Alle inzendingen over emoties

Plots sprong er een vervreemd moment in mij open ik moest gewoon ongelukkige ratten verslaan. Kracht had ik niet uit nood! Wanhopig gebukt gaand onder vuilniszakken steeds mijn huilende vingers te drogen. Moedig niet zichtbaar wel vasthoudend. Schoof ik mijn weemoed weg meegegeven aan rennende chaotisch vluchtende en…

Ik was weer even psychotisch (en dat was helemaal oké) Ik slik al jaren pillen die mijn hoofd wat stiller maken, een beetje dempen, zodat de wereld niet zo hard binnenkomt. Heel langzaam draaide ik de knop terug, van 2 naar 1, van 1 naar een halve milligram. Op een winterdag dacht ik: nu durf ik verder. Bij 0,4 merkte ik…

als de realiteit binnentreedt ongekleed maar nooit werkelijk naakt op dat onbewaakt moment zich uit de poëtische klem worstelt als de ontbolsterde jongere sprekend in ongenuanceerde tongen door levenskracht gedreven voortdurend zijn hart harder oppompen zal en die schoonste begiftigd raakt door zijn helblauwste ogen waaruit…

Ze zegt de samenwerking op en schuift het boek tussen ons in, dichtgeslagen als een deur zonder klink. Ze zegt: je neemt mijn idee. Ik hoor het en zoek mezelf in haar woorden, maar vind alleen afstand. Ik zou kunnen spreken, zinnen opstapelen tot een bastion van gelijk, maar wat jij mist laat zich niet weerleggen. Het is geen reden…

Geen sprankel in de stilte. Geen glimlach die zich aandient. Geen hand die denkt dat aanraking iets oplost. Laat alles blijven zoals het is. Vlak. Veilig in de monotonie van mijn hoofd. Geen geluk dat oplicht. Geen verdriet dat explodeert. Alleen het trage tikken van wat ik al ken. Laat me liggen waar niets verandert. Verandering…

Wanneer ik mijn vuilnis mee naar huis draag mijn half open jas laat vallen tussen twee postzegels door voel ik niet meer de leegte in mijn zakken…

Ontwaken in de nacht - de kalmte van dit ogenblik verbreidt zich achterwaarts maar is ook vol belofte: een kachel die nog niet ontplofte. --------------------------------------------- uit: 'Zeemeeuw in boomvork', 1994.…

Het zit allemaal in mijn hoofd, zeg je. Alsof dat het minder waar maakt. Ik zie duisternis waar jij licht eist. Ik zie scheuren waar jij stabiliteit noemt. Het zit in mijn hoofd, maar dat is waar ik leef. Waar alles gebeurt. Waar niets ontsnapt. Wie vertrouw ik nog als jij mijn angst herdoopt tot iets. Dat ik moet inslikken om…

Het heldere nachtlampje aan getroffen door waterdruppels vanaf het plafond haar aanschouwend ballet in zicht rijk belichte hangende ogen open gesperd aanhoudend slapend te laten…

Ach, weemoed overspoelt Eb haalt adem Rollende dromen waarin wij bestormden razen langs mijn rust Langs onze kuiten danst schuim de wereld uit…

Je zult dit lezen als het te laat is, wanneer ik al te ver weg ben. Ik ben niet verdwenen. Ik ben opgehouden met proberen aanwezig te zijn. De wereld merkt dat niet. Dat is geen klacht. Dat is hoe gewicht werkt dat niemand wil dragen. Deze woorden betekenen niets. Ze markeren alleen waar het misliep. Ik ben geen herinnering die warm…

Niemand is te vertrouwen Mijn emoties zijn door verdriet geblokkeerd Daarom kan ik alleen van mezelf houden Bij onrecht loop ik weg Wil ik je nooit meer zien laat ik de boel in de steek en heb je pech Dan is het altijd voorbij Je moet leren me te accepteren En de rest zal de toekomst leren Niemand is te vertrouwen…

Als ik s morgens op fb filmpje zie van hond, met ogen vol mededogen, luisterend naar peuter, die hem brabbelend voorleest uit prenteboek, ik daarna zes kinderen èèn prachtig werk op piano zie vertolken, dan vrouw yoga zie doen haar volle gewicht op èèn hand steunend, vervolgens recept van avocado pit die goed voor knie zie, in Parijs…

Elke keer opnieuw moet ik woorden vinden om te schrijven wat mijn hart ontlucht om weer vrij te ademen. Woorden waarmee ik de regels schrijf die mijn verlangen verbinden en het slappe koord vormen waarop ik het wankel evenwicht zoek. Steeds weer behoedt het vangnet, bij klunzige misstap, het tedere omhulsel tegen breuk en schade.…

Dit kan ik niet dragen met taal. Alles wat volgt is afval van een poging die al dood was voor ik begon. Woorden zakken door als nat karton. Ze houden niets. Ze breken precies waar ik hoopte dat ze zouden dragen. Wat hier leeft wil geen betekenis. Het wil blijven wegen. Het wil drukken tot zelfs stilte moe wordt. Ik schrijf omdat…

