inloggen

Gedichten

gedicht (nr. 1.055):

winterleven

O sneeuwbedekte bomen, o ingeslapen woud,
de nacht is weer gekomen, de lucht zo ijl en koud.
De velden dromen rustig, gehuld in witte vacht,
en vlokken dansen lustig, als duizend sterren zacht.

Ach stukje aard zo teder, al lijk je stil en dood,
toch komt de lente weder, je draagt hem… in je schoot.
Dan zal weer alles groeien, met nieuwe levenskracht,
gaan duizend bloemen bloeien, en ver is dan de nacht.

Wat dood lijkt draagt het leven, het duister ’t ochtendlicht,
en houdt met kracht ons streven, op vreugd en liefd’ gericht.
Ach winterland, dat niets verstore, jouw hoop die ‘k in me houd,
en blijf ik dat lied horen, dan wordt mijn hart nooit oud.

Schrijver: walter K., 11 Feb. 2005


Geplaatst in de categorie: jaargetijden

3.0 met 20 stemmen aantal keer bekeken 9.081

Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:
Suzan
Datum:
29 Sep. 2011
Hallo Walter K. Ik ben bezig met een bloemlezing voor school en ik heb uw gedicht uitgekozen, maar in de bloemlezing moeten we ook een korte biografie geven van de schrijver. Ik heb gezocht op google maar kan verder niets over u vinden. Ook uw emailadres niet, dus was dit de enige manier om contact met u op te nemen. Zou u mij wat informatie over uzelf willen mailen? Alvast bedankt. Groeten Suzan
Naam:
loefoeke
Datum:
28 Jan. 2008
Heel mooi.

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)