Alle inzendingen over verwevenheid, troost

Je bent niet weg; je bent verweven in alles wat zij maken.…

achter mijn aangezicht huilt het leven machteloos zo lijkt en tijdloos van aard om verlies met pijn te verweven heeft het gevoel verdriet gebaard de avond heeft zich van de lente vervreemd is in koude ondergedompeld rest nog de troost die aan het verlangen blijkt uitgeleend…

door muren vol weemoed barst ooit het geluk verscheurt jouw angst zichzelf aan flarden tot aan de grens van verdriet en vreugd waar tranen vloeien door elkaar heen zichzelf verweven in armen van troost mijn liefde gegeven die muren sloopt…

Gedachten gevoelens en belevingen zijn verweven in ons zijn ze komen en ebben weer weg onzichtbaar als de wind maar altijd aanwezig ook in pijn…

van je rust genieten in je ogen dwalen je tred ontwaren het timbre van je stem ik zal je altijd blijven zoeken je altijd blijven zien je altijd kunnen horen in melodieën, verhalen mensenmassa's misschien maar blootsvoets in het bos waar onze droom is begonnen zou ik je voelen verbonden door het web van gouddraad dat we samen…

ik knip een stukje uit mijn dagelijks bestaan speld haar op degene die ik zo graag mag de dagen vervliegen en ik voel ontzag onze handen gaan een verbintenis aan ik ploeter door de lijntjes van haar hand terwijl ze de nacht van mijn gezicht afstrijkt ze voelt nog mijn vele angsten zoals blijkt samen turen we weer naar dezelfde kant mijn…

En ieders lot is met elkaar verweven en alles is genade in dit leven. Je blijft verlangend, vol van groot gemis.…

Een papieren draak hoog in de lucht wispelturig door de wind bereden, illusie aan een rode draad. Vrijheid? Aan de voet van de berg in de tempel in de rotstuin harkt een monnik rituele arabesken. Saffraankleurig is zijn kleed, een eiland, in een zee van verstening. Minuscule mossen rond een dwergeik in zwart- en goudgelakte schaal:…

verweven de onder liggende patronen complex het boven gronds bestaan…

aan hen die zich kwellen met vragen en medelijden ook het kaf, het gras en de mooiste bloem zullen niet eeuwig zijn maar schoonheid keert telkens terug laten we dat voorop stellen een hand, een troost, een eerste herinnering zal u verblijden beseft u nu uw eigen schoonheid en uw pijn dan heeft u straks het grote verdriet achter de…

terwijl jij lachte en mijn hart danste wisten we al dat het een vergissing was…

Troost voor mij en de toekomst. Tranen niet verloren gaan, worden opgevangen, en weer toegevoegd. Vierentwintig jaar pijn gebruiken om liefde te herontluiken. In een ander verweven. Uit elkaar gewreven. Op de huid gezeten. Het brein werd verweten: Dat liefde niet bloeide. Ons hart niet samen groeide.…

dit moment is dit moment niet meer deze dag is deze dag niet meer deze week deze week niet meer deze lente deze lente niet meer dit leven dit leven niet meer gure volstrekt onberekenbare rouw heeft alles in een vloek en een zucht genadeloos de deur uitgebonjourd beslag gelegd op dit huis de ramen verduisterd de vloeren bezoedeld…

Dat er bijvoorbeeld Altijd iemand mag zijn Die ergens op je wacht Altijd weer klaarte Van een dag die open plooit Na de diepduk van de nacht. Altijd vroege lentes en nazomer in september Binnen de contouren van tijd En herinnering aan iets Voor straks en later. Maar altijd, altijd ook een hand Die door je haren strijkt En zegt:het is…

Gekweekte rozen, hebben hun geur verloren. Smakeloze tomaten, smaken naar water. Haastige mensen, zijn hun diepe wortels kwijt. Neem een moment om stil te staan. Vertraag uw moderne klok. Denk aandachtig na. Het is koffietijd.…

Want ooit komt ook de lente weer in ons leven en spreidt zich uit over het hele ons vertrouwde land, ook daaraan hechten en weer op vertrouwen voelt liefdevol verweven en ook mij verwant.…

Het is te nauw met haar verweven. Haar armen houden het angstvallig vast. Stil maar, stil maar, slaap nu maar. Ze troost het kind, met geduld en liefde omgeven… terwijl haar oude handen beven.…

Verbonden toch vrij Verweven in je leven Alles is liefde…

ik sluit mijn ogen denk meteen aan jou en besef dan plotseling hoeveel ik van je hou je komt op mijn pad een vriendschap ontstaat onbegrijpelijk dat zoiets bestaat je zit in mijn hoofd je zit in mijn hart 't is het ongeloof wat mij zo verwart je bent nu verweven met mijn doen en laten dat vriendschap zo kan zijn had ik niet in…

Hij richt zich op en lacht heel even: "Daarvoor ben je met anderen teveel verweven."…

Het is raar gesteld met de doden, schuiven in je aan, zitten met hun holtes in je knieën, hun kootjes in je vingers een brief te schrijven, even sloom als jezelf, even beperkt op de hoogte van weerbericht en genade, twijfel en kostprijs en als het etenstijd, bedtijd, tijd is om de honden uit te laten, tijd om een kind te krijgen, een man te…

zacht regengeruis eindelijk troost voor de tuin balsem voor de ziel…

jij en ik twee levensdraden verstrengeld soms verweven nooit…

jouw draden met mij verweven samen één patroon voor ‘t leven…

Droogte ingehaald dankzij de winterregens herleeft de natuur…

Je gezicht In het late licht Met de zee verweven Door de tijd getekend In het eeuwige leven…

Waar ik ook ben Ik vrees geen enkel afscheid Jij blijft bij mij dat is verweven met de tijd…

mijn zachte, warme handen naar mijn liefde en de banden die daarmee al samenspanden Ik, die nu naar jou blijf kijken, je blik niet meer kan ontwijken, door je haar moet strijken maar ongewild blijf vergelijken Met die ander die ik zacht riep en beloofde: één nacht zal ik bij je zijn, maar wacht op mij tot aan die nacht Hopeloos verweven…

alles om je heen zoals die vrouwen, zij aan zij uit een ander land en werelddeel zo ingetogen in een kring gezeten de kruiken gevuld, zo zichtbaar gehuld in warme kleuren, steeds op dezelfde plek alsof ik ze voor het eerst hoor fluisteren, hun pure schoonheid nu pas zie vrouwen in schapenwollen kleren al jaren met elkaar verweven…

Fluisterende wind verre blik die mij ontglipt schaduw blijft hangen Ze loopt door de verweerde straten, alsof ze hier niet hoort; de tere lucht draagt een bleke glans om haar heen, en haar fluisterende woorden ademen uit een ander land. In haar ogen ligt een onpeilbare zee, waar sluimerende golven mij blijven wenken; haar onverschillige…