Netgedichten

netgedicht (nr. 89.468):

Naar 't kerkhof

Zo dadelijk ga ik nog eens naar het kerkhof -
hier liggen duizenden doden, sommigen
nog maar van gisteren, anderen al bijna honderd jaar.

Allemaal mensen die hier ooit leefden, een aantal zijn
bekenden, anderen heb ik nooit gezien en van hen zie ik
slechts hun namen en enkele data. Toch zijn het allemaal

mensen met een eigen bestaan; die hebben gewerkt, bemind,
geloofd, gestreden en pijn gehad, hebben misschien gebeden,
maar zeker met ooit een verleden, hoe kort of hoe lang ook.

Wat is tijd? Wat is eeuwigheid? Waar zijn ze nu? Ik wil hen eren.
Nu zijn ze nog even gekend, maar hoe lang nog?
Zo’n bezoek leert me telkens weer heel veel relativeren.