Alle inzendingen over emoties

Levenslust is ’t ware leven, Is het liefelijkste goed, Dat de lachende aard kan geven Van haar weelde en overvloed. ’t Is geen trek der dwaze zinnen ’t Jonge leven te beminnen: Levenslust is levenskracht; Levenslust is vrolijk strijden, Hopend en geduldig lijden – Is een kinderlijk verblijden, Dat de Hemel tegenlacht. Maar om ’t…

Demonen die uit het niets opduiken, de adem benemen. Een bedroefd hart, gevuld met tranen die geen uitweg vinden en kwetsbaarheid claimen. Beelden uit een ver verleden die elk sprankeltje geluk verslinden. Grote stoorzender, vertrouwen, nog moeilijk te vinden. Liefhebben... een groot verlangen. Een kwelgeest houdt me gevangen. Onmogelijk…

Met uitgestrekte armen tegen een straal licht. De kliniek smelt onder mij vloeren, muren tijd. Een wind die in mijn longen brandt opent mijn zicht. Jouw ogen – miljarden in één enkele vonk rijkdom die niet in geld te vatten is. En al blijven we vreemden smelt elke grens gekweld door die seconden die niet geteld konden worden…

Als ik om liefde moet vragen en gevend moet zijn Als ik in de spiegel moet kijken en tevreden moet zijn Als ik écht alles wegstop en levend moet zijn Dan ben ik niets, dan ben ik pijn En hoeveel ze ook om je geven en hoeveel liefde ze je ook schenken: Het is gewoon nooit goed En het is gewoon nooit genoeg En jij bent ook,…

In jouw ogen Zag ik een wereld Die ik nog niet kende Maar wel graag Wilde leren kennen Jouw ogenblik Toonde mij Dat Niet wat je zegt Maar wat je doet Ertoe doet…

Jij onderbreekt mij. Ik dank je daarvoor. Elke keer opnieuw.…

Schrijvend in stilte — stilte die ademt, die wacht, die weet dat jij komt. Concentratie is onontbeerlijk, ja, maar een kus van jou is onontbeerlijker. Natuurlijk mag jij mij storen. Natuurlijk. Dat weet jij. Dat doe jij.…

Dichters zijn een slag apart ze leggen hun ziel bloot en hun smart zo zijn ze kwetsbaar voor kritiek het gaat immers vaak om intieme lyriek afwijzing kan het hart direct treffen de dichter is gevoelig dat is goed om te beseffen maar waarom toch die moeite elke keer of legt hij voor vandaag pen en kladblok even neer.…

Wijzend en schreeuwend achter rolluiken zwart de wereld gesloten geen uitgang, geen start mijn vinger die zoekt naar een knopje van licht- een flits, een begin het dooft in mijn zicht ik tast in het duister mijn vinger wordt klein verliest zich in muren die nergens meer zijn een knop die ooit licht was blijft zwijgend en stil alsof…

Tijdens het douchen kwam de gedachte niet telkens dezelfde routine in ditzelfde huis buurt, dorp te willen Dat ik wil lopen, waar dan ook weg van al dat voorspelbare dat dagelijkse En ik zie mezelf lopen met rugzak in dit weer, misschien nog zonder eten En daar, op die dijk, dat paadje fietspad, tussen die straten daar zou ik…

Ik dacht leven jij onderzocht drijfveren ik struikelde over mezelf jij beschermde de zon die werd geboren, de eerste seconde ik zocht ogen jij een weerklank de kamer rook naar iets wat nog niet bestond als manifestatie in onze werkelijkheid er waren roofdieren her en der ik voelde me geen prooi maar was het wel door verlegenheid…

Oogstmaan boven de oude wijk geen zin meer in verraad of gezeik de minnaars van goede vrede bevredigen de zoete stilte zijn hand glijdt over het schaamrood van zijn meest intieme dromendans hij hoort het nachtlied van tedere eenzaamheid en valt eenvoudig diep in voorjaarsslaap.…

Ik lust ze rauw. De slome parelduiker ruift als water, proeft zo rins als gesponnen chagrijn. De liefde kropt, zeg ik. En hij: zing maar een toontje hoger, moeder, als een bevangen Lorelei. Wat bindt ons dan en komt ons nader als we vervuurd en breekbaar zijn en het verlangen naar de einder een lichtgestalte verder weent? Haar kleed…

Elk voorjaar diezelfde twee eksters in de tuin je zou je afvragen: wat doen ze daar? Waarom in deze tuin? Zijn het de wolken die loom en zwaar boven de grond hangen het gras nog jong en sappig van net gevallen regen de zon die kortelings vrij spel had met schaduwen van bomen, hagen? Of ben jij het met de krant op de keukentafel ik…

Er was geen moment alleen het verschuiven zo zacht dat het niet opviel niet voor de ogen van anderen niet voor de dag zij werd lichter niet als lucht maar als iets dat loslaat zonder te weten waarvan in de kamer bleef alles staan de stoel,het glas de tijd die doorging gewoon alleen zij gleed en ergens in het ritme dat…

