Alle inzendingen over wikken ,wegen

Laat mij voor je koken Met mijn handen snijden doen Wikken, wegen Potten, pannen Dan gaan we samen eten Met wijn Dan kijk ik in je ogen En mag jij zeggen Dat het lekker is…

Geblinddoekt, onbevooroordeeld oordelen over recht en onrecht; hoor en wederhoor, wikken, wegen, en dan vlijmscherp een vonnis vellen. Weg die blinddoek, zie de waarheid onder ogen, neem verantwoordelijkheid voor je woorden, daden, schulden en veroorzaakte schade, om zo de harmonie te herstellen.…

lusten lasten wikken wegen krikken verzwikken koraalriffen stikken slikken stikstof levensverwachting weersverwachting achting drachtig parmantig nucleair afval zwerfafval verkroppen buikspreekpoppen spreekverbod spreekbeurt ontpoppen ver schoppen lot tarten tartaartje broodje brie rietje kok rijsttafel kokmeeuw wokken brokken…

Voors en tegens, wikken wegen, is er echt, echt niemand tegen? Toen je 16 was, je jeugd een vroege dood gestorven en sindsdien een levend lijk. Geen aktie, geen mening, geen daad. Geen inifitatief, hemeltje lief, wordt je wel eens kwaad? Wie ben je eigenlijk, heb je even een momentje tussendoor, zomaar een vraag Durf je wel te leven ?…

Mijn fiets twijfelde even tussen links en rechtdoor terwijl de bel alvast haar mening liet horen Het stuur probeerde ernstig de mogelijkheden te tellen, maar de banden rolden gewoon verder Zo bleek mijn bestemming minder belangrijk dan gedacht en zag ik de balans onderweg al op het rugnummer voor me, vallen.…

Zuivere waarde Je hart met goud versmolten Groots en puur van vorm…

Als ik wik en weeg, kan ik dan afwegen, voordat het gewicht me te zwaar wordt? Of wordt er gewikt en vervolgens over mijn lot beschikt?…

na veel wikken een weinig wegen voor echt verklaard en waar welkom in jullie woning lief pimpelmezenpaar ik ben verkocht...…

we kwamen terug na elders verblijven vonden appels gelegd op ‘n schaal aan de muur hingen gedachten te beklijven onbewolkt nog, als een vervlogen ideaal te wikken en te wegen om van hier naar terug te gaan zaten we om richting verlegen misschien dat ongerepte verten bestaan…

Toen hij nog net geen negen was Zei pa, na wikken en na wegen ‘Al zit je ma in zak en as Dat kijkadvies kan aan het gas We gaan gezellig naar Saw negen’…

Verloren in een mijmering hang ik in gedachten ergens tussen daar en halverwege, te wikken en te wegen. Verpeins ik het bestaan tot het reduceert naar simpel. Fronsend kreukt de piekering zich in een nieuwe rimpel.…

ik hing een engeltje in de boom maar net niet op de goede plaats ze glinsterde gewoon na wikken en wegen werd haar een andere plaats gegeven zij twinkelde maakte mijn dag toen zij mij onverwacht een hemels knipoogje gaf…

ik ben de dichter die in sobere taal zijn gevoel tracht weer te geven zuinig op mijn zinnen geef ik gehoor aan spaarzaamheid uit het alfabet kies ik na wikken en wegen met zorg de letters die werkelijk iets te zeggen hebben…

De kids gaan met een kleurplaat aan de slag, terwijl ik maar blijf wikken en blijf wegen. Hun voorkeur hebben zij al uitgesproken, maar pas goed op: een punt is zo gebroken.…

Uiteindelijk na veel wikken en wegen En ’t is wel gunstig voor de beursklimaat Heeft Wouter Bos nu een bank van de Staat En als directeur het beheer gekregen En zo is Wouter Bos dus eigenlijk meer Boswachter en bankier van Staats Bos Beheer…

