Alle inzendingen over te vroeg licht

Omarm de nacht in Langgerekt vertrouwen Houd in het duister Vast aan hopen op Het vroege licht Dat in wanhoop Uitzicht biedt…

zo stil het vroege licht later danst het door de straten waaiert het over je haar later steek ik het licht aan voor jou het licht…

roerloos gewacht op het vroege licht wie stil ligt reist ver over ongekende grenzen valt niet samen met het lijf soms wordt een droom gesmeed en de andere verbrijzeld…

in het vroege licht zie ik enkel juuts lange arm geeft dat mij nu een tevreden gevoel of ervaar ik de koelte het is immers al dagen voor mij te warm de lijn van mijn kruising laat ik vieren zo vroeg wil ik niet een bon versieren bij de voordeur zet ik een stoel…

ik taal niet langer naar verholen zinnen die in ‘t vroege licht niet wezenlijk te verwoorden zijn laat de zon liever heimelijk naar binnen sijpelen en mijn lief nog even onbeschreven proef in alles onzegbare poëzie…

De tuin ontwaakt in het vroege licht Een zijdezacht pootje beroert mijn gezicht Een koud nat neusje stempelt mijn huid Een zacht spinnen zegt ‘kom eruit’ Blauwe ogen kijken mij aan: Ochtendgroet van een Heilige Birmaan.…

ik kus je met woorden die het kind in ons doen ontwaken sterrenstof uit de hemel ligt onder vier saamhorige voeten in het eerste onderkomen weefden we prille dromen uit het vroege licht we wisten alles toen alles wat we later zouden vergeten…

De nacht ervoor was dag geworden en het vroege licht tikte op de schemermorgen als lepels in de glazen als messen op de borden we hezen vlag en wimpel vrij en zonder zorgen onwetend van het open graf dat God ons al ras liet delven. Slechts achttien zomers telde hij pas.…

Against all odds Plooit de tijd weer naar voorjaar Is het park een canvas Van groen en geel en roze Vindt de wind weer het zuiden Heb ik Me losgewrikt Uit de wurggreep van donkere dagen Ga onder In het vroege licht Me vastklampend Aan het drijfhout van herinneringen Hoe wij ooit Op jonge benen Door vele zomers gingen…

een overgave aan verre verten de opvlucht van ganzen alleen zij weten waar ze gaan in het vroege licht de tijd kruipt voort over het barre land om in oeverloze leegte te verstuiven in de wind het uit donker geboren lied van het koude hart diep verborgen in een winterjas een engelenstem zweeft aan zijden draden tussen zomerwind…

de ochtend fluistert dauwend herfst trekt draden in het vroege licht ze knispert met bevroren vingers een witte lach als vergezicht klokken luiden weemoedig tonen gedachten dromen in nostalgie de wind is bezig luchten op te schonen bomen kleuren in hun bladmagie ik zie de zomer in zijn vruchten het rijpe rood de kleur van…

de ochtend huivert fluistert dauw herfst trekt draden in het vroege licht ze knispert met bevroren vingers in een witte lach als vergezicht klokken luiden hun weemoedig tonen gedachten dromen in seizoenennostalgie de wind is bezig luchten op te schonen bomen kleuren in hun bladmagie ik groet de zomer in zijn vruchten het rijpe…

De zilvren eilanden van Denemarken, In 't zomers-vroege licht waar ik ze zag, Lagen als perken in de waterparken Waardoor ik voer bij 't opgaan van de dag. Geen morgen was ooit lieflijker, ooit reinder.…

omhelst waar wachten en weggaan elkaar rakelings passeren in deze stad waar bouwval en bouwstenen haastig histories kneden waar werkelijkheid gewillig samen loopt met wanen van de dag in deze stad waar 's nachts het spervuur van woorden verwatert waar de verbinding verdwijnt in oplossende straatbeelden in deze stad waar het vroege…

