Alle inzendingen over transformatie

De bladeren verkleuren En vallen naar benee Ze nemen wat ontgroeid is Als pakjes met zich mee Dat gaat heel diep de grond in Alwaar het transformeert Als Koningin de Winter Het witte land regeert Als Koning Lente klaar is Straks met zijn winterslaap Dan duikt hij in de aarde Om met een laatste gaap De afval van de blaadjes…

De toestand van niet-zoeken is het grote moment van transformatie.…

Kruis naar kracht in transformatie Overmacht en onderstroom Sublimatie tot machtig over Eeuwig thuis in kracht naar kruis…

maar in mijn droom kan ik haar raken mijn gesluierde hallucinatie na een ware transformatie mijn ogen bruin, mijn ogen blauw mijn gesluierde hallucinatie ik ben een man, ik ben een vrouw…

niet dat ik je misken of wil ruilen dat zou zoeken zijn, geblinddoekt, tegen beter weten in of lijken op wisselen van spiegelende bomen wederom zoeken naar broze luchtgevulde zuilen om ze weer met tranen te vullen uit opgeblazen dromen noch is het zo dat ik mijn hart snijd uit geborgen goud dan wel mezelf bevrijd uit vermeende…

Houd je haaks fluistert de wind bolt de zeilen stormachtig voelen en denken betovering van kristal haar worsteling ze draagt op haar innerlijke wereld voortdurend aan transformatie zet je scherp fluistert de wind onverwoestbaar doorgaan zo is het goed hart hoofd en ziel In lak'ech Ik ben een andere jij Inspiratiebron"Pan…

vanwaar komt wat mij doordringt? met gesloten deuren en ramen is het er als een doorzichtige houtworm vreet het zich gestaag naar mijn binnenste niet te stuiten knagend vol genot geen verweer maar zin in morgen meer het leven laat zich zien zonderling kronkelend maar helder als glas flonkert het diep in mij handen voor de oren ogen strak…

het huis van zand spoelde weg toen handen met gieters naderden het schip bracht zichzelf tot zinken toen het voor even de wind zag liggen het schelpdier werd een kraal verloren verhaal toen zand haar bedolven had het vloeibaar goud stolde kreeg de vorm van een kroon de liefde die een treurspel werd…

Nu nog, zou je zeggen je komt toch adem te kort gezien je jaren boven de zeventig, zou ik me enkel op behoudende gedichten moeten blijven richten? of op het podium een voordracht neerzetten iets dat vertoeft in van haver tot gort waar tijdens de handgreep rond de microfoon op de bühne, ik korte intrigerende poëzie of als proza in lengte…

het dorp stierf verstikt onder lagen van as en puin een stille dood in het dorp leefden bedaarde beukenbomen groeiden bloemen in het korenveld vervallen huisjes krom geteisterd door weer en wind en altijd in de donkere verte die eenzame fietser onder de grijszwarte lucht de sonore klanken van de kerkklok mijn gesmoorde…

Hecate, Lilith, Baba Jaga De oude vrouwen strijken neer De wijsheden van lang geleden Hond, kat en uil herrijzen weer Het vuur van feniks blaast nieuw leven In wat tot as geworden was De jeugd, de onschuld, afgebroken In duizend scherven splinterglas Een nieuwe vorm van zwart wit marmer Zo hard als staal en diamant Geen muren…

Bestaat er een maat voor het pak van de slang die het menselijk bestaan wil uitproberen? Leven er slangensprookjes in de plooien van zijn hersenpan stroomt er gif door smalle aderen van zijn bloed? Weet hij van haren die in slangen veranderen van babbelzieke kraaien sist hij gedichten zonder lezers? Kent hij de plaats van de strijd…

Met zijn rug tegen de boomstam op het kruispunt neergestreken kijkt hij naar zijn lege handen die zijn leven lang gedragen hebben in elk duister blindelings betastten wat hij niet uit het oog verliezen kon Wegen liggen immers aan zijn voeten hij hoeft slechts de route te gaan waaraan zijn gevoel niet ontkomen kan over onverharde paden en…

Dat was de avondwandeling zonder idee zonder die pot met goud aan dat einde niks vloog vervangbaar uit zijn hand De hedonistische nachtgenieter die vertrok als de buitenissige naast de lelijke maatvoering -met eeltplekken- fors ingekort door de smalle scherpe scheuren lag in naakte puurheid als ding -te kijk- [ondanks dat rook…

Er was geen informatie, maar transformatie. Over zien en niet kunnen zeggen. Over voelen en niet vast kunnen houden. Over horen en omarmen. Over stilte en je laten meevoeren op de wind. Ik zag de adelaar met machtige slagen zijn weg vervolgen. Ik leefde vanaf die dag, naar de volgende dag. In mijn hart een brandend vuur.…

was het de stilte in de tuin die de beeldenstorm bedaart het treincoupé waarin de donkerte naar het licht verschuift de moed van de grijze haas om de kust uit het oog te verliezen de spanning van vlechten van een fietswiel zonder woorden het zand dat je zacht uit je ogen wrijft om de aanblik van de doden te verdragen is het de verademing…

