Ik zou willen dat je bij me blijft Innig beminnen, de zinnen die je schrijft Met je afspreken op een plek die niemand kent Simpelweg Ik zal je proberen te bereiken Proberen om naar mezelf te kijken Als het kon, bezwijken Om te zien waarom ik er tussen uit moet knijpen Toch vragen om betere tijden En dan lachen en lijden In mezelf schreeuwen…

Soms heb je even geen tranen meer Soms heb je even geen woorden meer Soms wordt de muze in je geblokkeerd Teveel wegversperringen Met stopborden Gevaar voor oversteken En je verstijft van angst Soms zijn emoties teveel om op te schrijven Een te grote confrontatie Met alles wat niet was En niet zal zijn…

verder ik kom niet verder de tegels van ‘t trottoir vragen mij stap voor stap waarom ze vierkant zijn dan fiets ik maar zolang m’n ketting rammelt trapt mijn hart het bloed rond mijn wielen afstand brengt mij verder de ruimtelijke rijkdom ik rol er dwars doorheen bewegen is vooruit ik stuur de toekomst bochten liggen wind…

Telkens als ik jou hoor praten over ‘ons’ of over ‘wij’ en over lekker samen heerlijk met zijn tweetjes zijn moet ik daar enorm van balen want de helft daarvan is hij…

Heerlijk in de zon Voeten in het warme zand Mijn blik gericht op zee Neem brood en koffie mee Zalig zachte zonnestralen Geven zand een gouden gloed Zeebries streelt mijn huid Meeuwen krijsen herkenbaar luid Bijzondere schelpen Op zandbanken gespoeld Vanuit de golven uit de zee Neem ik deze dag weer mee!…

Stuur mij jouw antwoord. Stuur mij jouw brief. Zeg mij ben ik jou dierbaar. Zeg mij ben ik jou lief. Vertrouw mij door jouw woorden. Vertrouw mij door jouw respons. Zeg mij ben ik in jouw gedachten. Zeg mij is er iets meer tussen ons. Wacht niet met aan mij te openbaren. Wacht niet met aan mij gevoelens toe te zeggen. Zeg mij ben ik nog…

bid god kan spreken niet mijn taal god kan genezen niet mijn kwaal god is liefde gevoeld nee nooit god is vrede in ’t land van ooit god, ik ken je niet als held god, waar ben je waar in ’t veld god, ik brom je je dagen geteld god, ik smeek je stuur je zoon god, ik roep met luide toon “maranatha” zonder hoon god, zo leven…

Voor Wim Kan kon het in 1971 niet dat de Japanse keizer Hirohito voor een tweede staatsbezoek naar Nederland kwam. Eén van de toenmalige grote conferenciers in Nederland vond daar op grond van zijn eigen oorlogservaringen in Nederlands-Indië het zijne van. Zo'n staatsbezoek zou gevoelige wonden kunnen openreiten bij vele overlevenden…

Soms ben ik gewoon pissig een ander woord is er niet simpel " uit je hum" past dan even niet. Soms ben ik gewoon pissig waarom 'k heb geen idee je zou simpel kunnen zeggen: 't zit je dan eventjes niet mee. Soms ben ik gewoon pissig gelukkig niet al te lang want hele dagen pissig daar heeft geen mens wat aan.…

Ik ben een te hooi en te gras dichter na voltooiing is mijn hoofd veel lichter weet nooit wat er komen gaat voordat het ineens "ga schrijven" slaat ik ben dan vol verwondering het is zeker geen uitzondering dat ik ademloos ga lezen niet weet wat de titel zal wezen dat noemen de realisten inspiratie zeker is, het gaat zonder transpiratie…

Als ik voor mezelf kies Wat is dan mijn verlies Als ik voor mezelf win Wat is dan mijn begin Als ik voor mezelf ga werken Laat ik dat dan aan een ander merken Ik twijfel veel te vaak Vroeger maakte me dat wel kwaad Inmiddels blijf ik positief Dat voelt tenminste lief Begrijp je nu mijn brief?…

Toen was er Een verhaal Dat ontstond In het geheel Een wonder Dat geschiedde Daarna wilde de mens Gods evenbeeld Herscheppen In de kunst adoratie God is een eeuwenlange inspiratie Toch blijft de vraag of hij er is Hij is er als een slang die sist De goede god wordt altijd gemist Wanneer geeft hij een echte hand Dat kan alleen een zielsverwant…

Soms is iets fictief Is dat dan lief Of stout Het is maar Net Hoe jij dat beschouwt…

Dit stukje paradijs dat aarde heet een wereldorp voor iedereen die ademt waar God de touwtjes stevig in handen heeft gegeven aan mensen die lijken op hem maar soms ook duivels zijn gebleken…

Gevochten voor mijn onschuld, gevochten voor het recht, ook bekend mijn eigen fouten, een pleidooi eerlijk en oprecht. Maar het mag kennelijk niet baten, het leidt niet tot gesprek, geen mogelijkheid tot erkennen, geen mogelijkheid tot herstel, er wordt alleen geoordeeld, er wordt niet geluisterd naar wat ik vertel. Bedolven onder beschuldigingen…

Als onrecht zijn eigen leven leidt en je kunt je verhaal niet meer kwijt wat valt er dan nog te zeggen of jouw waarheid uit te leggen Het oordeel is meestal al geveld en tientallen malen rond verteld je besluit nu om te zwijgen bang dat ze je zullen krijgen Het vechten heb je opgegeven wat is er nog waard aan je leven uitgeput hoor je…

Heel bewust leven met een dagelijks gevaar. Met een wikken en wegen over wat is waar. Met kennis die ik vandaag heb opgedaan; die mij behoedt voor de morgenwaan. Ik leef voor het geluk van morgen. Voor wat er morgen gebeurt kan ik zelf zorgen. Ik zet veel op het spel voor het leven nadien, maar vergeet wie ik was zoals het verleden mij…

Stel je het licht als een zwerver voor, dat zich van je verwijdert of steeds dichterbij komt. In het licht vind je zowel jouw vrienden als jouw vijanden. Stel je de duisternis als een dief voor, die bij nacht komt, steeds weer onverwacht. In de duisternis vind je troost na het verdriet, dat je in het donker overmande. Stel je het licht…

Elk moment een ander gevoel Blij, verdrietig, druk of stil Zoveel factoren.... Warm of kil Genieten, balen, tevreden of pruilend Zoveel situaties...... Lachend of huilend Laat het los, geef alles een kans Voorzichtig een stapje naar jouw balans…

Soms zijn er dingen die me storen, die niet horen in hoe ik mijn leven leef. Of nee, vaak. Ik stuiter rond, beleef het wel maar leef het niet vergeet het weer zodra ik slaap. Ik droom er hele nachten van. En ik slaap gehele dagen, kan me hele dagen afvragen waarom ik niet doe wat ik wil Ik doe het niet Ik ben stuk Ik wil niet meer…