de blaadjes zijn gevallen en iedereen gaat door ik kan het niet bevatten dat ik niet zie niet spreek niet hoor ergens zit er een deurtje waarachter ik verstop wat ik niet meer wil voelen mijn tranen waren op ik denk zo goed te weten wat nu ik voelen moet maar mijn emotie is onpeilbaar en dat doet me niet veel goed Blijkbaar…

Wanneer de berusting begint te komen Leef ik niet langer meer in dromen De werkelijkheid dringt tot me door Nu ik mijn gevoelens niet meer smoor Het geeft me vrijheid en geeft me kracht Dat had ik zelf niet eens verwacht De rust valt als een verendek op me neer Het vertrouwen groeit langzaam weer Ik ben er nog niet dat weet ik heel goed…

Ik wil het beste, Maar alles is kapot, Mensen die me uittesten. ’t Leven is verrot Als je in mijn ogen kon kijken, Dan wist je hoe ik de wereld zag, Het goede is niet meer te bereiken. Ben ik soms te laf? Niemand die het ziet, Nooit eens echt blij Door mijn vele pijn & verdriet, De dood komt dichterbij. Ik ben nog maar een klein meisje…

Als de liefde over is, voorbij en je niets meer hebt te geven dan is er maar één oplossing om zonder elkaar verder te leven Als er echt geen hoop meer is ga dan als vrienden uit elkaar ook al zal het eerst verdriet doen maar dan is het afgelopen, klaar Lief en leed is tien jaar gedeeld maar het vuur begon langzaam te doven totdat het laatste…

Geluk is de stilte die in jouw hoofd langzaam verkwijnt, als het licht in een doodgeboren keukenmijt. Het later dat verzwelgt in de tijd van vroeger tot er alleen maar heden overblijft. Geluk is de wolf die zich na de jacht nedervlijt, zich niet bewust van tijd. God heeft gelijk, tijd is wat de mens hem nog het meest verwijt.…

Ik ben bang voor wat er nog moet komen. Ik ben bang Voor wat ik vannacht zal dromen. Ik ben bang Voor al het kwaad. Ik ben bang, Dat de angst mij nooit verlaat. Ik ben bang Om er voor te gaan. Ik ben bang, Dat de angst mij zal verslaan. Ik ben bang Voor alle pijn. Ik ben bang Om bang te zijn.…

Doffe ogen bevroren tranen een mond die zwijgt haar hart dat huilt de wind die zachtjes een masker streelt over bleke wangen en haren lokt waar krullen futloos hangen voeten lopen over zwarte rozenblaadjes laten een spoor achter waarin in scherven van gebroken liefde werd gestapt ze ziet zijn schaduw node gaan niet bij machte hem…

Welkom in mijn hart, kom maar in m'n armen. De tijd is weer gekomen om de liefde te omarmen. De winter is voorbij, vertrokken uit mijn hart. Lente is weer aangebroken tijd voor een nieuwe start. Een glimlach om m'n lippen bij élke nieuwe morgen. Met jou naast mij ontwaken voelt veilig en geborgen. De tijd die we samen delen…

De zon op het dak de pannen blinken dat het een lieve lust is her en der klinken helle stemmen in de tuinen zo lichtvoetig is de jubel om het felle licht verre van schuchter springt van tak tot tak al 't prille groen…

Ik zag in die twee mooiste ogen een onmenselijk groot verdriet de tranen die van haar wangen rolden vergeet ik heel mijn leven niet Ze kon het leven zonder hem niet aan en nu was het liefste haar ontnomen 's morgens ging hij opgewekt de deur uit om 's avonds nooit meer thuis te komen Een mens met twee promile achter het stuur had hem op…

En weer Durf ik het je niet te zeggen Mis mijn Allerlaatste kans Steeds weer Kruip ik terug in mijn schulp Waar jij In mijn gedachten bent De angst Om dit kwijt te raken Hetgeen Wat ik nooit heb gehad…

De dag dat ik je moest verliezen, is de dag dat mijn hart getekend werd... Sinds die dag leef ik in een donkere schaduw, stiller dan de nacht... Sinds die dag heb ik leren leven in pijn... Ik ben op een harde manier er achter gekomen wat mis is gegaan... Wat bezielde me... Waarom... DE twee vragen die mij elke dag wakker houden... Echt letterlijk…

Het is allesbehalve makkelijk, om met mij samen te leven. Misschien zelfs wel te hachelijk, ik zeg het maar even. Waarom zou je het eigenlijk nog doen? Waarom al die energie en tijd? Je kunt het toch niet meer overdoen, en heb je misschien achteraf wel spijt. Je moet het zelf maar weten. Je moet het zelf bepalen. Of heb jij je totaal ingebeten…

Morgendauw streelt haar ogen wakker als een zachte kus de dageraad ontrolt zich vol gouden belofte aan haar voeten ze laat zich bekoren een warme glimlach krult haar lippen terwijl de wind speelt met koningwinter en de lente melodie die beiden een duet fluisteren alle twee aanlokkelijk sneeuwvlokken en roodblozende wangen witte…

Dromerige herinneringen aan toen bekeken door de roze bril van vandaag…

Jij draait je hand er niet voor om als ik je vraag ga je mee, je draait je hoofd niet weg als ik zeg, help me even je zegt geen nee, als ik je hulp nodig heb je bent er altijd. Je zegt niet, dat is niks voor mij als ik je vraag de was te doen je zegt niet dat doe ik niet als ik je vraag te koken je zegt geen nee als ik je kunsten nodig…

Ken jij de charmes van een maïsveld? Heb jij de bomen die er rond staan ooit geteld? Weet jij hoeveel mensen daar ooit zijn geweest? Was dat voor hen ook steeds een feest? Wil je weten hoe stil het daar kan zijn? Doe dan zoals ik, Nu. Heel alleen! Ga erheen! Dan voel je ook al die dingen om je heen. De stilte, de wind, de eenzaamheid…

Wroeging, angst en schuldgevoel, drie woorden maar, slechts drie. Ach, hij of zij voor wie dit niks betekent, is een gelukkig mens.…

Niet iedereen kan zijn emotie uiten het blijft bij ze binnen en het komt niet naar buiten vaak roepen ze laat mij maar het is voor hen ook een gevoelige snaar ze kunnen hun emotie niet delen zeggen ook wat kan mij het schelen maar soms wordt het voor hen toch te zwaar zitten ze met hun handen in het haar probeer er dan voor ze te zijn luister…

Ik wil weer zingen weer leven houden van wie mij liefhebben de waarheid onder ogen zien mezelf weer zijn Ik durf te zingen te leven te houden van wie mij liefhebben de waarheid te erkennen mezelf te zijn Ik kan weer zingen weer leven weer houden van wie mij liefhebben de waarheid accepteren weer gewoon mezelf zijn…