inloggen

Gedichten

gedicht (nr. 3.322):

Uur U

Vader en ik, wij zijn de luidkeelse
zwijgers. Ik hoef maar moeder
te fluisteren, of daar gaan we
met zestig minuten oorverdovende
stilte. Hij was al een man van halve
woorden, maar sinds haar dood
hoeft niets meer uitgesproken.

Af en toe hoor je hem slikken,
glinstert er iets aan zijn ogen
maar zijn gezicht een masker van
papier-maché, een bedje ijskoude
asperges zijn biddende vingers.

Achter hem trouwt hij haar,
zijn vingers in de hare, zijn kop
lachend naar haar toegenegen.

-------------------------------
uit: 'IJsbeerbestaan', 1999.

Schrijver: Victor Vroomkoning
Inzender: hk, 17 februari 2017


Geplaatst in de categorie: overlijden

4.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 7.475

Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:
els jansen
Datum:
15 maart 2017
Wat ontroerend mooi is dit. Bedankt !
Naam:
Ralameimaar
Datum:
17 februari 2017
Wat een prachtige gedichten allemaal!

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je e-mailadres voor anderen in beeld verschijnt)