Alle inzendingen over pantser

Ik zag je moedervlek op het zwarte pantser in een braakbal onder de toren stil brak ik het open zag vele pantsers. In een voelspriet herkende ik mijn zoon Ik braakte…

Geboren in een groot gezin Met als hoofdzaak overleven Waar gevoel niet aan de orde was Heeft hij zich met een pantser omgeven Emoties die schuil gaan Onder het eelt op zijn ziel Uit hij vaak op botte wijze En dat werd zijn vaste stiel Toch zit er achter dat boze masker Een warm en gevoelig hart Waar je pas achter zult komen Als je in…

Ik ben ontsnapt uit mijn pantser, naakt voel ik: wat -- is er buiten mij?…

In zware pantsers van verstand, schaamte en schuld – zijn genen op jacht.…

huid als een pantser beschermend, soms prikkelbaar veilig omhulsel…

Een man draagt zichzelf door de dag, de handen tot kommen, ze testen de adem, die is er, alsook zijn papieren, die liggen op stapels, dringend en dun. Op steigers die uitzicht schoonwassen, ruit spiegelt ruit ruit, daartussen de pluisjes, de mussen, een lijstje te licht om te landen, waarop wat onthouden moest ooit. Op avonden, luiken gesloten…

zag een vlag in het wit van je gezicht geen overgave de loopgraven en pantsering nu eindelijk voorbij ik neem je hand de vredesduiven vliegen landen gelukkig aan jouw kant…

Evenals een roos had jij je gewapend met doornen ik ben er heel behoedzaam tussendoor gelopen en vond onder het vlijmscherpe pantser een kelk vol honing waar ik me dronken aan drink…

pantsers borgen de borst waarop ik mijn mensenschedel draag in stille vlucht wanneer ik heil vind in zwarte nachtschade leeft mijn rijk in duisternis vreest zoemvolk voor zijn ratings…

iedereen heeft in zich een klein dorp. dat dorp wordt aangevallen. dus je bouwt een muurtje. het wordt opnieuw aangevallen. je bouwt een muur. het wordt weer aangevallen. je bouwt een muur en maakt een leger. totdat bij een nieuwe aanval je niets meer er van merkt omdat je al heel wat ben gewend. mensen die heel de tijd een mooi…

besluiteloosheid er is geen strakke energiegerichte daadschap streep wel een kakofonie van speldenprikjes die ontladen in de geest zij bouwen spanning op waarin ik niet kan blijven ik vlucht wat schielijk weg van al die lijven de druk neemt af voel mij leeggezogen omdat kracht is afgetapt een dagje stad het mentale pantser…

Van alle pantsers nog het meest te duchten is niets - geen pantser, nergens. Niets te zien. O Djenghiz, om een wereld te veroveren is nodig: honger en gebrek, niet meer. Ik kwam vanmiddag langs een voetbalveld. Ik zag de mannen spelen.…

Uit pantsering van ons ego. Uit angst om te worden herkend. Om te worden gezien. Gezien zoals we werkelijk zijn.…

je neemt het woord alsof je het uit de lucht grijpt de rode krasserige strepen met scherpe tong zijn niet van de lucht mijn huid, een pantser staakt enkele deuken later het verzet de verstikkende lucht berooft me van mijn adem laat me zwijgend schrijven…

De jonge man volgde de rivier Zijn aderen Zijn bloed Gehuld in een pantser Hij toonde moed Dat was toen vroeger Nu een oude man net voor zijn dood krijgt hij een visioen Hij begreep die vluchteling wel Luisteren naar zijn verhaal Gaf hem terug zijn vroegere moraal…

uitgestorven pleinen en straten huizen in de schaduw hun reikwijdte van glazen muren verschuilen geen optie zelfs niet onder de houten trap in het voorportaal het is stikken of leven het glas is immers geen pantser ergens dwaalt het door de kamers likkebaardend ladderzat als een valse profeet spijkert eenzaamheid haar vast…

