Alle inzendingen over emoties

Rode Rozen Iemand zij me Laat het verleden achter je Eerst dacht ik laat maar praten Toch kreeg ik snel in de gaten Ze hadden gelijk Soms komt wijsheid van anderen van pas Daarom rode rozen Ik heb bewust voor jou gekozen Het begin van een nieuwe start Nadat het leven me heeft getart…

Als ik haar zie is het vaak melancholie, ik temper niet maar moedig aan. Tegen beter weten in haar binnenste vullen met een moedig en kwetsbaar bestaan. Je bent sterk, probeer het maar, dit tegenover een wereld die nooit op die manier heeft bestaan.…

Om de hoek van waar ik ooit woonde Ligt een straatje dat nog steeds precies Hetzelfde straatje is, met ’s nachts dezelfde Glinstering op de natte keien, dezelfde echo Van mijn voetstappen die hier voor altijd Eenzaam klinken, zelfs als ik zij aan zij Ga met mijn eigen vrouw op hakken…

Illusies van vrije geesten huizen hier tussen betonnen muren als onzichtbare lichtgevende beesten het plaatselijke mystieke spook eet alle voedzame woorden op uit de lettersoep van wanhoop er is voldoende duisternis voor vier eenzame winters maar achter regenwolken is de zomerzon het mooiste beest die over het seizoen heerst er zijn…

Het lijkt meer overleven, dan leven. Het geluk lijkt lang geleden. Ik zie de vakjes aangetikt, vervreemde blikken, bij een nieuw begin of weer een verlies reikend naar de kick. Als je naar buiten gaat wanneer het regent, zie je iedereen die niet zo is gezegend, je leeft weer heel even.…

Beetje bij beetje weet je Dat je jezelf helemaal Zult verliezen in de tijd Beetje bij beetje weet je Dat de weg die je moet gaan Almaar kaler en schraler worden zal Beetje bij beetje weet je Dat het licht in je ogen Zachtjes zal doven Beetje bij beetje weet je Dat de muziek in al zijn pracht Je dansen niet meer zal leiden Beetje bij beetje…

Het is niet alleen de wrede oorlog in het hart van de gebroken spiegel die haar stemming wisselvallig maakt het zijn ook sombere gedachten die ze heeft over het naderen van de dood hetgeen ze liever niet wil weten nu stilte haar metgezel is om het zwijgen te verdragen is het de ochtend die de dag aanvaardt de avond die ze doorbrengt…

Hij staat daar klein nog geen drie aan de rand van zee en tijd de wereld loopt voorbij sneller dan hij begrijpen kan een man rent langs wind in zijn stappen doel in zijn blik en dan — net te laat misschien gaat dat handje omhoog een zwaai alsof hij zegt: ik zie je en in dat ene gebaar raakt iets mij dieper dan woorden want…

Boven de rand waar geen paden meer gaan blijft iets achter dat niet kan vergaan geen stem die vraagt geen hand die weegt alleen wat ademt zonder dat het beweegt een zachte vacht tegen een koude steen geen prijs,geen reden geen moeten,geen tijd alleen een blijven een stille nabijheid beneden woelt het meten en meer, geven en…

Laat ze maar praten Er is altijd wel wat Ze weten het beter Zus en zo In het leven krijg je niets cadeau Volg je hart Dat gevoel is niet uit te leggen Doe wat je wil doen Wat anderen ook vinden of zeggen Als ik weer vrij kom Kijk ik nooit meer achterom…

Ik gleed over stil water, wit als iets dat nooit gebroken leek. Onder mijn veren sliep het donker dat ik slechts lezen kon. Sinds jij zonk in de diepte Spreek ik met rimpels, alsof het water je stem vasthoudt. Mijn vleugels slaan nog, maar dragen mij nergens heen. Ik draai, kringen van herinnering rond mij, een sierlijke val die nooit…

te licht om te vallen te leeg om te staan geen spoor dat haar hield geen plek om te gaan woorden verwaaiden nog vóór ze ontstonden haar naam lag verloren in ongekende gronden ze liep door het leven als langs een rand zonder gewicht zonder tegenstand geen begin dat bleef geen einde dat sloot alleen een bewegen dat nergens in…

Levenslust is ’t ware leven, Is het liefelijkste goed, Dat de lachende aard kan geven Van haar weelde en overvloed. ’t Is geen trek der dwaze zinnen ’t Jonge leven te beminnen: Levenslust is levenskracht; Levenslust is vrolijk strijden, Hopend en geduldig lijden – Is een kinderlijk verblijden, Dat de Hemel tegenlacht. Maar om ’t…

Demonen die uit het niets opduiken, de adem benemen. Een bedroefd hart, gevuld met tranen die geen uitweg vinden en kwetsbaarheid claimen. Beelden uit een ver verleden die elk sprankeltje geluk verslinden. Grote stoorzender, vertrouwen, nog moeilijk te vinden. Liefhebben... een groot verlangen. Een kwelgeest houdt me gevangen. Onmogelijk…

Met uitgestrekte armen tegen een straal licht. De kliniek smelt onder mij vloeren, muren tijd. Een wind die in mijn longen brandt opent mijn zicht. Jouw ogen – miljarden in één enkele vonk rijkdom die niet in geld te vatten is. En al blijven we vreemden smelt elke grens gekweld door die seconden die niet geteld konden worden…

