De dag is bijna dicht langzaam gaat zij in avond over geluiden verstomd bewegingloos staat het lover de maan al in het zicht en beschijnt de aarde met haar zilveren licht dan wordt ze toegedekt met het donker van de nacht die zacht verglijdt in het morgenlicht en een nieuwe dag weer op ons wacht…

in mijn huisje lag een kluisje groot maar toch weer klein in mijn huisje lag een kleisje nu gestolen uit mijn domein zo ging het ook met mijn hartje eerst van steen tot die jongen kwam en vroeg,, hey meis , waar ga je heen? mijn antwoord was snel natuurlijk erg verrast een jongen praat tegen me jij bent mijn eregast…

Mooi mens Je was zo bijzonder Mooi mens Je hoopte zo op een wonder Mooi mens Ik zie je nog zo staan Mooi mens je kon het leven niet meer aan Mooi Mens Je laat zoveel mensen achter Mooi mens Was jou wanhoop maar zachter Mooi mens Wat ging er toch om in jou hoofd Mooi mens Jou licht is iets wat nooit doofd Mooi mens Misschien…

Starend naar deze blauwe lucht strelende warmte langs m'n huid, zweven gedachten mijlenver. Drijvend op dat donzige wolkje dat nèt traag mijn bewustzijn in schuift terwijl jij er langzaam uit verdwijnt. Eindelijk serene rust in mijn hoofd, ondanks spelende buurkinderen onder deze blauwe lucht.…

zoals het licht zal het altijd zijn vergeten de nacht verdreven de pijn voor altijd ontwaak ik de zon zonder spijt zonder angst niet bang voor het licht dat schijnt bescherm jij ik kus kus jou en jij jij kijkt en ziet mij dit afscheid duurt niet lang ik streel, streel jou je wang je zilveren haar tot gauw tot daar…

Ik wou dat ik een traan was. Geboren in je oog. Geleefd op je wang. Gestorven op je lippen.…

Wij voelen ons dwergen kijkend naar de bergen heuvels van zorgen dalen vol ergernis onzekerheid op de achtergrond vergissingen in de morgenstond samen de afgrond inkijkend met een lus om onze nek angstig en bijna gek het springen is bijna aan de orde weg zijn uit en verlost zijn van alle ellende en onbegrip geen notering met stip…

Ouden die moe zijn Niets meer te zoeken hebben Ze zijn gaan slapen…

Ik heb je niet alleen gelaten misschien heb je 't zo gevoeld, maar hetgeen ik uitte was altijd goed bedoeld. Ik wilde je even doen vergeten je angsten en je pijn even praten over andere dingen even lachen, samen zijn... Ik vond het fijn met je te praten over de loop van het proces over het leven dat je achter liet dat je zag als een les…

mensen weenden luid om de man die hen verliet maar het ergst van alles: ze hadden verdriet om iets dat niet bestond de man die zij zo diep aanbaden was het kind dat al die tijd verstoppertje had gespeeld…

ik heb het ik wil het niet ik ben bijna dood hoe kan ik dit verhelpen mijn leven staat op stelten…

Met knoop in de maag open ik de deur naar de kamer met bekende ziekenhuisgeur Onder het frisse witte laken lig jij heel vredig in ‘t zonlicht op je zij Rustige adem, blosjes in je gezicht omdat zojuist iets je hevige pijn heeft verlicht Voorzichtig streel ik je broze grijze haren, en hoop dat je mijn bijzijn toch iets kunt ontwaren Ik kus…

Mama, je staat op punt ons te verlaten Je ondergaat je lot erg gelaten. Het worden harde noten om te kraken Niets zal nog hetzelfde smaken. Samen, slaan we ons erdoor, dat deden we steeds In mijn hart ' blijf ' je eeuwig leven, we kennen geen vrees.…

druppels druppels vol water van tranen van verdriet om het verlies van iets dat niet is en niet was niet nu niet later vloeien terug in stromen van tranen vol water in druppels druppels van geluk…

De rozengeur in de maan Blijft voor altijd in je ogen bestaan Er is een herinnering Die doet veel pijn het gevoel dat zomaar wegging maar het moest zo zijn Ik was niet blij met het pad dat jij koos Maar als ik jou in mijn gedachten zie zie ik een roos…

De nacht wiegt me zacht Door het duister heen Waarheen? De nacht dekt me stil Met witte lakens toe Moe? De nacht dooft me uit Het licht van de dag Ach!…

Zij stond naast hem met ogen onbegrijpend het is niet waar dit is het leven niet een uitgebluste kaars volledig opgebrand zij stond naast hem zij streelde hem het is toch waar!…

ik zit wat voor me uit te staren en denk terug aan alle jaren jaren van vreugde en verdriet neen mijn beste vriend vergeten kan en wil ik jou niet…

ik zou eigenlijk niet met ik moeten beginnen maar het klinkt zo lekker in de zinnen ik zag dat ik als wat begon strak nu terug naar af naar de steen die ik was zweven rond en rond het was ik waar alles opnieuw begon waar meren stil liggen bomen mee zingen in een vloedgolf van rust slaap zacht schrijf ik en rust wat uit…

Onverwacht staat hier dan toch de tijger voor z'n prooi, die uiterst rap de jungle had verlaten. Nu het geheim van ontzieling dit roofdier van al z'n krachten had ontdaan, kreeg de tot leeuw gevormde buit pas echt zin om te leven.…