Alle inzendingen over emoties

Eenzaam maar niet alleen verhief hij zijn stem vervreemde pion met om zich heen de ruimte van zon verblindende muren tegen rotswanden sprak hij riep in de woestijn pion vol courage zag slechts een mirage van een duistere moen een djinn, duivelin diabolische sater een wildvreemde weerklank hun antwoord op vragen in veelvoud herhalend…

Ik laat je, een stukje van me nemen, een fluistering van mijn hart, een trilling in je hand. Moge jij daarin de rust ontdekken, die ik zelf zo vaak mis. Toch vrees ik stil, een dag zonder jou, een leven naast het jouwe, waar ik slechts, een verre schaduw blijf.…

Er was eens, lang geleê een zekere nimf D.; en ene god A. getroffen door het gif van een loden pijl uit de koker van de welbekende C. die D. werd al gauw omgetoverd tot laurier door en naast haar pa de verraderlijke P.; Uit die schaduw van D. aan de dubieuze rivier de P. en dat gelauwerde hart van A. verscheen, lang geleê…

Angst die ons vernedert. En het gevecht geen lange heldenzang. Een dierenangst, sidderend en duizelend, een redeloos bijten in leven, hopeloos op de grens van het bestaande. Wij, voer voor de ruimte, ketting- reactie, kralensnoer van de zon, wij verbeelden ons niets meer, zien met onze ogen niets meer, horen onverstaanbaar geluid,…

Struikelend schuifelend aan de vloedlijn der hondsbossche zeewering waart setengah belanda als de tolk van java in warrige deemstering door Indische duinen ongenood gaat de gast pa triot uit de tropen zonder vaderland - een vloek die hier niet wordt geprezen - doch niet afkerig van eigen wezen zijnsweegs tot de schemer in het duister…

Ik lig te woelen in mijn warme bed, gedachten buitelen over elkaar, gaan voortdurend van hot naar haar, ondanks ik me er tegen verzet. Steeds komen die gedachten weer, die wil ik niet, neen, die wil ik niet. Hoeveel tegenstand ik ook bied, ik heb die gedachten keer op keer. Van mijn nachtrust komt zo weinig terecht, mijn nachten zijn zo…

Je zegt dat drank mijn tong scherpt, dat ik snij waar ik streel. Vanavond zit ik tegenover je met een glas dat zweet in mijn hand. Ik lachte luid. Ik raak je knie onder tafel alsof het per ongeluk is. Even later buig ik naar je toe alsof ik iets geheims vertel. “Je bent het mooiste wat ik ken.” Het komt uit dezelfde mond. Dezelfde hitte…

Ze rust waar het zachte licht valt, stil als het aanbreken van de dag. Een Roemeense schoonheid in blauw kant, waar schaduwen en zonlicht spelen. Zijde als een gefluister op haar huid, azuurblauw tegen het wit van de lakens, de ochtend die zachte lijnen trekt waar droom en ontwaken elkaar zachtjes ontmoeten. Haar donkere haar valt over…

je kwetsbaarheid durven tonen is een zeldzame gave vaak blijft die in pijn uit een verleden wonen in het verblijf met meerdere verwonden slaven onverwachts slaat iemand je soms in de boeien en voert je af niet met opzet maar omdat die mens ook bloedt voelt vloeien als zijn woord op een zeker moment niet door de ratio wordt gered…

derhalve mijn hoge koorts alleen nog afhankelijk van mijn eigen immuunsysteem geen arts die mij draagt geen ander lichaam die het overneemt en mijn vogels- zij gaan met mij mee vandaag vloog het eerste jonkie uit precies vandaag zo fijn alsof iets in mij toch lucht vond en niet alles blijft…

Rode zon gaat onder in de blauwe avond. Zwarte bladzijden onzichtbare zinnen uit vergeten boeken herinneren leegte ondankbare dromen. In vleugelloos vliegen blijven onvergetelijke avonden liefdeloos ondergaan wat er zonder woorden ademt achter stilte ze beminnen geluidloos door bodemloze antwoorden door niemand gegeven ondergaan…

Volle melk, hete aardappelen, schroeiend vlees. Meer! Erger! Waar is de slager? Daar achter die bloedrode horizon. Verlangend naar het theater van de slacht gingen we op weg. Maar het was te vermoeiend. Geen van ons kwam aan. en toen we stierven dachten we: er ontbreekt iets. Dit was niet wat we ons ervan hadden voorgesteld en we zijn…

Vandaag schrijf ik een zacht gedicht een vers dat vooral over vergeven gaat wegvegen van tranen langs een gezicht alsof er enkel een mooie toekomst bestaat dat ik mezelf vergeef dat ik zo hard was nooit zwakte en liefde heb kunnen tonen veel eenzame jaren met een gevuld glas daardoor nooit heb durfen samenwonen gelukkig is die periode nu…

De sleutel ligt in zijn hand. Hij schudt ze boven de gootsteen alsof er één ontbreekt. De kraan loopt. Op tafel twee kopjes. Eén met lippenstift. Hij veegt de rand schoon met zijn duim tot het porselein weer wit is. Hij kijkt op naar een vrouw met natte ogen en een glimlach die te lang blijft hangen. Hij zoekt haar naam tussen zijn…

Een feilloos parcours zou me banaal ook ééntonig ogen Verse confrontatie, frissere kijk; de blik verruimt en verlegt horizonten, brengt me aan 't dromen Passies ontvlamden in alle heftigheid om dan smeulend pijnlijk verwerkt te worden, labeur Brein en sentimenten in perfecte harmonie, utopie Gevoelsmens of beter vuurvrouwe hanteren, vraagt denkwerk…