In drommen staan ze aan m'n bed ik ruik koolmonoxide de helmen even afgezet voor verse invalide de namen op mijn gipscorset blijken krassen zonder ziel vriendschap als gestold vignet op een noodlijdend fossiel waar is de onbeschreven plek op mijn benauwde pantser verlos mij van dit groot gebrek ik ben een levensdanser.…

Het mos woekert door De sporen in een rotswand drijvend Listig badend in zonlicht De klimmer vertrappelt zijn vacht De voet schiet weg Het touw trekt strak Als een pion van de zwaartekracht Slingert hij boven een scherf Spartelend in wind Het touw verrafelt De vezels knappen Hij siddert in zijn dun pantser…

Je loopt weer rond te vloeken het kleinste voorval irriteert je en wij voelen ons verstrakken onze spieren gespannen als een pantser om ons. Je loopt weer rond te stampen je vuisten gebald en wij kruipen in onze schulp. Onze harten bonzen door jou en om jou en steeds minder voor jou.…

Nu een beetje laat terug van de verjaardag van Dick prettig op het balkon en gesprekken over niks morgen vroeg weer op om naar Aalsmeer te fietsen door mijn pantser heb je wel heen geprikt maar wat moet ik doen ?…

Tussen kale tak en twijgjes woont een onzichtbare kleurenmenger hij pelt omgekeerd -tussen bladeren van 't verleden en de koraaltjes van heden- wanden in donsbruin de schorre zang als een pilaar onder de stilte vragend kijk ik haar aan ze trekt haar geschubde pantser op alles toont ze wat ik al lang vermoedde dan vleugelt ze ijlings…

Haar ragfijne klauwen omklemmen mijn keel terwijl ze mijn pantser verscheurt in een enkele ruk. De nacht had verlossend moeten komen maar ik was de weerloze in haar web van ongeduld. Ik lig verstrikt in een kamer vol knopen en haakjes devoot knielend, biddend, smekend onder haar strenge blik.…

Rebel, noch leger doorbrak je pantser. Maar jíj gaf ons wel een nieuw land. Je overspoelde ons met kolkende cijferreeksen en wervelende letteralfabetten. De realiteit verborg je onder een berg metataal. Het duizelt ons nog steeds. Je doorbrak onze menselijke ongenaakbaarheid. en bracht ons Solidariteit met een zoutsmaak.…

Waar je me ook ziet In deze, of andere gedaante Een dier als een pantser Een plant als een steen Ik ben de wil.…

Je hebt zoveel te geven -voelbaar- je weet ook dat ik dat wil De bescherming van het pantser -schijnbaar- is niet goed genoeg tegen mij. Ik doorbreek het met mijn gevoelens -merkbaar- en dat maakt jou weer blij. Niemand weet van te voren -onzeker- hoe is de toekomst van ons beiden?…

Op de Oude Waal vaar ik je Het geschaafde pantser kraakt op brakende golven Wilgen waaien de nacht voorbij Geslagen nesten hangen in mijn touwen Ik dobber je zachtjes tot de Puttmanskrib Daar klinkt uit een langgerekte kolk de roep van de roerdomp Je hout me ik bevrijd je Tussen de nerven pak ik je hand De echo verstilt…

de rups kruipt over loof en doorn korte sprieten keuren alles wat haar maag verdraagt tot zij uit haar jas groeit kaken malen in het pantser van de kop zij hult zich in een rode pop vier vleugels van geel en grijsbruin loodsen haar voorbij een bries een inktvlek siert de pijlstaart zij warrelt rond een lamp strijkt neer met kleefklauwen…

Het zilveren pantser schiet weg, wordt niets dan het zwart van de rug. ----------------------------------- uit: 'In een zwervend licht', 1992.…

Het snelvuurkanon in de staart vliegt overboord Het pantser weegt en vreet brandstof Buiten bereik van het afweergeschut Valt Little Boy door het luik Zijn romp vol uraan geperst Neemt een steile, fatale duik De havenstad is in een wenk weggevaagd In een wijde straal daalt as en puin De helft ontsnapt, kruipt met buikloop, Verminkt door…

Mijn hart, zo arm en nooit ontloken en in de tijd zo zeer verhard verworden tot een harteloos hart jij hebt het pantser doorbroken.…