacht dat nooit
hier…
Gevecht in kleur
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
1.452 Aan het einde van de zwarte nacht
werd het blauwe maandag
Het regende paars tot in de rode ochtend
De lavendelkleurige mist
gaf het gras zijn oker
Macabere wolkenpartijen domineren de dag
en gaan een gevecht aan met het licht…
Horizon in oker
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
430 Met een horizon in oker
boort de zon een gat omlaag
tot diep in de einder
't Skelet van bomen tekent de
hemel meer dan magnifiek
Met een vlies bovenop 't water
keldert temperatuur traag
Diep onder de spiegel
daar gaat het leven volop door
weliswaar gestáág verder
terwijl de ondergaande zon
contouren voor het plaatje
fotogeniek aanreikt…
Oker lossen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
194 Langzaam rijdt de zomerwagen
vroegtijdig de lentedag binnen
even kijkt de warmte verrast op
maar sterkt zich daarna weer lui uit
op het fluisterende zand
de wagen lost het heilige geel
en verse oker uit verre dalen
de wind zwiert de maankleuren
in tovercirkels en reepjes plezier
als een tekenblad hangt het zand
in dwergduintjes tegen…
kleuren
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
623 Als ik je met kleuren inkleuren zou,
met oker en met hemelsblauw
en je omlijsten met een zweem
van teder licht cyclaam,
mijn god, dat lukte me niet gauw.
Blijf maar gewoon een mooie vrouw
in zwarte lijnen:
mijn pen die jouw naam schrijft
verlicht de pijnen.…
magenta
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
257 oker ook, felblauw
en een ringeltje wit
rimpelend straten wolken
en de zon klautert beschaamd
vanachter de grens met Duitsland
overstijgt ons nederig land
en kletst bekend rood, eind
einder, een zee sist
dag dag…
nar
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
489 Geen woud is gesloten
voor gij die loopt
in de bossen der oker
de nar dichter
de eeuwige joker
geen pad te smal
geen land te kaal
maar woud ik wou
dat je zou zeggen
de maan is roze
en de zon is blauw
de lucht is goud
ik droom zo vaak
zo veel
te veel
jouw.…
TOSCANE...onvergeten streek
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
394 Het zijn
de kleuren
van het wonen
het oker en het blozend rood
Het is
de geur
van versgebakken brood
en pizza uit een hete oven
Het zijn
de kruiden
aan berm
kant van holle wegen
Het zijn
de bomen in bloei
in glooiing,op hoogte
bij malse regen
Het maakt
me verwonderd
en verlegen
in deze onvergeten streek.…
Maandag vier november
hartenkreet
4.7 met 15 stemmen
722 Het najaar dwarrelt uit de lucht
En dekt het grasveld toe
In goud en geel en oker.
De zomer is zo lang voorbij
Alsof hij nooit geweest is.
De winter is nog zo ver weg
Alsof hij nooit zal komen.
En ik,
Ik zit hier in de zon
En wellicht voor het laatst dit jaar
Op maandag vier november.…
Rotsvast
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
579 Met name de mannen
vielen op
mijn rotsen
Vandaag
Lekker
strak en gestileerd
in krachtige halen
en diepe spleten
Zonaangelicht
In okers
rauwe omber
en wit
Het miezerig berkje
met gesponste blaadjes
(Denk erom: eerst wit,
dan pas groen!)
versterkt het beeld
Ze staan!…
Op weg
hartenkreet
2.0 met 4 stemmen
144 Als schimmen uit het donker
van gebrande Siena tegen oker gele achtergrond
kwamen twee zielen samen
om te versmelten met hun ceruleum blauwe schaduw
toen de zon zijn gouden gloed liet vallen
en hen teder aanraakte
op hun donkere gezichten
als schittering, die hen veranderde in reizigers
in ruimte
met kleurschakeringen als goddelijk geheel.…
tweezaamheid
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
471 vooruitgeworpen
schaduw van het afscheid
zien we de grillige sporen
die het leven trok
het ondoordringbaar wit
op de egale muur
de breuken in de spiegel
tegenover het bed
op de flonkerende
gordijnen van groen
de roerloze pauwenogen
van gestrande paradijsvogels
de verkreukelde lijven die
in tweezaamheid reizen
onder de zachte tinten van oker…
Zanglijster
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
511 Met de o van oker
en op haar borst
de pijlpunten van Cupido.…
Zanglijster
netgedicht
5.0 met 9 stemmen
751 Met de o van oker
en op haar borst
de pijlpunten van Cupido.…
Zwartwit
netgedicht
3.8 met 21 stemmen
954 Als het oker later valt, heel
even door de voorjaarsramen,
gaat zij traag een Triste spelen.
