inloggen
dichtwoordenboek

tabblad: gedichten

< vorige | alles | volgende >

gedicht (nr. 2008):

Oud

Eén dans, één dans met sproeiende ogen,
gloeiende wangen, losse handen.
En dan opzij gaan staan. De bleke glimlach voelen,
die als een nevel op een avondwei
omhoog stijgt. Langzaamaan verkoelen
en merken dat de nevel sneeuw geworden is.
Dan wijze dingen denken, lachen, liegen,
winst maken uit het wezenlijk gemis?
Of plotseling weer het feest inspringen,
op stijve benen en met koude handen
dansen en vallen, overdekt met schande?
Het helpt niet. Houding is het leven niet,
onthouding evenmin. Zwijg en ga heen
en loop alleen zoals een oude wolf
en lik de laatste druppels uit de droge plassen.
Proef goed, het is uw heil en de grimassen
die gij moet trekken zijn vol herinnering
aan vroeger lachen. Met nog één druppel
loodzwaar bestaan, dat toekomst heet:
de laatste terug van onverdund en helend leed.

---------------------------------------------
uit: 'Vergezichten en gezichten', 1954.

Schrijver: M. Vasalis
Inzender: koa, 24 okt. 2006


Geplaatst in de categorie: emoties

3,4 met 33 stemmen 25.636



Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:stephanie
Datum: 2 nov. 2006
Bericht:Ik vind het een heel mooi gedicht. Ik dacht aan mijn overgrootvader die net is gestorven.

Naam:Tamara
Datum:24 okt. 2006
Bericht:Het gedicht is heel erg mooi gemaakt:
meer kan ik niet zeggen.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)