Alle inzendingen over water, natuur

De roos in de knop Verlangen om te bloeien Het hart gaat open Madeliefjes klein Lieflijk in het groene gras Vrij om te groeien Heilige Lotus Na lange tijd in modder Mooier dan ooit tevoren Gele paardebloem Witte elfjes met wensen Brengen ons geluk Het zomert bloemen Langs de weg en het water Natuur kleurenpracht…

O moeder der wateren, natuurlijk, ik blijf het proberen, maar het Grote Gedicht, dat handel en wandel op aarde geruime tijd lam zal leggen, is enigszins moeilijk te maken. ---------------------------------------- uit: 'Een toerist in Atlantis', 1980…

Water water Ik geniet, want zonder water kan ik niet. Water water Ik spring erin, ik voel me als een zeemeermin. Water water Zout of zoet, water is en blijft natuur. Water water zeg nooit later, maar leef nu!…

Water Bron opwellend ontstaan geklater Luister ruisend druppels pletsende schittering van zilver Bruisend fris frissend verfrissend Dorst verkwikkend vormenloos speels sijpelend Oase lessend blessend groengerand levensgevend bevruchten Erosie uithollende woestheid glad polijsten spuiten spelonkerig nauw Kringende uitdeining rimpeloos…

brak en drassig gruwt het vlakke waardland van de zee en haar niet aflatende kuren steeds gooit zij haar golvende haren heimelijk over zijn naakte huid met een boosaardig schuimbekkend geluid zullen dijken en vliedheuvels haar wassende ergernis nog keren of kolkt zij over in stormgedruis brak en drassig beeft het waardland…

Kabbelend rolt het omlaag Schuimt wit als een vloek Schittert blauw van geluk De lucht snijdt steriel Zachte blaadjes tranen Veranderen stof in diamant De stenen rollen samen Muziek in krakende geluiden Misschien zoals het hoort Een waas pakt de weide af Alles word zwaar en dik Geluiden klinken hol Je roept me steeds vaker…

Over heel de wereld water en vuur Als mensen onder elkaar en in de natuur...…

water, zo vloeibaar aan allen altijd dienstbaar water, zo voorspelbaar vloeit naar laagste laag water als bron van leven zo flexibel, eerlijk en transparant de weg van het water als soepele hoogste goed geen strijd gaat het water aan het volgt de natuurlijke baan…

Voor mijn buren NATUURLIJK GELUKKIG Zo mijn ziel verlangt naar roerselen Zo verlangt mijn lichaam naar water 70% van mijn lichaam laat zich graag verfrissen Door het drinkwater uit de kraan Ik zie geen verschil met de natuur Onze binnentuin smacht naar water Wie de kraan daarvoor open draait De slang over de schutting gooit…

Mooie blanke waterlelie schoonheid van de natuur Drijvend op het water overweldigend en puur Mooie blanke waterlelie lyrisch als ik je zie Omringd door zoveel water perfect in harmonie…

Een dame die gaat drinken zonder plassen Denkt: “Kijk, ik sleep hier een Nintendo binnen” “Natuurlijk kan ik van het water winnen” Maar dan voelt ze het water in zich wassen Ze denkt: “Er is iets mis” en ze roept “Wat?!” “Ik dacht dat ik nog veel meer levens had!”…

zoals ik struin langs oester en blikken fanta hangt mijn geest reeds aan het verderf van moed te zwieren gelijk die witte reiger die me beziet vanaf de rijsdam tot aan de in verval geraakte steiger het is de overvloed die het lijden voedt met een onleesbare handschrift wiens tekst mijn mijmering in zwartgallige woorden in herinnering…

's ochtends de zon kleurt het water zilverroze ik ruik de natuur het doet goed de innerlijke rust…

Verbeterschap beloofden zij ooit grif, de tuinders zorgden graag voor schoner water. Het is nog even smerig tien jaar later, waar komt het dan vandaan, dat landbouwgif? Ze snappen niet hoe dit steeds mis kan gaan. Ik wel. Ik voel het op mijn klompen aan.…