Grijze en verstilde beelden zweven
door de avondkamer - ziek. Zij zoekt
een scherpe bril om haar zwartwit
verhaal in eigen taal te kunnen lezen.…
Gebaren
gedicht
2.8 met 20 stemmen
11.432 Spreken van oker, van jasmijn
en fluisteren haar stil verlangen.
Weifelend zoekend
tussen denken en voelen
tast zij naar haar eigen waarheid
die verdwijnt en opduikt als de roos
in haar watervallend haar.…
LAIS CCXCV
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
167 Ik kleur uw wangen roodzacht,
mijn glans is jurk, glijdende zijde daar
als uw oker zich onthult, luid gebaar
van u in het nieuws van mijn verlatenheid.
Ik laat mij door uw leden leiden, scheid
hemel van aarde, hel van ons zijn, lik
de tong van het bestaan: stilte, waarheid.
Kilte in uw klaarte, mijn woord ben ik.…
Verdronken
netgedicht
4.8 met 18 stemmen
1.514 Het okeren kind zenkt
het verstrikte gelaat een laatste maal
naar de schokkend rivier.…
Wolkenogen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
475 Ik zie een schaduw
in het oker
van de ochtendmaan...
Even denk ik aan jou,
zoete regen
in de tuin van mijn ziel...
Ik luister
naar de tedere klanken
van de dageraad
wachtend op je naam...
En je schaduw wordt licht
Harten ontvouwen zich
Zalig is de eenheid
het verzinken
in wolkenogen...…
appelsiensap (droom)
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
1.321 onder een citroenboom lig ik
lig ik niet alleen en langs
haar stroomt een gelige gracht
samen liggen we te wachten
tot die gelige citrusgracht
zou stilstaan met de tijd
ik mors wat oker over haar
doordacht oranje onderpracht,
met langs de kant een eenzaam plukje bos
sop sop servetje
water, traag, wat toch niet wacht
lekker lam…
Wintertrek
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
1.084 Ik wuif de wind
onder het beschermde blad, de winterkoning
kent geen vrees zo beschreven
in het okeren licht
over de sneeuwwitte flanken
van het winters gezicht.
Een enkele schreeuw doorboort
de nacht waar de trek
z’n vlucht herbergt.…
Symfonie van de tijd
netgedicht
3.7 met 22 stemmen
936 Er zweeft een rust door stervend groen
een onzichtbare wind voelbaar en zacht
een okeren licht dat tussen twijgjes reikt
tot het hart weer overgaat in een nieuwe nacht.
Uitgeklede zomerwoorden
tussen leven en dood
dwarrelen als droomkristallen
en de aarde kleurt rood.…
Nadood
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
1.119 Zoetgevooisde hymnen en lofzangen
bezwangeren de blauwe lucht
Woorden zonder betekenis noch toekomst
dwarrelen neer als herfstbladeren
in het altijd mistig okeren ochtendgloren
Terwijl een vrolijke rouwstoet
van dierbare herinneringen
als een slang
door het rottende groen sist
en de grond zich opent
als een vuilbruine schede
gaapt…
Vrij landschap
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
202 Het landschap neemt de vrije hand
van de schilder mee in haar zonnebad
verfstreken kenmerken specialiteiten
die in het groen zo vruchtbaar zijn
oker zijn de dromen van de oude man
zonneschijn op het eelt van zijn hart
een zandpad kronkelt zich in vergezicht
zijn blote voeten voelen warm
nu wordt het tijd voor een groots gebaar
een kleur…
LAIS CCLXXV
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
166 Het licht is jurk, glijdende zijde daar
waar haar oker zich onthult: huid, gebaar
van haar, één glimp ervan geeft het bescheid.
Het laat zich door haar leden leiden, scheidt
hemel van aarde, water van hel, vuurt
de tongen aan van elk bestaan: waarheid,
kilte in klaarte, het spreekt tot het duurt.…
Vluchteling
netgedicht
3.3 met 11 stemmen
1.116 Een ijsbeer zwaaide met een palmtak
een verdwaald vaandel over het rillend land
de verlaten voetstap die de sneeuw brak
schotsen van oker in het fluisterend zand
Nergens leefde nog het daglicht
nergens nog een vertrouwd gezicht
Dagdromend van de verlaten helling
waar zijn oude kim gebroken slaapt
een korte rust blijft toch een kwelling…