Een storm van Huid — van zoutig Slijm — de Nacht ruikt naar de vochtige Aarde — totdat het Ik — blind in de Lust — zijn Eenzaamheid ontwaart — Rond breekt de Kamer open — het Laken valt — en zwijgt — daar staat hij in het vroege Licht — waar ’t Vlees te aarzelen dreigt — De blonde Jongen van het Strand — wordt Vreemde — naakt en broos —…

zomerbloemen staan stil in het ademend veld licht beweegt voorbij In het vroege licht waar warmte nog voorzichtig door de lucht stroomt, openen kleuren zich als een begroeting en blijft elke bloem even staan in haar zachte aanwezigheid.…

In het vroege licht voel ik hoe de wereld nog niet duwt, hoe elke beweging zacht is, alsof de lucht zelf luistert naar wat binnenin mij verschuift zonder naam, een trilling die alleen in stilte haar contouren vindt.…

Ochtenddauw op blad stille adem in de rust aarde spreekt tot mij In het vroege licht ontwaakt de aarde, elke grasspriet draagt een stille boodschap. Mijn broze huid luistert naar wat vormloos is, een trilling van zachtheid. Langs het water beweegt wind als een oude gids, niet sprekend maar wijzend in rimpeling en rust.…

langs het stille riet een rimpeling trekt voorbij ochtend zonder woord Het vroege licht strijkt over de rimpelingen, een zachte bries die de oeverranden kust, de ochtend draagt heel even een geheim dat enkel door het stille riet wordt verstaan.…

De eerste vroege lichte warme zonnestralen, komen je uit het mooie dromenland halen. Een geheel nieuwe dag is ontwaakt, een ongekende schoonheid die mij even raakt de wind buiten slaakt een vredig zachte zucht. en de wolken drijven verder in de blauwe lucht.…

Bedekt met sneeuw en ijs, Getooid door menig lijk Van wie de dwaze reis Deed naar mijn innerlijk, Eens vroeg licht als Parijs, Nu in 't poolgebied gelijk. Ik laat geen gaven na, Verniel wat ik volbracht; Ik vraag om geen gena, Vloek voor- en nageslacht; Zij liggen waar ik sta, Lachend de dood verwacht.…

De dood heeft het kind in zijn greep, we willen hem niet loslaten, tot de kleine zegt; hallo opa, ik kom.... de dood pakt het kind, een zucht, een glimlach we laten los, dood heeft gewonnen. Dag jongen, opa past wel op je.…

Ze staan allemaal om haar heen verbijsterd fluisteren, terwijl ze niets meer hoort. Voorzichtig raken ze haar aan alsof ze breken zal, zachtjes. Tranen rollen, ongeremd voor haar, die daar ligt in haar doodshemd. Te snel, veel te snel ging ze, veel te jong ze staan om haar heen: Maar zouden alles geven....…

Naakt in het vroege licht. Het is een moeizame start. Zijn gezicht is getekend. Zijn illusies zijn weg. Wat is verlangen als het vlees aarzelt? De ander blijft een schim in de nacht. Hij zoekt de warmte van een lijf. De geur van huid. De zwaarte van bloed. Maar er is een wet voor elk wezen. Je moet je eigen koorts alleen verdragen.…

In liefdevolle herinnering verblijf ik op de drempel van waan en waanzin. Op de drempel ook van huis en heimwee.…

ik zie je in gedachte staan je luistert naar de wind die spreekt in bomen herfst in droge bladeren misschien hoor je van lente, leven en opnieuw toch in de winter ben je teruggekeerd, naar de kale bomen, ze zeiden niets en lieten jou begaan een enkel blad laat los nog voor de zomer…

Ik heb gedroomd vannacht van water groen water het mooiste water dat ik vroeg in de ochtend zag stil was het wij waagden 't bijna niet te spreken er lag een steiger er zat een meeuw die onverdroten was het de stilte peilde…

Twee reigers baltsen en dat al in december 't is vroeg dit jaar…

al vroeg in het voorjaar schreef ik dit punt diep in mijn buik ik wachtte op een geluid of een ander teken van leven helaas brak het niet open zoals u ziet het wordt een dag zonder gedicht vandaag…

Te vroeg.…