Alle inzendingen

Vanaf de oorsprong tot oneindigheid wachtte zij op joris ockeloen die haar ab ovo ad infinitum nieuw leven schonk in anonimiteit vertrouwend op die twee gynaecologen die haar - onwetend - levenslang bedrogen...…

De witte vredesduiven hebben de hoop nog niet opgegeven ze vliegen gezamenlijk naar de zilveren hemelen het gebeurt nu in de late schemering intieme verhalen tijdens een zomeravond dat vliegen boven het zuchtend landschap het hopen op een andere, gezondere wereld. Maar de werkelijkheid is bizar en deels onmenselijk wreed is het gedrag…

Het grenzeloze denken is volbracht Zo was bij Medisch Centrum Kinderwens Geen aandacht voor de donorleeftijdsgrens De landsgrens of limiet aan nageslacht Toch waren aandeelhouders in hun sas Omdat de strategie zo vruchtbaar was…

Vergeef me de leugens die ik niet heb verteld vergeef me dat ik geen held ben vergeef mij mijn woorden en stem Vergeef me het verdriet dat ik je niet heb aangedaan vergeef me dat ik de kraan open liet vergeef me dat ik nooit vreemd ben gegaan vergeef me dat ik uit mijn slof schoot en daarbij mijn teen bezeerde Vergeef me het misverstand…

Op aanlandige wind sprongen we slootjes, smeerden groene vlekken op blote knieën, water sijpelde in blauwe regenlaarzen, slurpten chocomel onder de brug. We schuilden voor het zwellend wolkendek leunend tegen de Romeinse muur. De lauwe middag vergleed, overschreeuwd door Usipeten, achter eindeloos lokkende queesten. Met handen geboeid…

Laten we de dag beginnen met een lach hoe geniaal het doolhof, de puzzel is verzonnen om ‘t verhaal van ons, ons allen is begonnen, dat te begrijpen, hoe ‘t is ontsponnen Waarom we in dat gezin, dat dorp, die stad geboren hoezo dat ons zo kon bekoren daar terug, bij die familie te behoren Die plek, zo gek, dat te ontwarren…

De vele details imponeren je. Hoe die te ordenen? Kleuren geven je ogen richting. Je valt voor mooie combinaties, beroert nerveus de wolkenvormen... Dit klopt niet. Maar dit grijpt ineen. Even stop je met groeperen. Rechte kantjes wijzen op begrenzing. Niet alle items krijgen de ruimte van het magisch vierkant! De voorstelling kan beginnen…

Eindeloos is de zee Van mijn herinnerende gedachten, Die ik draag met mij mee, Keurig in gelid liggen wachten, Tot ik ze ophaal Uit die eindeloze brij herinneringen. Hoe ouder de herinneringen zijn, Des te vager de detaillering, Maar de essentie komt steeds aan. De mooiste zijn dominant, Verdringen nare en verdrietige, Geven daardoor…

zij loopt niet achter mij maar naast mij alsof ze mijn hand kent zonder mij aan te raken in de ochtend zit ze in het licht op de tafel in de rimpel van mijn huid in de stilte vóór een woord ik proef haar niet als einde maar als een zachte druk die elke keuze laat wegen alsof niets licht mag blijven soms fluistert ze niet in woorden…

De scores onderdrukken het vak dat ik heb geleerd Ze onderdrukken mijn werk en het plezier, iets goeds te doen Alleen de ranglijsten tellen - de aantallen en de omzet Niet de gezondheid en de behulpzaamheid Dat houd ik niet vol Dat houdt niemand vol die het eenmaal doorheeft en zich afvraagt waarom het werk teleurstelt het zo zou…

Het rare gezicht van een bewegend bekje dat praat zonder woorden en knikt naar zijn plekje alsof hij iets weet maar het net is vergeten of liever nog even zichzelf wil beten een vogel die plots zijn takje verlaat alsof hij te laat is voor iets dat niet bestaat hij rekt aan de tijd die dun wordt en kraakt doet alsof haast hem…

De stoel stond op maar bleef dit keer staan alsof vertrekken zijn richting verloor de theepot kookte zacht twee kopjes zonder vraag de damp bleef hangen alsof iemand al wist dat er gedeeld zou worden een muur leunde terug en gaf ruimte niet leeg maar wachtend mijn schoenen vergaten de deur ze draaiden zich om alsof blijven…

De dood is me schrikken. Ik raak er niet aan gewend. Nu is de dochter van onze hond die dood is, dood: het bloeden wou niet stoppen. In haar plaats loopt onverschillig de poes achter mam aan die door moet. Nee ze leert niet hoe te blaffen. Stil streelt haar staart langs moeders benen, een soort van trotse troost. Triomferen is katten niet…

De zonne zit zo snel en blinkt, en bloeit al in het westen, dat wolkenloos heur stralen drinkt, in lentemaand, ten lesten. 't Wil zomer zijn, van nu voort aan: vroeg morgen zal ik meugen -'t wil zomer zijn!- vermeien gaan mij, morgen, en verheugen! --------------------------- uit: Tijdkrans (1893)…