Wie heeft gezegd dat kunst behalve kennis en kunde ook kracht en overtuigingen nodig heeft, bevindt zich gunstig tussen het onbevangen dichtersgilde het samenvloeien van genegenheid kost de nodige moeite en serieuze inspanning nu de weg naar dichterbij plaatsvindt via emoties in de continue nabijheid van een geesteswereld waarin droomavonturen…

het begon te dichten in mij mijn gedachten werden gedicht het gedicht in mijn hoofd sloot zichzelf ik legde er een vaatdoek over…

Het meisje laat haar traantjes vallen op het graf van haar dode mammie, die zonder afscheid zomaar verdween. Het meisje vraagt, waarom, waarheen? Haar mammie zwijgt en het meisje roept, lieve mammie waarom ben je zoek? Het meisje huilt, haar tranen vallen neer op het graf, maar mammie zegt niks meer. Jaren later als ze groot is, staat…

Nu haast de kou uit de lucht is verdreven en, naar mij toeschijnt, op is gegaan in thermodynamische minimicrogolven hoop ik dat mijn alter eega in den vreemde verlost is van honger der magere wolven die des winters in roedels op oorlogspad gaan in Oezbeekse bossen en Kyrgizische beemden Zoönosen kunnen namelijk evengoed zweven…

Wat ze ook van me vinden Het komt wel weer goed Het was een hele nare tijd voor mij Alles wat ik had gaf ik allemaal weg Wat ze ook zeggen of verzwijgen Moet nog heel veel van de mensen in het leven krijgen Ze kennen me Overal wordt er naar me gekeken geroepen en gezongen Ik ben gewoon een goedlachse eerlijke lieve jongen…

Het is tijd dat we praten. De kamer is leeg, de geheimen opgebruikt. Vergeef me de vraag, maar veeg de tranen weg— ze breken het zicht op wat komt. Soms wil ik de tijd stilzetten, de val verzachten nog voor de grond bestaat. Een gedachte op een rand van zink. Zwaartekracht onderhandelt niet. Ik zat op het dak en zag de dag sterven…

Een wellnessworst vroeg uit de veren ontdeed zich van zijn oppervel vroeg Annalies zich om te keren en hem met gans zijn huid en haar naar beider smaak te consumeren O Lies, zei hij, ik mag je wel ik maak zo je ontbijtje klaar dan zul jij mij nooit meer ontberen mij rest dan als jouw etenswaar één vraag slechts: kan het jou wat deren…

de stilte van de winter geeft mij rust en kracht krakende sneeuw heeft voor mij een donsdeken gelegd over kille woorden in de luwte van warme gebaren vertoont het leven waar het om gaat de stilte van de winter drukt langzaam en zacht bewogenheid in mijn hart die ik zal bewaren © Hilly Nicolay…

O lieve Olivia, dierbare schat mijn hemelse goedheid mijn liefste... "Ja, wat? Over wie hèb je het, zeker die ene die jij hebt aanbeden die jou om de tuin leidde met haar hof van eden die jou, verblind door haar blik op haar mouw gespeld heeft, misleid heeft dat mispunt met haar onbetrouwbare uitgekookt smoelwerk - miss piggy…

Soms in het heden zijn er dingen uit het verleden die zomaar boven komen drijven Zelfs zaken waarvan ik aanvankelijk dacht dat ik die wel kon verdragen blijken nu ineens de aandacht te vragen De wanhoop waarin ik zo nu en dan dreig te verzuipen laat me zien waar mijn pijnen zijn te vinden en welke kwesties me nu nog kunnen…

aan de grote klok had ik een afschuw dat enkel stilte brak met schel geschal geen kling noem ik het- het klingt te braaf nu een klungelig tikken door de lege hal waarom bleef ik hier terwijl ik buiten mij had kunnen laven aan een ander licht waar afwezigheid nog harder fluitte dan deze kamer met gezicht die triestheid gaat maar…

Je vertelt me iets over liefde, waarheid trouw en vergane glorie in de geheimzinnige lichtfabriek vol dansende uitbundige mensen het is een groot kraakpand in een verlaten dorp aan zee waar ze oude boeken verzamelen in een kleine muziekzaal zonder dak Eindelijk is de duisternis zoet geworden door menselijk falen in jouw droombeeld…

Nu het bijna winter is wil ik je nog iets melden: weet dat ik de zomer mis de vlinders op de velden Nu de winter binnentreedt wil ik je nog iets schrijven: weet dat ik ze niet vergeet zo’n vlinder zal beklijven Nu de winter voelbaar wordt wil ik je nog iets geven: weet, nu alles is verdord de vlinders zijn gebleven…

Twijfel Twijfel is wat mij trekt aan verandering, geen gebrek. Meerdere kleuren draag ik met mij mee. Waarom kies ik er dan toch geen één, misschien één kleur die bij me past? Bij mijn broek, mijn sjaal, misschien zelfs bij mijn tas. Of zie ik dan toch een beetje wit een beetje somber, verdrietig, misschien een beetje sip ?…

er zijn dagen dat de lucht niet wijkt je leven leert met tegenslagen zie hoe je stil staat niet gebroken doch buigt als gras dat zijn wortels vertrouwt ik herken de schaduw in het licht van je ogen als de hemel sluit en hoogte ver lijkt onthoud dan ik ben de wind onder je vleugels onzichtbaar maar blijvend…