O kleine karekiet, zo vluchtig, zo trouw aan riet en zonneschijn, jouw lied laat water zacht weer ademen, en maakt de wereld even klein.…

Als ik aan het water zit en naar mijn dobber tuur dan ben ik heel tevreden zo dicht bij de natuur. Het rimpelen van het water het ruisen van het riet zo zit je daar te wachten tot je een rukkie ziet. En als je dobber opsteekt of langzaam onder gaat dan hoop je op een vissie het liefste aan de maat.…

Als ik aan het water zit en naar mijn dobber tuur, dan ben ik heel tevreden zo dicht bij de natuur. Het rimpelen van het water het ruisen van het riet, zo zit je daar te wachten tot je een rukkie ziet. En als je dobber opsteekt of langzaam onder gaat, dan hoop je op een vissie het liefste aan de maat.…

Dansend van plezier op het water. Dieren hebben ook gevoelens. Ook zij willen de liefde delen en daar is natuurlijk niets op tegen. Dansend in het water, geeft vreugde als je dat mee mag maken. Als mens voel je je dan gezegend.…

We laten ze lappen voor flessen water en alle ellende komt als geklater over de drinkers heen. Naar bed naar bed zei Duimelot, niks meer drinken want da's veel te kort!…

nu rustig blij te bloeien In de stille morgenstond Geworteld in de zwarte grond Mag er in al z'n schoonheid zijn In de stille morgenstond Dansend in de zonneschijn - Zie de lelie op het water...…

mijn gedachten meevoeren In de schittering van de warme zonnestralen Heerlijk genietend in het kabbelend water Zo laat zich in mij deze natuur vertalen...…

Vroeg op de dijk en het water nog hoog Breekt de grijze lucht boven de kwelder Geduld nog, dan vallen de platen droog De zon lichtstippelt, het wordt snel helder Gaatjes van vogels in natte plekken Schapewolken boven en op de dijk De ganzen strekken hun slanke nekken Gras en water, aarde, basalt en slijk Verder en verder strekt het land zich…

uit schrale handen spuiten geen fonteinen zij koesteren het vloeibaar goud voor zinderende woestijnen irrigeren in het stille ochtenduur de diamanten dauw die door kou tot koele druppels condenseert zij zijn watergeesten die nog wat nevelen in de vruchtbaarste seconden van iedere eindeloze zonnedag witte flarden zweven al oplossend…

Ik guts en giet het roestig water over mijn stekjes en mijn weideland vang regen op in een ton voor later en meng mijn klei met schelpenzand.…

Ik ben een druppel op weg naar de oceaan, langs bochtige beekjes vervolg ik mijn bestaan vloei langs rivieren vervolg mijn weg eindpunt van het leven waar verdamping mij doet overstijgen word ik gevangen in een wolk overzie de beekjes, rivieren tot oceanen in hunkering van mijn aardse leven…

De stilte breekt in fragmenten van het bestaan gedragen in tijd van golven die eindeloos beuken op de witte rotsen die boven alles uit pieken robuust en ruw eeuwen gedragen geschuurde jaren meegaand in donkere diepten spelonken waar vissen hun territorium beschermen koralen hun zaad tegen…

Niets of niemand laat zich zien; geen rimpeling in het water, geen ree die zich komt wassen, geen zwijn dat drinkt. De vissen zijn moe of verschuilen zich. Ook zij weten niet dat hun wereld een dode lampion weerspiegelt. Alleen mijn kijken hier verandert de natuur.…

in dit verzonken moment in dit natuurlijk uur…

Dwingt sterk gekwetst de zilverreiger, jouw natuur in vrijheid achter zich.. laat prachtige veren bloedend gaan.…

Als een vrije kunstenaar in wateren mogen leven, proberen te ontsnappen. Vissen hoor ik stil fluisteren, zie ze kijken en begrijpen. Het waterrijke gebied leeft, spreekt in wilde vrijheidstaal, land van wilde wateren geeft een combinatie van verhalen, leeft aparte mogelijkheden.…