inloggen

Gedichten

gedicht (nr. 2.319):

Avondrood

Eens was ik jong en schoon.
Vrouwen die met mij dansten werden in mijn armen
medegevoerd tot duizelingwekkende hoogten.
Nu gaat er niets meer omhoog:
het enige dat stijf staat zijn mijn gewrichten.
Ach, waar zijt gij gebleven
zoete, bittere, onstuimige jeugd?


(1977)

------------------------------
Verzamelde gedichten (1987)

Schrijver: Gerard Reve
Inzender: K.H., 1 mei 2016


Geplaatst in de categorie: spijt

3.8 met 18 stemmen aantal keer bekeken 8.750

Er is 1 reactie op deze inzending:

Joanan Rutgers, 10 jaar geleden
Gerard heeft met dit korte, doch indringende gedicht zeer schoon de impotentie van de oudere man beschreven en beweend.

reageer Geef je reactie op deze inzending: