Netgedichten

netgedicht (nr. 89.166):

Hulp in duistere nacht

Dikwijls verwens ik de nachten
om hun ondoorgrondelijk duister
om hun geluiden alsof spoken lachten
mey een huilend hoongefluister.

Opgesloten in ruimte zonder schaduwen
waar geen mens een hand voor ogen ziet
opgevreten door angst en zenuwen
in een wereld die geen hoop of soelaas meer biedt.

Met blinde ogen tast ik langs de wanden
hopend op opening wijzend naar zon
schijnend op blanke warme stranden
nog steeds in hoop dat ik daar verblijven kon.

Maar de nachten blijven duister
en de ruimte blijft een gesloten cel
't geluid blijft een dreigend fluister
heel het leven lijkt meer en meer duivelsspel.

Toch Heer komt eens aan U de overwinning
U geeft ons zekerheid U geeft ons kracht
en eens komen ook wij tot bezinning,
kom ons ook nu te hulp in deze duistere nacht.