inloggen

Gedichten

gedicht (nr. 1.675):

Tegen het krakende hek

Zo stonden wij tegen het krakende hek,
zo buiten de wereld als paarden.

Het was weer aarde, gier en soir de
paris, een avond van waar en wanneer.

In mij kwamen vergeten regels omhoog,
zachte op nacht rijmende landerijen,

maar jij fluisterde: hier, hier is het
het fijnste, waar je nu bent, waar je nu

bent met je handen. Zo lagen we tegen
de aarde en tegen elkaar, terwijl het hek

kraakte tegen de opdringende paarden.

------------------------------------------------------
uit: 'Wie wat vindt heeft slecht gezocht', z.j.

Schrijver: Rutger Kopland
Inzender: md, 28 september 2007


Geplaatst in de categorie: individu

3.0 met 26 stemmen aantal keer bekeken 13.677

Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)