De maat van het licht

Wanneer de dag zijn grenzen overschrijdt
en gulzig wordt van licht en lange uren,
neemt hij meer ruimte dan hem toebehoort
en schrijft zijn wet in schaduwloze muren.

Maar tijd, die alles weegt met trage hand,
laat geen onrecht ongebroken duren;
zij opent stil de poort naar tegenkracht
waar zwakken in de duisternis kunnen schuren.

De nacht verschijnt, niet luid maar vastberaden,
legt koelte op wat brandde zonder maat,
en neemt terug wat eenmaal werd ontnomen
tot ook haar rijk te zwaar op wegen staat.

Want niets blijft eeuwig aan één zijde hangen:
wat groeit, moet buigen onder eigen last.
Zo wisselen zij heerschappij en grenzen,
tot alles weer in juiste orde past.

evenwicht

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 38