In de dualiteit van het zogeheten “Zijn” ervaar ik meerdere kanten van wie ik ben als ik dit onderken en in mijn hart bewaar voldoe ik ruimschoots aan mijn innerlijke stem . het is niet zo, dat het gelijk staat aan de idee dat ik er, ook als is het een natuurlijk gegeven, daar aan wen, nee, ik neem het mee in al wat ik denk en voel, en zal…

Het schuurt waar de transformatie start, de blinde vlek vervaagt in vloeibaar licht. Het kantelt het bestaande perspectief en brengt een scherper algoritme in zicht. Geen stilstand meer, de upgrade is gezet. De impuls stuwt de evolutie voort, waarin de oude vorm oplost in de tijd: de ruimte open, voorbij het harde woord.…

wij ontvangen het woord zoals men water ontvangt in open handen niet wantrouwig niet haastig wij laten het rusten op de bodem van ons denken kijken hoe het bezinkt of juist blijft drijven in het licht van de dag een stem van elders kan helder zijn als een klok in de ochtend wij eren haar klank dragen haar even met ons mee zoals…

Samengevat: de wereld gaat meer en meer beantwoorden aan de voorwaarden waaraan ze op basis van de theorieën van Prigogine voor transformatie zou moeten voldoen.…

vanaf de verre oever strekt een moeder haar handen uit naar het kind kom kind kom dichter bij huis blijf bij me in je diepste verdriet ik had je al verwacht kind van toen kind van nu laat mij opnieuw je moeder zijn vanaf de verre oever heb ik op je gewacht kom nu maar thuis we zullen wachten liefdevol wachten op hen die…

Eigenlijk bestaat er geen dood van onze dierbaren, zij transformeren naar de harten van hen die ze liefhebben...…

vlak boven het geultje van haar stuit waar de rivier ontspringt van haar twee benen staat iets getekend op haar huid gebeiteld als in marmeren stenen het lijkt gegroeid van binnenuit en biedt een uitzicht voor degenen die haar als minnaar hebben buit- gemaakt en balanceren met hun tenen het prikkend ornament prijkt als een stempel op haar…

Lichtreus van de nacht Verandert in witte dwerg Uitgebluste ster…

straalt, weg van elke weg, wij als mensheid zoeken hulpeloos een oordeelsvrije, liefdevolle plek aarzelend en gekwetst stromen de sprankelende watervallen als woelige rivieren in tranendalen over onze ziel een constante observatie van de geest onveilig en opgejaagd, met een toenemend gevoel van liefde, verkwikken ze de wezenlijke transformatie…

Mijn lief, ik ga het boekje sluiten Dat jij beduimeld achterliet Ik hoop dat jij het ook inziet Waarom mijn ziel begon te muiten Mijn ziel wil luiken voor de ruiten Daar dat kans op genezing biedt Er ligt nog zoveel in ’t verschiet Daarom sluit ik je voortaan buiten Vanbinnen staat een stel op sprong Elkaar een soort jawoord te geven In…

Als een lelijk eendje Sloot je jezelf buiten Want je wilde niet zijn Zoals zij Als een kip zonder kop Deed je alles wat zij niet deed Zolang je maar niet was Zoals zij Als een gekortwiekte struisvogel Stak je jouw gevoelens in het zand Want je mocht niet egoïstisch zijn Niet jaloers of gemeen zijn Niet zijn Zoals zij…

je verliest het besef van de aarde als je in de wolken bent daar waar je zonder instrumenten navigeert bang voor het verlies voor de ontankering en toch vliegen vliegen boven het wolkendek angst transformeert in een onuitsprekelijke schoonheid als je uit het leven vliegt je gaat niet dood je vliegt…

binnenkort vertraag ik de tijd en daal neer ver ten zuiden van hier, in afzondering, zogezeid daar spreekt men een andere taal en dirigeert de koebel nog met enige zwier het lied van verlichte stilte en donkere nacht alwaar ik opzoek ga naar mijn verhaal immers in de schreeuwende verlatenheid ontmoet de mens zichzelf ontdoet zich van gelatenheid…

Wees zo sterk dat niets je rust kan verstoren Praat over gezondheid, geluk en welvaart voor iedereen die je ontmoet Laat al je vrienden voelen dat er iets speciaals in ze is Denk alleen aan het beste Werk alleen voor het beste Verwacht alleen het beste Wees enthousiast over het succes van anderen Spendeer zoveel tijd aan het verbeteren…