Als ik om liefde moet vragen en gevend moet zijn Als ik in de spiegel moet kijken en tevreden moet zijn Als ik écht alles wegstop en levend moet zijn Dan ben ik niets, dan ben ik pijn En hoeveel ze ook om je geven en hoeveel liefde ze je ook schenken: Het is gewoon nooit goed En het is gewoon nooit genoeg En jij bent ook,…

In jouw ogen Zag ik een wereld Die ik nog niet kende Maar wel graag Wilde leren kennen Jouw ogenblik Toonde mij Dat Niet wat je zegt Maar wat je doet Ertoe doet…

Jij onderbreekt mij. Ik dank je daarvoor. Elke keer opnieuw.…

Schrijvend in stilte — stilte die ademt, die wacht, die weet dat jij komt. Concentratie is onontbeerlijk, ja, maar een kus van jou is onontbeerlijker. Natuurlijk mag jij mij storen. Natuurlijk. Dat weet jij. Dat doe jij.…

Wijzend en schreeuwend achter rolluiken zwart de wereld gesloten geen uitgang, geen start mijn vinger die zoekt naar een knopje van licht- een flits, een begin het dooft in mijn zicht ik tast in het duister mijn vinger wordt klein verliest zich in muren die nergens meer zijn een knop die ooit licht was blijft zwijgend en stil alsof…

Tijdens het douchen kwam de gedachte niet telkens dezelfde routine in ditzelfde huis buurt, dorp te willen Dat ik wil lopen, waar dan ook weg van al dat voorspelbare dat dagelijkse En ik zie mezelf lopen met rugzak in dit weer, misschien nog zonder eten En daar, op die dijk, dat paadje fietspad, tussen die straten daar zou ik…

Ik dacht leven jij onderzocht drijfveren ik struikelde over mezelf jij beschermde de zon die werd geboren, de eerste seconde ik zocht ogen jij een weerklank de kamer rook naar iets wat nog niet bestond als manifestatie in onze werkelijkheid er waren roofdieren her en der ik voelde me geen prooi maar was het wel door verlegenheid…

Oogstmaan boven de oude wijk geen zin meer in verraad of gezeik de minnaars van goede vrede bevredigen de zoete stilte zijn hand glijdt over het schaamrood van zijn meest intieme dromendans hij hoort het nachtlied van tedere eenzaamheid en valt eenvoudig diep in voorjaarsslaap.…

Ik lust ze rauw. De slome parelduiker ruift als water, proeft zo rins als gesponnen chagrijn. De liefde kropt, zeg ik. En hij: zing maar een toontje hoger, moeder, als een bevangen Lorelei. Wat bindt ons dan en komt ons nader als we vervuurd en breekbaar zijn en het verlangen naar de einder een lichtgestalte verder weent? Haar kleed…

Elk voorjaar diezelfde twee eksters in de tuin je zou je afvragen: wat doen ze daar? Waarom in deze tuin? Zijn het de wolken die loom en zwaar boven de grond hangen het gras nog jong en sappig van net gevallen regen de zon die kortelings vrij spel had met schaduwen van bomen, hagen? Of ben jij het met de krant op de keukentafel ik…

Er was geen moment alleen het verschuiven zo zacht dat het niet opviel niet voor de ogen van anderen niet voor de dag zij werd lichter niet als lucht maar als iets dat loslaat zonder te weten waarvan in de kamer bleef alles staan de stoel,het glas de tijd die doorging gewoon alleen zij gleed en ergens in het ritme dat…

Misschien trek ik een veel te grote broek aan. Is ondank inderdaad des werelds loon? Verdrietig en wanhopig wordt mijn toon. Waar haalde ik het gore lef vandaan? Moet ik soms in de schaduw blijven staan? Zelfmedelijden vind ik al gewoon. Mijn tranen mogen reden zijn tot hoon. Met deze stilstand zal mijn droom niet doorgaan. Bij die gedachte…

Morgenstond die zich vergist in de warmte een adem die nog nacht draagt in haar mond koude handen liggen los naast mij alsof ze niet weten van wie ze zijn de hondenriem staat op rekt zich uit en besluit te vertrekken zonder mij langs het buitenverblijven waar deuren ademen en hekken zacht fluisteren loopt zij- trekt onzichtbare…

Tranen rollen langzaam als doorzichtige parels langs mijn verhitte, rusteloze wangen Vallend op een kussensloop van verwaterd verdriet, en gekoesterd in stil verlangen Ik voel me als een lege huls in een leeg bestaan waar het hart totaal is verwrongen Geschapen als een sculptuur van ijs en steen, in duisternis bedwongen Wanneer het kloppen…

Ik ben dat KREDIET een beetje zat ik ben zoveel meer dan Jan Jacob KREDIET Van den Bos JAN KREDIET WIE KENT HEM NIET zo word ik op de podia aangekondigd nog net niet van JAN KREDIET DIE KEN IK NIET of JAN KREDIET DIE WOONT HIER NIET u weet wel het tegeltekstje boven de cafébar bedoeld voor JANTJE CONTANTJE! ik ben echter zoveel meer,…