Netgedichten

netgedicht (nr. 89.362):

Valuta

In mijn begeerde stilte,
vraag ik me af
of jij ooit werkelijk lief
hebt gehad.

Liefde voor jou
was altijd iets
dat mensen zeiden
vlak voor ze vertrokken.

Je sprak
over later,
over samen oud worden—
zoals mensen doen
voor ze begrijpen
dat tijd niet terugpraat.

Nu hangen woorden rond jou
als versleten valuta.
Te vaak uitgegeven
zonder enige waarde.

Je gezicht doet iets met taal—
alsof ik iets herken.
Dat moment
waarop taal loslaat wat ze bedoelde.

Ook ik weet hoe het voelt
als een mens langzaam verandert,
wanneer iets van buiten
hem even vasthoudt in bestaan.