inloggen

Gedichten

gedicht (nr. 5.669):

Het droommeisje

Deze kamer neemt je op
en je bestemming laat zich raden.
Van het meisje dat aan je voorafging
kan je zeggen dat haar ogen laaien,
maar verder is ze hard als eboniet.
Weldra tol je
als een op de grond geslagen vlieg

en je bedenkt: dit speelt zich af
als iets wat zij heeft vastgelegd,
maar het voltrekt zich onbepaald.
Pas later lijkt je oog vertrouwd
met deze buitenissigheid
wanneer de kamer zich herstelt.
Zelfs van het meisje is geen spoor.

Het lijkt of je haar hebt gedroomd,
Al is dat, meen je, ongehoord.

----------------------------
uit: 'Person@ges', 1997.

Schrijver: Miguel Declercq
Inzender: lf, 21 Dec. 2021


Geplaatst in de categorie: woonoord

3.0 met 19 stemmen aantal keer bekeken 7.672

Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)