Misschien trek ik een veel te grote broek aan. Is ondank inderdaad des werelds loon? Verdrietig en wanhopig wordt mijn toon. Waar haalde ik het gore lef vandaan? Moet ik soms in de schaduw blijven staan? Zelfmedelijden vind ik al gewoon. Mijn tranen mogen reden zijn tot hoon. Met deze stilstand zal mijn droom niet doorgaan. Bij die gedachte…

Morgenstond die zich vergist in de warmte een adem die nog nacht draagt in haar mond koude handen liggen los naast mij alsof ze niet weten van wie ze zijn de hondenriem staat op rekt zich uit en besluit te vertrekken zonder mij langs het buitenverblijven waar deuren ademen en hekken zacht fluisteren loopt zij- trekt onzichtbare…

Tranen rollen langzaam als doorzichtige parels langs mijn verhitte, rusteloze wangen Vallend op een kussensloop van verwaterd verdriet, en gekoesterd in stil verlangen Ik voel me als een lege huls in een leeg bestaan waar het hart totaal is verwrongen Geschapen als een sculptuur van ijs en steen, in duisternis bedwongen Wanneer het kloppen…

Ik ben dat KREDIET een beetje zat ik ben zoveel meer dan Jan Jacob KREDIET Van den Bos JAN KREDIET WIE KENT HEM NIET zo word ik op de podia aangekondigd nog net niet van JAN KREDIET DIE KEN IK NIET of JAN KREDIET DIE WOONT HIER NIET u weet wel het tegeltekstje boven de cafébar bedoeld voor JANTJE CONTANTJE! ik ben echter zoveel meer,…

als ze komen is er eerst alleen de zin die in de lucht blijft hangen een belofte zonder lichaam ze komen, maar niemand weet wie misschien drommen mensen schaduwen van stemmen die hun eigen richting vergeten misschien hordes honden met ogen vol aarde en wind snuffelend aan een spoor van een naam die ooit werd geroepen misschien…

ik wil ik wil ik wil duizend dingen veel te veel oneindig het wordt pijnlijk ik wil moet worden afgeschaft de wil van de mens is te groot.…

Je liet me hier alleen de stilte in huis drukt mijn handen zijn leeg ik pak de racefiets de wegen recht en hard langs velden vol kleur ik trap de onrust weg mijn hoofd wordt leeg geen vragen meer voor jou alleen de wind die waait de snelheid is de baas ik rijd tot ik niet meer kan de rust is terug in mij…

jij zong het lied over de poort je zag het toen open staan helaas was jij toch zo bang om dood te gaan spreken daarover kon ik met jou helaas niet meer elke keer werd jij verdoofd zozeer voor ons nog op deze aardbol rest het volledig vertrouwen dat dit hemels geluk ons wordt gegeven zonder angstcomplex een…

‘k Was net bezig alles te benoemen waar ik zo tegenaan liep in mijn huis, de volle kast bijvoorbeeld, de enorme overvloed, alles dat ik bewaarde, toch geordend, of die wil het te ordenen zelfs touwtjes, eindjes wol, garens, elastiekjes, de zaden en takken die wortelen in een vaas, dankte dat alles want ieder ding had ook ergens…

Ik ben en blijf een dromer, geweven uit wat licht, met sterren aan de hemel als mijn hoogste vergezicht. Ik adem de betovering van deze weidse sterrenpracht, waar mijn dromen kunnen schuilen in de luwte van de nacht. Zo zoek ik naar de warmte, op wegen stil en ver, waar elke stap mij kan leiden naar misschien die ene ster. Daar, tussen de…

Ik lag in diepe slaap genietend van zachte rust toen kwam er iemand die heeft mij o zo teder wakker gekust ik opende mijn ogen en wist niet wat ik zag een schoon lief gezicht met stralende lach. Ik vroeg; “Bent u de engel die mij in 't holst der nacht komt halen?” ze glimlachte en zei “Nee, ik kom je alleen maar wekken, de nacht is…

De tafel kent ons. Krassen waar woorden vielen. De deur weet hoe hard liefde kan klinken. We waren jong. Niet onschuldig. Soms zocht ik warmte waar jij niet was. Misschien jij ook. De nacht heeft nooit iets verraden. Nu drinken we koffie in dezelfde stilte. Jij kent mijn streken. Ik jouw zwijgen. De maskers liggen ergens…

Zijn handen reikten, Zijn ogen niet konden komen, Zijn handen zagen, Zijn ogen nooit hadden gezien. Zijn handen lazen, Met zijn ogen dicht gesloten, Wat zijn hart en ziel Tot in elke vezel beroerde. De gevoelens hij Ervoer, grensde aan ’t onmogelijke, Zette zijn leven In deze wondre wereld op z’n kop.…

Mij rest slechts hakken met een botte bijl. Het voelt alsof er mij iets wordt misgund. Klein restje vechtlust van een bloedend rund. Net iets te veel slagen met een natte dweil. Toch incasseer ik dapper, geheel in stijl. Niet in positie voor gelijke munt. Maakt dat ik puur vergif spui onverdund. In nijd verbergen schuilt voor mij geen heil.…

geen klok geen rand van morgen geen rand van gisteren alleen een vierkant stil neergelegd in het midden van niets alles wat was valt er niet uit alles wat komt dringt niet binnen het is zonder richting Gewichtloosheid- hier laat de aarde los gedachten drijven als stof door een raam dat nooit geopend werd het lichaam vergeet…