Het zijn niet de woorden die de pijn brengen Maar de angst voor het gevolg De angst voor het alleen zijn is de grootste De eenzaamheid en stilte is wat ons zal krengen De herinneringen blijven komen Beelden op ons netvlies gegrift Hoe verder de stilte om ons heen dringt Hoe heter de gedachten stomen Steeds meer neemt de angst toe Het niet…

Nu is alles stil, het geluid sterft weg Woordeloos staan wij tegenover elkaar Ogen gevuld met tranen doorklievend Hier eindigt het leven van ons samen… Ooit verliefd in enorme intensheid Het hebben van elkaar leek voldoende We lieten ons dragen door de liefde Niet wetend dat dit ons fataal zou worden… Nu is alles stil, het geluid sterft…

Ik kus de zachte zomerwind en hoop dat die jouw lippen vindt die zuiverheid van puur satijn die schittering van kristallijn ik ervaar een zoete siddering bij deze schone herinnering en beleef opnieuw die zwoele nachten waarin al wat we verwachtten crescendo zijn voltooiing vond tot aan de vroege morgenstond Nu heb ik nog alleen mijn dromen…

Hoe kun je iemand vergeten waar je zielsveel van houdt mijn tranen smaken zo bitter mijn tranen smaken zo zout In je ogen kon ik het zien jouw hart lag niet bij mij ondanks dat je naast me zat was je weg en niet dichtbij Dat ik je zo zou verliezen had ik me niet gerealiseerd boosheid en een diep verdriet hebben mijn hart écht bezeerd…

Niets blijft ten lest dan stil verdriet waar liefde nauw werd afgemeten geborgenheid men wachten liet achteloos passie werd weggesmeten. Wanneer je wendt om nog te kijken éénmaal nog slechts één laatste keer zal liefde reeds vervlogen blijken is voor tranen al geen ruimte meer. Geen reden meer om nog te keren onverwacht blijkt…

Als ik denk aan je ogen die lachten Glanzend als ijs warm als de zon Krijg ik last van bevroren gedachten Gevoelens van liefde in een cocon Als ik denk aan je prachtige handen Mooi van vorm en uitermate creatief Krijg ik last van bevroren gedachten Ik had je strelingen ze vreselijk lief Als ik denk aan je mooie woorden Beloftes over vriendschap…

We leverden een waar gevecht zonder een echte winnaar de enige die nu nog wat zegt is jouw geslepen minnaar De stilte knaagt aan mij ik kan het nog net verdragen vluchtig kijk ik even opzij hopend dat je iets gaat vragen Je staart alleen maar voor je uit zonder de behoefte om te praten sta je verdorie echt achter jouw besluit om mij na…

Kort maar krachtig, stom maar soms leuk. Nu is het dood. Lachen en dan weer spannend. Te leuk, zo nu en dan. Een verkeerd woord en nu is het over. Raar en erg vaag. Onduidelijk en toch zo duidelijk. Nu is alles vreemd. Een lach en nu niet langer, een fout van beiden. Alles is anders. Ik ben afgeknapt, jij ook. Vreemd maar normaal. Wat leefde…

Ik had genoeg te eten Maar ik proefde niets... Een huis om in te wonen Maar ik leefde niet... Jouw warmte en jouw liefde Maar ik voelde niets... Ik voelde niets... Ooit hebben wij een vuur gebouwd Van takken om te branden De vlammen die ik heb vertrouwd De warmte van jouw handen Ooit droomden wij nog samen Van toekomst en…

Zeg niet dat ik je moet vergeten, want dat kan ik nu nog niet. Zeg niet dat ik zonder je moet leren leven, want dat doet me veel verdriet. Zeg niet dat je niet meer van me houdt, want die woorden zijn zo koud. Zeg niet steeds het is voorbij, want dat is het niet voor mij.…

hier wil ik niet zijn in deze tijd van ijs waarin de dagen vriezen tot een mistig grijs hier wil ik niet zijn nu de zee met messen snijdt het strand ligt zwaar en hard alleen de meeuwen schreeuwen bitter in de kou hier wil ik niet zijn zo mijlenver van jou…

Een traan van warm verlangen Druipt langs mijn zoete wonden In liefde slechts gevangen In dromen jou gezonden Het bloed vervaagt in vegen Zoekend naar het lot Verga ik in jouw regen Ik ga eraan kapot Hoe lang moet ik nog wachten? Stelp mijn diepe pijn Laat mij in al jouw nachten Voor eens de jouwe zijn Verlangen naar illusies…

Bedankt voor alle jaren Van liefde en verbondenheid Waarin wij samen waren Hopend op de eeuwigheid Bedankt voor alle dagen Van vertrouwen en van kracht Mooie dingen die wij zagen Onze band, zo sterk en zacht In jou en onze liefde Heb ik steeds opnieuw geloofd Maar het vuur wat er ooit was Is langzaam uitgedoofd Onze wegen…

He, Zeeman! Jij hebt te lang gevaren. Daarom vergat ik jou en je schip. Nu hou ik van de zee-duivel - Hem heb ik liever lief!…

bijholtes worden hoofdzaken, kopzorgen, clusterhoofdpijnen en migraineaanvallen angstvallige gevoelens aderen vol angst doordrenkt van weinig ruimtelijk inzicht bijholtes kunnen ineens hoofdzaken vormen en ik zie niets meer dan aanvallende gedachten wisselvallige doelen doelloos en gevoelloos ben ik doordrongen van wazige vergezichten…

Je wilde het niet proberen er viel niet meer te praten het dreunde in mijn hoofd toen ik je huilend heb verlaten Waarom heb je niets gezegd en liet je mij in liefde geloven in jou zag ik echt een toekomst een vlam die nooit zou doven Zomaar helemaal uit het niets deelde jij me in alle koelte mee dat het over en uit is tussen ons en ik…

Straks raak ik jou ~ als ik je schouders heb gestreeld, gekust, aanbeden, je buik, je borst, je hals, je benen, je haar en de vlekjes om je armen, jij mij - zoals je zo vaak iedere keer ietsje anders datzelfde op kan roepen, de vorm van elke borst, heup, bil omringt, mijn lippen - nog net kunnen zeggen - ~ kwijt ~…

In de kleine stad van mijn hart woonde jij zo veilig en gaf jij deze stad warmte en gezelligheid Het leek een schrijn die vol met jou liefde was Opeens verdween jij Naar overal en nergens de stad begon te vergaan en de lust verging me om te leven het is nu een lege stad Ze verdwaasde om zich heen zo vervaarlijk de schrijn…

heb gezien heb genoten het gaat niet ik kan niet meer denk steeds hoe moet ik verder verder zonder te vertelen wat ik wou ik had je lief ik had je nodig nodig om te leven, om te zijn dacht na over het leven ik zal je zeggen; ik wil geen dubbelleven meer heb besloten om te leven zonder jou en zonder mij…

Vaak schreeuw ik nog van woede, over hetgeen jij hebt gedaan. Schreeuwen van pijn voor de kinderen, je bent je eigen weg gegaan. Wat heb jij veel kunnen verwoesten, je hebt een slagveld aangericht. Toch ga jij blij door het leven, met een lach op je gezicht. Maar je lot kan je niet ontlopen, al denk je nu van wel. Jou ellende zal nog komen…