Was elke aanraking een leugen? Elke kus... niet zo bedoeld Was de zucht:"Ik ook van jou!" Een zucht van ongeduld? Was de waarheid die verteld werd Die van jou of die van mij? De vragen rollen uit mijn ogen Het verraad door onvermogen Snijdt de diepste in zijn soort Als een traan bitter van smaak Woorden ontzuiverd Misschien…

In de palm van mijn hand schitterde slechts een enkele nacht het zeldzaamste stukje Arnhems Goud uniek en kostbaar betoverend breekbaar magische glans ik struikelde bij de laatste dans en liet het vallen in de Rijn berooid en wazig van de wijn ontwaakte ik vanmorgen had ik het in mijn zak gestoken was de magie niet zo abrubt verbroken…

Aan elke strohalm klampte ik me vast op het laatst stond er nog maar een Ook hij bezweek onder mijn zware last en daarmee ging alle hoop van mij heen O, eindeloos leeg en verlaten hart je had het toch kunnen weten nu zit je daar met al je smart je zult hem toch echt moeten vergeten.…

Ik ben echt niet wanhopig ben niet in de uitverkoop Geen op = op aanbieding dan voel ik me goedkoop Maar bij jou was het anders wilde heel ver voor je gaan Sinds je weer bij hem bent is het met mij echt gedaan Krijg geen hap mijn keel door mijn hoofd wil niet meer leeg Daarboven blijft het malen en wat deed jij? Jij zweeg Verdoofd…

Mijn hart en verstand hebben onenigheid mijn gevoel toont een meningsverschil ik haat deze duistere onzekerheid maar ik weet nu weer precies wat ik wil Aan de ene kant ben ik stapel op jou en dan zegeviert het geweldige gevoel van de mooie dingen waar ik op bouw helaas omzeil ik dan mijn uiteindelijke doel Aan de andere kant haat ik jou…

Het is alsof van binnen zoveel is stuk gegaan Alsof je met scherpe messen mijn liefde te niet hebt gedaan En ik weet niet hoe ik het moet zeggen of hoe ik het je duidelijk maak geen woorden om het uit te leggen en ik probeer het o zo vaak Maar soms is vechten zinloos en vergeet ik dat je weg bent alsof je voor een ander koos en je alleen…

Je stak wilde rozen in mijn haren en spuwde vuurwater in mijn mond Ik had geen enkele gedachte, ik wist alleen dat jij me zocht maar niet vond. Je brak stenen met de macht der woede en bekogelde mij met je haat Ik had geen enkel gevoel, ik liet je begaan maar voor jou was het te laat. Je hebt je rozen niet gestolen, ik zal je betreurd…

In de passie van mijn liefde Ligt duistere eenzaamheid verscholen In de kracht van hart Staat waakzaamheid paraat In het duister van de nacht Loop ik, alleen rond te dolen In het heetst van de stad Ligt mijn passie dood op straat In de straten van mijn stad In de steegjes van mijn hart Struint een vrouw heen en weer En maakt mij wezenloos…

ik voel de brok in mijn keel de snik in mijn stem nog even en het word me teveel ik heb geen rem laat al mijn gevoel naar boven komen ervaar het oprecht voel weer de pijn door me heen stromen nadat je je laatste woord hebt gezegd waarom moet ik nu weer huilen? is het verdriet dan nooit op? kon ik maar ergens schuilen totdat ik kan zeggen…

ik voel je, in en om me heen je bent een deel van mijn kern laat me niet langer alleen ik kan het toch allemaal niet zonder jou ik weet niet hoe dat moet ik voel me toch nog steeds jouw vrouw ooh ik weet dat ik zelfstandig ben dat ik bij vlagen zelfs verschrikkelijk handig ben maar het is allemaal leeg en zonder hart wanneer jij er niet…

Vanaf de dag dat ik je ken helaas nog maar heel kort. Hoop ik steeds maar weer dat jouw gevoel voor mij sterker wordt. We zien elkaar regelmatig doen wat nieuwe geliefden doen. Toch voel ik bij tijd en wijle de twijfel in je zoen. Je kunt hem niet vergeten en weet niet wat je wilt. En vraagt je vertwijfeld af of je je liefde niet verspilt…

De beslissing was genomen ik ging je toch verlaten. Jij accepteerde het niet en was in alle staten. Woede, machteloosheid en bovenal veel pijn. Zouden vanaf toen je eerste gezelschap zijn. Al snel ging ik je missen mijn nieuwe liefde ten spijt. Ik kon mijn gevoel niet vatten, een innerlijke strijd. Vriendschappelijk of liefde hoe…

Het is nog geen tijd Niet nu, niet morgen Twijfels en zorgen Staan door elkaar Het is nog geen tijd Ik zal moeten kiezen houden en verliezen Zal moeten, maar... Het is nog geen tijd Ik volg mijn hart Elk einde maakt een start Ik volg mijn gevoel Het is nog geen tijd Ik blijf denken en dromen De tijd zal wel komen…

Laat me los Ik voel me gevangen In fantasie en verlangen In mijn gedachten en gevoel Laat me alleen Mijn eigen weg gaan Vallen en weer op staan Is wat ik bedoel Laat me ontdekken Wie ik ben en waar ik ga Wat ik zoek en waar ik sta Laat me dansen, laat me leven Laat mij zoeken Naar wie ik wil zijn En ookal doet het pijn…

na 15 jaar breekbaar als dun glas gevoelig als een oude wond had ik nooit gedacht dat jij mij ooit terugvond Het begon als een grap om je een kaart te sturen maar ik had nooit gedacht dat 15 jaar zo kort kon duren Je sluipt mijn gedachten binnen alsof je nooit bent weggeweest je kruipt weer binnen en het feest begint weer van voren…

Die deur hoort open of dicht, leerde je me in jouw huis. Dicht, als ik er ben, en open wanneer niet. Ik leerde de routine van open en dicht. Tot het moment van verdwenen begrip. Met mij nog op de bank, deed je de deur dicht, maar je was er niet.…

Het leven lijkt een feest Dat aan me voorbij trekt Ik zie mensen dansen Maar de muziek die hoor ik niet Eens liep ik daar Daar tussen die mensen Het leven hield van mij En ik hield van het leven Toen kwam jij opeens voorbij Je stapte zo mij leven in Het tegen houden had geen zin Ik was compleet verloren Nu ben ik weer alleen…

Je woorden snijden in mijn ziel Stekend als een scherp mes Je wilt je wit wassen Nooit meer willen terugzien Je eigen weg inslaan.. Ga dan, vlieg dan maar weg In stille lafheid verdwijnen Ga dan, jij die ooit in liefde geloofde? Laat je zweven op de vele leugens De waarheid altijd versluierde.. Je sluit voorgoed mijn deur Woorden die…

Dwars door de muren rond mijn hart kwam het binnen met een stormram pure liefde van een klasse apart die al mijn gevoelens in beslag nam Platgewalst en volledig overdonderd maakte deze inslag plots alles stuk als onder hypnose door mij bewonderd vragend wat ik moest met al dit geluk Ik heb me er hevig tegen verzet dat bleek zinloos geweld…

langzaam komen ze bovendrijven steeds één voor één het is soms niet te beschrijven ze gaan snijdend door me heen veel is er weggestopt nooit meer aan gedacht maar ik heb mezelf gefopt nu zijn ze er, volkomen onverwacht ik dacht dat ik het was vergeten dat ik klaar was met jou maar mijn lijf laat me weten dat ik nog steeds van je hou…