Horror griezel en gepiep iedereen achter een kussen verscholen maar mij beroert het niet Een horrorfilm als deze laat mij even De angst voor het echte leven vergeten…

notenbalken in partituren van melodieus verdriet worden doorgaans platgewalst door huilebalken…

Machteloos staan we aan de zijlijn We zien het verdriet en we voelen de pijn Het is zo onwerkelijk, zo apart Dat ik getroffen ben diep in mijn hart. Je ziet de beelden op de buis Je hoort de verhalen van mensen, net weer thuis Het is niet te bevatten, ik krijg een brok in mijn keel Blijft er dan op deze wereld echt niets meer heel. Kinderen…

Ze wijst met mollig handje en zegt: Daaaa mauwww loopt wiebelend richting poes maar die verdwijnt dan gauw Dus hobbelt ze naar opa toe en pakt zijn grote hand leidt hem zo, gericht en snel naar het poesje in de mand Ze roept weer: daaa mauww Opa bukt zich, aait het dier Zijn kleinkind kijkt met twijfel: Geeft dat aaien echt plezier?…

Ik zou het je niet moeten zeggen doch als ik je zie lopen hoe terloops het ook maar is dan slaat het dubbel over is er even geen weten van hoe me te houden met de kraag omhoog duikend in de koude schuil ik voor de ontdekking glimlach en traan een voorbije tijd van samenzijn jij, nostalgisch bestaan. Ik zou het je niet moeten zeggen het…

Houd me vast met beide handen want ik heb je nu zo nodig woorden hoef je niet te zeggen je liefde maakt dat overbodig. Ik heb je nodig in mijn leven nu het eventjes niet gaat help me dit te kunnen dragen laat me weten dat je naast me staat. Laat mij in je armen mogen rusten laat me gewoon een mens mogen zijn werk op mij als een medicijn…

Gefluisterde woorden die alleen met gespitste oren en een open hart te horen zijn brengen ongevraagd een warme gloed naar mijn wangen waar stille tranen zich langzaam een weg naar beneden banen…

Mijn ziel Die is het kwetsbaarst Die ziet niet iedereen Want wat het snelste pijn doet Beschermt je het meest De laagjes eromheen Verschillen menigmaal Soms alle stoffen die er zijn En soms alleen maar voile Mijn ziel, Die is het mooiste Die krijgt niet iedereen Maar wie aandachtig kijkt Ziet ‘m door het stof heen Ongezien Zie…

Draakjes heb ik je toegezonden Mooi wou ik ze niet laten zijn Gaf ze spuwende tongen met vurige vlammen Koele ogen met pupillen van pijn Lelijk waren ze, afschrikwekkend Maar ik hoop dat je ze niet hebt ontweken Dat je de deur hebt laten openstaan Hen een kans hebt gegeven om te spreken Geluisterd hebt naar de puinhoop in mij Draakjesharten…

lief, laten we... nee, luister... toen nou.. hou... ja ik wil... nee dat niet... Ik leg... verdomme zeg! ach kom... hoezo dat... zou ik...? ach stik!…

zonnestralen als mokerslagen zwoel zuigt zij onbehagen het zachte zeezand op mijn huid brandt mijn netvlies vol vragen die ik wegspoel met water dat jouw ogen weergeeft jouw 'waterwazigogen' waarin jij vloeibaar verder leeft ver weg van hier onder mijn huid waar jij telkens weer boven water komt. "Flinke Jongen" fluister jij fluweelzacht…

De zon te rechter,de zee te linker en tussen beide jij mijn schat. Ik vang het wonder van je lippen ik heb je altijd lief gehad. Ik hoor de golven niet meer breken niet langer zie ik het surfzeil. Dat aan het einde ging vervagen. Ik ben de avonden vergeten dat ik doelloos rondliep om de stad. Ik heb het altijd wel geweten ik heb je altijd…

Wervelend komt de wind klaar strijkt neer een musje doodstil gelaten neergedrukt met opgeblazen veren het kent waar anderen nog zoeken zijn plaats in het heelal komen en gaan leven om leven dood om dood waarschijnlijkheid met eigenwaarde een ritueel.…

Mensen zien slechts een buitenkant, En denken dat ik op en top gelukkig ben, Zij zien niet mijn zwarte binnenkant, Omdat ik constant heen en weer ren. Ik word geleefd door de mensen om me heen, Ze stellen allen eisen aan mij, Denken dat ik door mijn postuur sta stevig te been, Ze staan wachtend in de rij. De één wil nog meer mijn aandacht…

Ik weet wel dat ik van je hou, en ik voel wel jij ook van mij, maar weet je mijn lieve vrouw, het blijft altijd ik en jij nooit wij, Ik kan niet want iets in mij zegt me dat, ik wil wel of ... ik weet het niet weet je ik ben mezelf zo zat dat het misschien beter is dat je me nooit meer ziet Altijd maar weer die twijfel in mijn kop dat…

Schrijnend blijven de beelden van een vader op zoek naar zijn kind het is alleen een grote ravage waar hij zijn kind als lijkje vindt. Auto's liggen in het water boten spoelden aan op het land dode mensen liggen opeen gestapeld op het eens zo mooie strand. Sommige moeders schreeuwen het uit bij een ander is er een lege blik te zien want…

Iedere keer weer een sprankje hoop een goed gevoel dat smaakt naar meer en dan de twist de dingen waar niemand invloed op heeft ze gebeuren beslist Juist als je even voelt ik zit op de rails van het goede spoor zelfs wordt je geluk onderkoeld door een woord, verkeerd een situatie, ongewenst een verdenking, onterecht het tij is…

Ik leef, waarom?, zou ik niet weten Ik leef, zonder een doel Ik leef, zonder God Ik leef, vast en zeker verkeerd Maar, Ik leef, met jou! en DAAROM! leef ik, met dankbaarheid!…

Morgen… Morgen altijd maar morgen Elke dag wacht ik op jou Je eindelijk weer eens te zien Gewoon omdat ik van je hou Om je recht in je ogen te kijken Je een knuffel te kunnen geven Laten zien hoe ik me nu voel Bij jou te zijn voor heel even Morgen altijd maar morgen En de tijd die vliegt voorbij Uren worden dagen en weken En jij bent…

Zo moe, moe van mijn gevoelens. Het kost zoveel energie, uit te zoeken wat ik voel. Of ik mezelf niet voor de gek houdt, Ik niet doe alsof Geen idee hoe ik ermee om moet gaan Het masker op en verder leven En soms boos op alles en iedereen, vooral op mij. Uit onmacht dat ik het niet begrijp. Ik ben zo moe Moe van mijn gevoelens. Moe…