Ik lig wakker. Mijn lichaam wil slapen, maar mijn hoofd weigert. Gedachten cirkelen, trekken me terug naar jouw stem — die mij kent, en mij toch niet redt. Ik zie wat overblijft wanneer beloften hun betekenis verliezen: een hemel die uiteenvalt, en een hart dat geen geluid meer maakt. Wat ik nog gezond noem valt langzaam uit elkaar…

De zee klotst voort in eindeloze deining, maar nu zonder daglicht, zonder spiegel van de ziel; zij draagt stilte als een mantel van zwart fluweel, en haar golven, klein en gedempt, fluisteren slechts wat ze niet meer durven zingen. In deze nacht wordt zij korf vol bijen zonder zoem, bos vol wind die zichzelf niet meer beweegt;…

Je blaft in mijn hoofd, zonder huur, zonder schaamte, zet je laarzen op mijn gedachten. Je gilt harder dan gezond verstand, overschreeuwt elk fluistertje hoop, tot er alleen nog echo is. Je noemt je zorgzaam, maar je redt me kapot, redt me de afgrond in, in naam van veiligheid. Je bent geen demon, je bent een bange hond…

Sinds gisteren sta ik dichter dan ooit afgezien van een jaar geleden misschien stil en luister naar de demonen tierend van blinde woede en waanzin met grof geweld schreeuwend naar niemand schietend de gekte kruipt daar waar zij niet gaan kan tienduizend vragen zingende zagen dichter dan geluiddicht onder mijn huid…

Hoop komt niet binnen als een besluit, maar als een gedachte die afdwaalt terwijl je iets anders probeert te voelen. Ze verschijnt ongepland, tussen twee zorgen in, als een zin die je niet afmaakt maar ook niet weggooit. Hoop denkt hardop zonder richting. Wat als… misschien… stel dat dit niet het einde is. Ze loopt rond zonder doel,…

Lach leef en geniet En vergeet al je verdriet Zit je hoofd weer vol met zorgen Leef de dag leef naar morgen Lach leef en geniet Hoe het leven ook is Niemand die mijn tranen ziet…

jij was in een duistere aardse gedachte totaal geen heilige lichtstraal komend vanuit de lucht ieder moment van de sombere dag een diepe wanhopige zucht totaal niet realiserend er werd in het heilig werelddeel ernstig overlegd met glorievol respect lieve jonge vrouw met stralende ogen jij behoort bij onze engelenschaar…

Hij staat waar niets van hem gevraagd wordt, tegen muren die gewend zijn aan zwijgen. Niemand mist hem daar. Dat scheelt. Hij ziet mensen praten zoals men praat om stilte te vermijden. Lachen is sneller dan eerlijk zijn. Aandacht werkt kort, berekend, uitgedeeld als wisselgeld. Wie te lang kijkt, valt af. In gezichten leest hij…

Moeder ademt haar verlangens binnen, opent mijn brief en haar gesloten brein; ze is er nog, vrij van wrok en venijn, haar eerlijkheid probeer ik te winnen. Haar handen omcirkelen mijn gezicht, toen ze aan het subtiele bouwwerk rook; met mij de talrijke vragen indook, en haar adem walsde in het zwakke licht. Passie en liefde kon ze moeilijk…

De maan rolt een loper van licht op het water. We waden ernaar naakt in het donker raken niet verloren langs de baan van de maan van licht door het water alleen zichtbaar voor dat van elkaar in ons lichaam. ----------------------------------- uit: 'Loper van licht', 2008.…

Wonderlijk is 't in 't holle van de nacht, Plotsling te denken aan zoveel beminden; Als in de duistre wereld van de winden, 't Zwalpe element ligt met gebonden kracht. Dan komt zich al wat ver is weer laten vinden: De handen, de gelaten der beminden, Als in een gloed van lage kaarsen, zacht. Smartlijke vreugd te sturen naar die schijnen.…

In het rijk van licht en duisternis, waar liefde eerst een zonde is, vliegt Marianne, trots en vrij, de valse schijn voorbij. Geen glanzend harnas, geen zachte hand, maar een moerasheer uit het Duistere Land. De Bog King, nors en vol met vrees, is niet de held die zij ooit prees. Een lied weerklinkt door bos en dal, van Elvis Presley tot…

Soms is trouw geen keuze, maar een cel zonder sleutel. Een gewoonte van het hart dat zichzelf vasthoudt omdat er niets anders wacht. We zeggen dat we vrij zijn, maar de dagen bewijzen het tegendeel. Het gebrek aan alternatieven maakt ons stil, maakt ons trouw aan een leegte die we niet kunnen vullen. Wanneer de avond valt en schaduwen…

Aan de rand van de afgrond sta ik moe en ontdaan, verankerd in een spiraal van ontnuchterende wanhoop. Mijn geest is hier een armatuur voor verlichting, als gids in de donkere krochten van mijn wezen. Onzeker in de schimmige duisternis van mijn bestaan, waar ik mij geleidelijk ontvouw tot een misantroop. Altijd verlangend en zoekend naar de…

Angst zit niet tegenover me. Het woont hier. In mijn adem, in de ruimte tussen twee gedachten waar niets durft te spreken. Het noemt zich voorzichtigheid, legt zijn hand op mijn schouder en duwt me langzaam uit elk verlangen. Angst leert je buigen voor er iets breekt. Het noemt zichzelf wijsheid. Maar het is slijtage met een geruststellende…