Alle inzendingen

SEMPER EADEM Ik ben blij en verheugd op deze bijzondere dag - gelijk wouter koolmees in haagse sferen - om van uw virtuele herfstdoordrenkte doch desalniettemin vederlichte tabblad te mogen vernemen dat alles in u van binnen van buiten en van boven klopt en veegt en wederom, als steeds, ademt zoals het moet dat ge vroeg…

In de Wijde Woeste Wereld van Wie, Wat, Waar, Waartoe, Waarheen, Waarvoor Weet ik Wel de Weg en op de Weg, de Wegen heb ik dat Wijze 'Wijf' voor de kortste Weg Weet je Wel, dat niet (t)Wijfelende Wijf!…

Waar de zon nooit schijnt Daar woon ik. Bij de omgevallen boom, In een hut onder de grond. Niemand kent mij, Maar ik heb weet van al En iedereen. Ik zie met mijn derde oog Knarsend de wereld aan. En zeg de mensheid: Keer nu om! Het is nog niet te laat. Maar niemand luistert naar een zonderling Met een vergiet op zijn hoofd…

Ik ben de koning van het valse, De prins van het onafgewerkte. Alles is te laat — het is te laat. Wandelend door gedachten, door herinneringen, Kom je nooit terug bij het begin. Je ziet de start niet meer, Alle lijnen vervagen, Alsof ze nooit hebben bestaan. Gevoelens veranderen, Tijd slijt, Alsof het nooit iets betekend heeft. Heeft…

1.Soms Soms wil ik mijn schedel breken. Gedachten laten verdwalen, langs monsters en demonen. Ze lachen naar me. Soms kan ik niet meer roepen. Dan lig ik daar, starend naar het witte plafond. Omdraaien lukt niet – geklemd tussen mezelf en hem. Soms roep ik, maar waarom? Zonder iets. Zonder iemand. Alleen dat witte plafond. 2…

De zwijnen, vossen, honden, uit leem getrokken, uit de zee, een ezel, wezel, merrie of aap, de grootste miskleunen staan er niet bij, concludeer ik geschrokken. Misschien bestonden deze mensen toen nog niet; en waarom pleit hij eigenlijk de mannen vrij? Ik vrees dat hij de belangrijkste over het hoofd heeft gezien. Mijn verklaring zal…

Was het om die ene jazzkenner te jennen nee hoor, daar wordt hij niet door gedreven wel door een meisje te gaan strikken uit een nogal vreemd zeikerig wijsje met onbestemd gevoel voor erotiek deze herfst liet tal van bladeren vallen in kleuren die de bospaden besmeuren na koude regen tegen heug en meug al zou haar preek verzonnen…

suja suja ik sus je met mijn hartslag in de zachte zomeravond met de tijd tussen elk liefkooswoordje ik suja-suja-sus je oogjes toe onder hemelsblauwe wolken met mijn handen als twee schelpen suja suja in mijn armen als het zachte nest waar dromen zich deinend verbergen ik sus je suja poppedeine ik draag je in het stille licht alleen…

Schoonheid van landerijen door stilte gedragen door licht dat schaduw wekt maar toch mysterie niet ontrekt aan leven in allerlei vorm. Is daaraan het individu de maatschappelijke stijl ontrezen van waar de mens zijn schreden zet waarin geen regelmaat valt te lezen los van evenwicht, los van crime of wet. Slechts de schoonheid der stilte…

In '23 reeds schreef Theo D. een ietwat al te kort gewiekt sonnet op Sint-Hubertus' naamdag, onverlet het distichon - de laatste regels (2) Hij doopte het destijds "Dag van de Jacht" ter ere van die oude edelman die leefde in de 8e eeuw A.D. Op 3 november zevenhonderdzoveel vóór Bonifatius' dood - doch niet daarna! - trok hij (…

De wijze vrouw brengt in het leger Gods Woord, maakt verre reizen, waar felle oorlog woedt, geeft Nederlandse strijders troost en moed bij levensgevaar in dreigend oosters oord. In eigen land, als Kerstgebeuren gloort, schenkt aalmoezenier haar hart aan de gloed der Herberg, waar vrede in één gemoed aan zwerver en rijke burger toebehoort.…

Ik was van plan een snelsonnet te schrijven Vanwege het verscheiden van Joost Prinsen Om deze dinsdag samen op te dinsen Maar moet voor jullie in gebreke blijven Het eerbetoon is desondanks volbracht Iets langer (net als Joost): geen zes maar acht:…

Anders dan anders Anders dan jij Soms ongelukkig soms blij Elke dag is Anders Leef van moment naar moment Omdat het zo gekomen is En omdat ik anders ben Anders dan jij Elk moment veranderd ik En ben onrustig Het is misschien vreemd of raar Maar zo zit ik in mekaar…

een gedichtje neerpennen om die ene jazzkenner te jennen van een bepaalde generatie -hij dacht al, waar is ‘ie gebleven? maar daar wordt hij niet door gedreven of zo’n meisje uit een zeikerig wijsje strikken dat al zo vaak opgehaald is [..] dat het verhaal moeilijk te slikken zal zijn voor een breder publiek, -in ieder geval zijn unieke…

zij hem wiegend wiegt hij haar wiegen zij elkaar de blauwe nachten in nachten als geen andere blauwe nachten zonder einde blauwe nachten zonder begin…

