Netgedichten

netgedicht (nr. 89.170):

Nasmaak

Het was goed zoals het was.
Je schoof me iets toe
dat ik nog niet kende.
Ik proefde,
bleef even hangen
in dat eerste moment.
We zaten,
dicht genoeg
om niets te moeten uitleggen.
Glazen raakten leeg,
woorden vielen stil
zonder ongemak.
Alles kwam
en ging weer weg,
alsof het wist
dat blijven niet nodig was.
Je liet me zien,
dat iets echt kan zijn
zonder te blijven.
Dat het mag oplichten,
even,
en verdwijnen.
Nu het stil wordt,
voel ik het terugkomen.
Niet als smaak,
maar als iets zachts
achter in mijn mond.
Mijn lichaam
herinnert zich nog
wat mijn hoofd losliet.
Het was goed zoals het was.
Misschien is dat
genoeg om te dragen.