Ik wil zo graag gelukkig zijn Een leven over rozen Wie weet is dat een mogelijkheid Als ik straks heb gekozen Wik en weeg en op zijn tijd Bank en traan en pijn Komt tijd komt raad, dan weet ik het En kan ik echt gelukkig zijn. En weer opnieuw……

vaders as, in zijn urn is nog niet uitgestrooid moeder rouwt nog ieder uur kinderen vliegen als gieren wikken en wegen hun deel voor badkamer of snoepreis ho, stop, zij is niet gek houdt de knip gesloten tot haar tijd gekomen is.…

ik zat er maar te wikken en te wegen raadselachtig de zetel leek een draaibank telkens afstemmen naar eenzelfde lijn horen, zien en zwijgen een gouden stilte maar, ik zie, ik weet nog steeds hoe het was de vervlogen jaren ik voel nog vaak hoe vreemd die waren…

het wikken en wegen van haar wereld versus realiteit overschrijdt de grenzen van het heelal anders gezegd: de tijd…

het laatste woord dat wordt eerst overlegd na wikken en wegen wat weer is weerlegd heft men het glas pas als 't ei is gelegd…

de ochtend valt vandaag in luchtledig er zijn geen restjes gisteren meer bladeren liggen onbeschreven kale velden wikken en wegen verjaren naar voorjaar, nawinter zonder nevelzweem maar met licht gesluierde horizon geleidelijk van richting zachthoofdig in hoogte zodat we meer lucht krijgen…

twijfel kruipt naar binnen verstopt zich onder mijn huid in cirkels draaien mijn gedachten rond en rond rond en rond wel doen niet doen wel erheen niet erheen ja of nee aarzelend kijken naar het voor en tegen twijfelend bezig met wikken en wegen en dan neem ik eindelijk een besluit ik stel de beslissing uit…

ik zag hun lach oplichtende hoop in de ogen maar ook het weifelachtig onrustig gedrag van de treuzelkeuze in wikken en wegen komen ze alle tegenstellingen steeds weer tegen zij neigen naar maar met veel misbaar keren zij op de schreden terug zij willen winnen hebben uitslagen binnen maar diep in hun hart wacht de teleurstelling…

Je zit in mijn hart Het past eigenlijk niet Stoffige kamers vol Met tassen verdriet De gang loopt over In de glijbaan de tranen Ik baan me een weg Naar daar waar je zit Niet dat ik je vind Maar de ramen staan open Het is al zo lang Dat jij bent gaan lopen Op paden en wegen Het wikken en wegen Doet me beseffen dat tijd slecht vervliegt…

het was de positieve atmosfeer welke mijn gevoelig hart raakte, en voor even een plaats schiep zonder wegen of wikken en al doende zo bij mij een open glimlach maakte . wandelend in de schoonheid van menig kunstenaar werd mijn ziel verleid zich te spiegelen aan de ander .…

het is de stilte niet die het bestaan ondermijnt wel mijn onzekerheid keuzes maken is een doolhof waar ik nooit zelfstandig uit kan raken in wikken en wegen krijgt elke kant zijn voor en tegens dan keer ik in vraag stilte om goede raad krijg een antwoord dat ik niet versta zo kom ik uit waar ik gebleven ben mijn zekerheid is…

Zomaar, vanuit het niets, hoorde ik een klap, ‘k keek vanaf ‘t balkon daar lag een jongen, naast z’n fiets. ‘k Bleef even kijken, of ie op zou staan want als ie zou blijven liggen, zou ‘k erheen moeten gaan, want een smak was het! Gelukkig stond ie na een minuutje op wat wankel, fiets kapot, ging ie terug vanwaar ie kwam z’n broek ook…

Een kwestie van wikken en wegen, voor of tegen mezelf in objectiviteit als een mes dat dubbel snijdt dan komen de wolven, mijn polsen gebonden ik wil niet vluchten maar drijven wat zou dat mooi zijn blauw en groen regenseizoen de gedachte aan toen een schim vanuit mijn dodenrijk het verste binnen mijn bereik of toch niet?…

ik dans op het koord wik en weeg het willoze woord ik balanceer op de ijle draad vind niets wat zich zeggen laat ik zoek de zin zonder grond sluit de luchtledige mond ik verlies het wankele evenwicht doos van Pandora in het felle licht ik val naar de bodem en laat me gaan hoop draagt me terug naar het bestaan…

Jij: broeder zuster je hebt een god van rituelen en regelmaat en die van mij is zo lekker vrij en laat het gaan zoals het gaat die van jouw is door de kerk een harnas aangebonden die van mij is een beetje goddeloos en kent maar weinig zonden en toch zijn ze allebei een en dezelfde god jij bent een pruimenboom en ik een van de kers…