Ik zie tranen in jouw lach Ik zie tranen in jouw manier van lopen Ik zie tranen in jouw woorden Maar ik zie nooit tranen in jouw ogen…

Het weer met kerst was meer het weer van pasen. De dikke truien bleven ongedragen op de plank liggen. De sneeuwschuiver bleef ongebruikt in de schuur. De ruitenkrabber ligt bijna werkeloos in de auto. De winterbanden hebben deze winter geen zin. Kilometers lange files door gladde wegen bleven weg. Ik word deze winter niet door de kou bevangen…

In mijn hoofd zitten te veel woorden Woorden die nooit iemand zouden kunnen vermoorden Maar kwetsen kan ik met gemak Voor me houden is onmogelijk, daarvoor ben ik te zwak Met mijn woorden kan ik net zo makkelijk alle wonden helen Niet allen bij jou, maar bij velen Is zwijgen nu de beste keus... Wetend dat er meer goede woorden zijn Neem…

Geen dag of nacht versmelting en even geen van beiden Koestering van rust en inkeer verstild laat het zich leiden Bijna tastbaar in de lucht verwachting van een magisch gebeuren Beloftes van de schemering pralend met de mooiste kleuren…

het is koud buiten. ze murmelt halfluid voor zich heen warmt zich aan de lach van een verliefd paar, mensen vind haar raar. ze lacht soms hardop, schrikt van zich zelf. ontbrekende tanden zichtbaar ze weet zich bespot, mensen griezelen van haar, gluren en zijn erg op hun hoede. je weet immers nooit met deze mensen. dat hoeft heus niet…

Hagelwit gekalkte lijnen lagen weken lang dood als een pier op uitgebluste grond. De stippen verbleken in het verboden verklaarde strafschopgebied. De ballen worden slap, achter slot en grendel. Geel geven! Nee, Rood! En een penalty voor dit winterweer Maar die sleutels zijn kwijt. Morgen Helvoirt uit We gaan ervoor!…

De wereld grijs de wereld zwart de wereld wit de wereld grauw om je heen alles kleurloos alles vlak alles koud alles diep om je heen geen uitzicht geen doel geen gevoel geen toekomst zien... Toch, eens gaat het licht weer aan.…

mijn leven is voorbij dacht zij bitter toen hij het echtelijk bed voor bekeken hield om een groenere wei te begrazen reeds was zij vergeten hoe onleefbaar het samenleven met hem in werkelijkheid was…

Verrassend is het leven totaal onverwacht, prachtige momenten het voelt warm en zacht. Het leven is een wonder een ongeschreven blad, Geloof,Hoop en Liefde het mooiste op mijn pad!…

De tranen achter mijn ogen Een leeg gevoel Door mijn lichaam bedrogen Ik wil weer kunnen huilen dat is mijn doel Wat maakt dat het niet lukt? Ben ik zo bang om me te laten gaan? Of is het juist een onmacht Komt het door mijn lege bestaan? Ik wil gewoon weer kunnen huilen zoals ik dat eens deed Ik wil alles kunnen voelen zodat ik niks…

Zo krachtig en zo sterk En toch Ontzettend kwetsbaar Zo dierbaar en dichtbij En toch Ontzettend ver Onbereikbaar Voor mijn verlangen In het bang zijn Om jezelf......…

Ik weet het toch, oh meisje teer, dat het zo'n pijn doet diep van binnen. En dat je telkens weer niet weet, alwaar je moet beginnen. Ik weet het leven is niet fair geweest, met vele tegenslagen. Kies nu eens voor jezelf mijn kind, en probeer niet anderen te behagen. Je wilt te vlug en kijkt vooruit, maar kijk eens naar vandaag meid.…

vandaag is een geschenk. de zon begroet ons bij het ontwaken jij naast me muziek in onze harten we laten elkander stil toe weinig woorden worden gesproken witschuimend geluk raast door ons heen vandaag is een geschenk en zo zien we dat ook opgetogen , blij als kinderen…

het spook der eenzaamheid loert in de nacht passie dwaalt rusteloos tranen omdat ik je gezicht zag in het donker geluk en kwelling oh, ik mis je… ben tot niets in staat lachwekkend is het ook wel als dwaze verliefden die elkaar missen al na een paar dagen hoort zo niet bij mij. morgen ga ik sporten ook de rest van de dagen…

Toen ik dit oude hotel betrad, in Messoco, ontroerden mij zijn donkerhouten vloeren. Vanwaar, vroeg ik me af. 's Nachts werd ik wakker, zag dat de ogen in het hout me aankeken en me meedogend wekten: Dat het vandaag een bijzondere dag was: achttien jaar geleden overlijdensdag van mijn zoon, die dezelfde naam had gedragen als degene…

Berouw, heb ik niet zo gauw. Ook wil ik even kwijt Ik heb weinig last van spijt Dat is beide keren, jammer van je tijd. Hou het zelf in de gaten En laat je geen schuldgevoel aanpraten.…

Tranen zijn zo kostbaar wees er zuinig mee verspil het niet aan onzin breng niet nog meer naar de zee Geef het niet aan dingen zonder enige waarde dat zilte vocht is o zo slecht voor al wat groeit op aarde Vreugdetranen zijn onbetaalbaar laat die maar rijkelijk komen die openen hart en ziel laat de rivier der liefde stromen…

Een glimlach is geen compliment enkel een uitdrukking…

en toch vergeet ik het gekookte water, de pan op het vuur. Ik zit maar kijk maar is de rust van korte duur. Verspreek me ontbreek me. Vergeet me een beetje want weet je ergens tussen brandende wonden van on-onthouden is er niets meer teruggevonden.…

Laat op de Zaterdagavond gaan ze op jacht - de meisjes. Primitief, onbeholpen zoals eens hun verre voorvaderen binden zij zich aan niemand. Jong zijn ze, ook een beetje dood van binnen, struikelend over hun wilde zinnen is hun droom de virus van de daad. De innerlijke geigerteller tikt krankzinnig, hand reikt naar een glimlach tijd…