Samen met jou hand in hand, Op blote voeten in het zand Langs de branding op ’t strand, Van ons mooie Nederland. Meeuwen vliegen krijsend rond Onze hoofden. Af en toe duikend In het zand of ’t water van de zee, Rallen rennen langs de waterkant. Op de vloedlijn bergen schelpen, Zeewier, schuim en ’n enkle kwal, Plastic flessen, netten…

Eenzame, Hollandse ooievaar wiekte gezwind naar Bethlehem om Jozef vakkundig bij te staan, mocht Ria nog te vlot bevallen... Om beurten wogen zij 't gewicht van haar bijzonder Wonderkind en schoten in een Mega-jubel!! 'Kyriëleis' zongen zij zacht, 'want U gaat de wereld redden.' Opgetogen vloog de uiver terug: 'DIT moet ik thuis…

Bemoste treden prikkelen buiten mijn bereik mijn fantasie Hier is een koning gestorven en vergeten, een geest heeft hij niet achtergelaten, een schat misschien maar je zou alles moeten afbreken om dat te weten te komen En zo gaat het ook, langzaam wortel voor wortel, spriet voor spriet, druppel voor druppel regen…

Golven dragen mij herinnering vervliegt zacht stil ademt het licht Hoe ik me laat dragen op golven van het leven, waar onverwachte stromingen mij meenemen en het verleden zich zachtjes roert in het nu – een open zee waarin tijd en herinnering samenvloeien. Vroeg in de morgen ontwaak ik langzaam, proef de omliggende natuur met alle zintuigen…

Bij dat van mensen vergeleken, is het denken van honden beperkt, en hun dromen daaruit slechts een verwarde keus. Overdag in de onrust valt het niet op maar in windstille nachten, als niets beweegt, beweegt in mij nog de onzekerheid, een hond die huivert in zijn droom. ------------------------------------------ uit: ‘Een hond van Pavlov…

De doods-gedachte is een bitter kruid dat in elks leven wast en in de afzondering wordt geplukt. De mens steekt het in een knoopsgat van zijn jas. Of hij rechtop gaat of zijn hoofd bukt steeds stijgt de wrange geur en hangt altijd in de aandachtige neus. Als hij één ogenblik zijn gelaat betast dan voelt hij het doodshoofd achter zijn vlees…

Zij was eenzaam, Ondanks drukte om haar heen, Alle aandacht voor Haar natje en haar droogje, Niet voor haar wel en wee. Langzaam kwijnde ze weg, Niemand die ’t zag, Nu ligt ze in het koude graf.…

Geïnspireerd op de eerste stappen in het openingsgambiet van de exploratiefase van het te ontginnen terrein van het terra incognita, een onlangs door de scheepsjongens van kapitein Rob betreden nieuw gebied - zoals heden opgetekend door onze zeer gewaardeerde collega Wim Meyles... "Verkenner, maak in godsnaam korte metten Met samenstellen…

Druppel op een hoed wereld weerspiegeld in klein stilte van de herfst Eerste traan rust op een dor blad. Hij glijdt langzaam naar de rand en blijft daar even hangen, alsof hij luistert naar het zwijgen van iets dat voorbij is - een stem die nog nadraagt tussen de bomen. Daarna volgen anderen in een ongekend ritme. Ze dalen neer op mos…

Resetten met ... ...... (naam van 3 + 6 letters) Genoeg van rariteitenkabinetten! Wij willen energietransitiewetten, de woningbouw weer in de steigers zetten, rivier en bodem vrij van PFAS-smetten, niet korten op de onderwijsbudgetten en maatschappijverhuftering beletten.…

Ik zou wel eens willen weten waarom weet ik niet meer wat ik wist waarom zoveel vergeten waarom steeds minder weten en straks ook niet meer weten wat vergeten is!!…

met hervonden élan de stramheid kwijtgeraakt onderweg van de troosteloosheid en doordrammende levensvragen naar de onverwachte Petruspoort ooit vond hij de Costa del Sol vol maar als hij toen had geweten hoe deze arme zielen erbij hebben gezeten al die tijd die hij in eenzaamheid de jazzgiganten doldraaide (uit nijd) met zijn fingerspitzengefühl…

Lang voordat er boeken waren, voor de stenen tafelen, voor het woord “goed” en “slecht,” Brandde diep in ons vlees een licht, zwak en helder, dat fluisterde: “Doe geen pijn, luister, raak aan, zorg.” Het is geen stem van boven, geen oordeel in de hemel. Het is de echo van miljoenen jaren, van harten die sloegen, van handen die hielden…

Genieten is nat worden de kou van het water druppend in mijn nek de zachte handdoek die mij droogt met de geur van honing Genieten is ook: fietsen in de ademende jas die mij droog houdt in de regen, spattend in de plassen dansend op het gladde asfalt dat de wolken onder mij plaatst…

Iedere avond opnieuw verzamelen blazen aan de Menenpoort. Namen van vermiste soldaten van het Gemenebest staan gebeiteld in deze Romeinse triomfboog toegang naar Ieper. Sint-Maarten die aan de deur klopt in zijn tachtigste jubileumeditie. Dagelijks reeds vanaf 1928 voor de nacht om acht uur blazen klaroenen de last post bij de herdenking…