Omroep Max heeft weer een TV-voltreffer net als 'Goede Tijden, Slechte Tijden' al zo lang met de geplande opvolgers: Seks, drugs en Rock en Roll op de Volkstuin Swingend en Alcoholverslaving op de Volkstuin Criminaliteit en Onderwereld op de Volkstuin Moord en Doodslag op de volkstuin voor oneindige half uurtjes televisie levenslang…

Mij trokken stille wateren heel diep De oppervlakte niet bereid te breken Hoe prangend er ook door mij werd gekeken Het steeg totdat het bijna overliep Ver in mijn hoofd was dat er iemand riep Wat is er jongen blijf niet langer steken In wat intuïtief al is geweken Breek met je godvergeten horlepiep Het water brak mijn beeld verdween…

Zo lang en onstuimig heb ik het zelfs in mijn gouden gloriejaren never gehad als het ware Een jonge god, een verwilderde sater  een satansdichtende spinvis  op het droge een titaan van het zuiverste water een kronos een gladiator  die het tegen Poseidon  durft op te nemen een nemo een Oudeis  een neo-Odysseus? een verwilderd uitziende…

Sobere schoonheid van strakke lijnen, gefilterd licht. Mijn Heer en mijn God.…

Al ging het om gemeenteraden, De Tweede Kamer ging op pad, met flyertassen vol geladen, maar …. heeft het resultaat gehad? Na jaren politieke strijd is Nederland verdorpspartijd.…

Je kunt je afvragen welke pennenstreken hoeveel zinnenstreling geschreven per dag hij nu weer bedacht elke keer nodig heeft om voor tenminste vandaag en zichzelf het bewijs te leveren dat hij wel echt bestaat. Ik ken geen twijfel over zijn bestaansrecht welke trekken zijn gedreven karakter en persoonlijkheid nastrevenswaardig of overbodig…

Over de uitgestrektheid van de Stille Zuidzee Voeren noordoostelijke winden ze mee Tuimelend op eindelose waterwoestijnen Golven die huizenhoog deinen Almaar opstuwende wanden Onaflatend spuwend tegen de stranden Maken luid brullend hun landing Waarna ze stukbreken in de branding Het lijken wel kokhalzende kaken Die monsterlijke kruinen…

Wat zou ik toch graag dat boek willen zijn maar dan moet je goed zoeken Elime het ligt diep verstopt verder weg dan toen jij Mamatova, je liefde voor mij deed ontkiemen skin deep zat je in me maar onder de omslag van mijn huid, goud op snee kon ik jou terug verdienen mijn onyxogen zien jouw diamanten van kaft tot kaft lezen…

De crash is stil. Metaal ligt gescheurd, rook valt als zwarte sneeuw, verbrande olie in mijn neus Ik zit in het wrak, handen op het stuur, ogen op een horizon waar de hulpdiensten nooit zullen komen. Zij zoeken overlevers; ik ben alleen de abstractie van wat verging. Het bloed, de modder, het geschreeuw – laat ze het hebben. Mijn…

Ach, mein liebe herr struik dat van die bokkenpruik was maar een joke, een schertsje van scherzo een kleine boutade die pruik is maar beeldspraak ach had ik hem maar met levensecht haar maar die is voor een pro fessionele poëet een nono als jij en ik niet te betalen het naturel donker op mijn schedeldak heeft na een kuur wederom…

Zijn veren blijven haken, hij wrikt zich los, en -- is geen vogel meer.…

Zien, horen, voelen; het lijken willekeurige woorden, maar in de hedendaagse tijd waarin er veel gebeurd We veel moeten verwerken, en altijd maar aan staan; er geen tijd is voor rust en verwerking Brengt het ons ook allemaal nieuwe inzichten in onze gezondheid; mentale gezondheid…

haar ruimte groeit niet recht maar buigt zich om wat geen antwoord behoeft en juist daardoor precies daar blijft blijft de vogel door het raam vliegen zonder glas te raken en laat een veer achter die langzaam besluit geen veer te zijn en zo haar tafel bereikt bereikt haar tafel,haar wortels en krijgt schors langs haar poten en fluistert…

Soms is men zo oud dat men zijn bezit niet meer bezit verhuizers komen met vervoermiddelen nemen de stoel de tafel de tuinpaden het kinderportret het album met namen de vogel en de kat men koopt nog één keer persoonlijk tabak, deelt vergeefs mede wat men denkt van het kabinet en de eeuwig dreigende oorlog, alleen het gratis glas van het…

Lente lacht in onze dalen! ’k Durf niet treden in mijn hof, Vol van geuren, kleuren, stralen, Zonder liedeke van lof. Met de takken, met de knoppen, Lopen al de meisjes uit, En de jonge boezems kloppen Voor de milde Lentebruid. Vreugde, liefde, trooste, zegen Brengt zij in haar bloemkorf mee, Al haar vrienden aêmt zij tegen…

De zon belooft niets en begrijpt nog minder. Maar zonder zon was er geen ademzucht Geen liefde haat geen lente in de lucht Geen hier of nu geen overkant of ginder Beloftes bloeien op in onze breinen Maar krijgen zelden vaste voet aan grond Belijden loopt gesmeerd met volle mond In weemoed ziet men ze alras verdwijnen Ons streven is een godgegeven…