Alle inzendingen over vivre

Slakken hebben dit mooie huisjes en ook dat een art de vivre…

Wat een pracht en praal Wat een prachtig stel Alleen de joie de vivre miste ik een beetje wel…

Zijn joie de vivre was nog nooit zo groot, Er is nog volop leven voor de dood.…

dat mij het speciale gevoel geeft van een fraai oud stukje la douce france in eigen land het maakt iets in mij los dat verdomd veel lijkt op het 'joie de vivre 'van weleer…

je lach klaterde in zonnebloemgeel de heuvel af tot groen hem stopte in het blauw en kou van de rivier die ondermaans zacht schurend de lage oevers ondermijnden met de zomerse restanten van wat ooit een gletsjer was geweest het landschap sprak frans met de couleur locale van eigen producten waarbij het harmonieus zangerige…

Is 't leven een verrukkelijke dans Of eerder savoir vivre, in goed Frans... Voor wie leeft als een vetgemeste gans Heb ik dédain, breek ik nimmer een lans Als ridder, 'honi soit qui mal y pense' Uw innerlijk behang wordt transparant Pas als u niet uw kop steekt in het zand…

er is zó dikwijls lyrisch geschreven over Maastricht maar ik zal het kort houden ' Maastricht een stad als een gedicht'…

als ik kon zou ik je stem uit de vijver vissen bemint op zachte snaren vol van klanken in vrouwenoren aan een stille blauwe hemel wil ik je toezingen jouw naam geeft poëzie aan ‘t leven dat laat mij geloven langs de dreven van flora en fauna van het seizoenbeeld, van adem in een stille ruimte en aan het kind in mijn ziel zal ik zeggen…

het is lente, lente toch ! en de zon op zijn keerpunt. de gordijnen sluit ik nog neem het prille niet aan als goede munt in mij voel ik zeker wel een koud bestaan het winterkleed afleggen is mij nog niet gegund het getij neemt zijn tijd in mij, het is in mijn bezit zie dat niet als verwijt de natuur schildert immers niet altijd plots…

Ik was hier niet als ik het antwoord wist Geleerden zullen zich ook nimmer wagen Aan zelfs voor 'n dwaas te vage levensvragen Dus ga er maar van uit dat je niks mist Je kunt wat over Plato door gaan zagen Of over Zen, Adwaita of Brahman Maar laat de Veda's en Vedanta's staan Dat is elixer in die donkere dagen Nee, 't valt niet…

alle zorgen lijkt te ontdoen Met regale allure en een sierlijke gratie die zij, als ware het een mantel, om zichzelf heen weeft Om een rebelse knipoog te werpen, ondeugendheid verpakt in een lach vrij van alle soorten gezag zonder zich ook maar enigszins te onderwerpen Zij danst haar zorgen, met vreugd de wereld uit haar joie de vivre…

Weleens van de kunst van het leven gehoord en joie de vivre, madame Bofeery? Wat een trieste vieze vale en vuile onvoltooide plastic kringloopbedoening... Is er nog hoop, met die wasmachine?…

er glijdt een stukje Nepal langs mijn schaduw muren ruiken vers en verzen naar mokka puur en een heel klein beetje Hans ik schroef het uitgebroken licht terug vast in dit ommuurd bestaan wanneer een lied kunst werpt tegen de oudste ramen heel even geeft dit leven me het warme zaad vivre et un poème d'amour, des mots…

Stad bij avond die eindelijk weer zich zelve is, de uren verslaat op een terras en het joie de vivre dat blijft hangen. Stad bij avond. Ik heb geen ander verlangen.…

Herfstnachten als schaduwhof waarin de savoir-vivre ontbreekt, de maskerades van engelenhaar werden afgegooid voor een zwijgzame ontvluchting. Herfstnachten ademen de aanwezigheid van afwezigheid, met op de lippenrand een vluchtig, algemeen pardon en dank voor het zachtmoedige medeleven.…

in eigen artistieke schoonheid ligt stil de kroon zacht in zilv’ren blank water die uitplooit in gouden lichtstralen gloort iets moois aan de einder op de maat van elk windzuchtje verankerd het leven bewogen zichtbaar en hoorbaar voelbaar zoals het leven geeft en neemt hee hee hee deze vivre dans overspoeld klanken en golven…

van symmetrie huid en jonge jaren gezien in hun bloei en voorzichtig openen naar volwassen zijn rijping bereikte een ongekende balans in volmaakt zijn en toch kregen zij de handen niet op elkaar in een stimulerend applaus omdat een bindende factor ontbreekt namelijk de ziel die van binnenuit de verschijning een warm joy de vivre…

we begaan nieuwe paden als goede vreemden zo is het althans te benoemen als emotioneel ontheemde hoor ik jouw gedachten enkel zoemen in wolken van ont-moeten of die blikken van verstilde diepte op de vlucht voor aards boeten iedere dag is gebouwd op verleden van ver terug soms als restant van heden morgen wordt gebouwd op…

Het heden heeft een overschot in plaats van energietekort kijk maar, het barst van een surplus Aan wat verleden is, geen prul maar savoir vivre, rijk en gul een hervertelling van ons lot Waar Jupiter de oppergod diens Saturnalia ten hemel spreidt met donderend geweld en bliksems schicht uit het gewelf Achter een horizon van tijd…

menselijk tekort tevreden boterham met kaas en gort nu blogt een vlogger met tienduizend volgers en voelt zich jezus, gods zoon of maria verdient met gore spruitjes wel een ton per dag of jaar...dat kan me echt niet boeien of schelen, die nonsensicalia nee, ik wens slachtoffers van the big silence encore une fois beaucoup de joie de vivre…

eindeloze variatie omwentelingen om zijn as op twijgen als een duistergast Na hem verscheen een vlaamse gaai in code grijs getint zijn herhaalde roep was warme waanzin - een genot een lint van tonen als een speelbal van een fee die overdreef die vaalgele trompetnarcis die denkt ik ben een roos die bloeit, maar zelf niet weet wat joie de vivre…