Een jaar terug is het alweer dat ik het leven niet meer aankon. Het deed me allemaal zo zeer, terwijl ik toch heb geweten waaraan ik begon. Tenminste, zo heb ik altijd gedacht; maar het bleek niet zo te zijn. Want wat ik van ons leven samen had verwacht, bracht al gauw niet anders dan verdriet en pijn. Voor het geluk leek ik niet geboren…

In mijn hoofd ga ik razendsnel Langs alle spullen uit het verleden Straks moet alles worden verdeeld Het lijkt nog zo kort geleden Dat wij met heel veel plezier Al deze spullen vergaarden De pijn in mijn hart is ondraaglijk Maar ik moet het toch aanvaarden Want jij gaat nu opeens Je eigen leven leiden Keuzes maken voor jezelf En mij misschien…

ik vroeg aan de maan en aan de sterren ik vroeg aan de zonneschijn waarom lieten jullie haar gaan die liefde die opnieuw begon ik vroeg aan de schemer gaven jullie wel glans ik vroeg mijn lief slechts liefde wilde geven je dat gevoel mijn zachte adem streelt je gelaat net als de jaren van daar en toen weg geslopen het stil zijn nog zie…

Ben nog steeds helemaal kapot van verdriet en begrijp het ook nog steeds niet Gevoelens voor elkaar hebben we nog maar uit elkaar zijn we toch Ik mis je nog elke dag Je lieve gezicht en mooie lach Ik vind het vreselijk om zonder jou verder te moeten waarom moet ik toch zo vreselijk boeten voor iets wat eigenlijk heel mooi had moeten zijn doet…

Hoe zou het voelen Als je gelukkig was? Hoe zou het zijn Als je had gevonden wat je zocht? Als je had gevonden Wat je nu zonder mij wil zoeken Hoe zou het zijn? Als je had geweten dat je met mij ook gelukkig kon worden Want nu is het te laat…

ik dacht dat je anders was, of dat ik iets voor je betekende. Ik dacht dat we een bloem waren, die groeide in het gras en stilaan openbloeide. Maar wat ik dacht is niet echt, het is gewoon wat ik verwachtte. En het is mijn verstand dat me zegt, dat je maar voor schijn naar me lachtte. En dat verstand houdt me tegen vertrouwen te hebben in…

Je geeft me een hand Een zoen op mijn wang Nu zijn we vrienden Duurt dit nog lang? Onze liefde was mooi Maakte plaats voor verdriet Het duurde niet lang Jij wilde het niet Geluk wilde je vinden Zonder mij aan je zij Nu niet, nog niet Misschien later, zei jij Een keuze van jou Moeilijk voor mij Nu zijn we vrienden De liefde voorbij…

Wat voelde het toch goed Het kon ook niet verkeerd Het leven is soms wreed En hard als je niets leert We waren zo verliefd Het klikte bij elkaar Als eenheid vreselijk hecht We pasten als een paar Ik snap dan niet Waarom het is uitgeraakt Dat uitgerekend jij Tussentijds bent afgehaakt Gestopt bent zonder mij Je was er zo dichtbij…

Wel vertrouwd, maar niet oprecht Het gevoel is over, de verliefdheid weg Houden van, te snel, te jong Ik zou willen dat het anders kon…

Wat ik voel Is de pijn Van wat niet is Maar had kunnen zijn Afstand als schuld Liefde voorbij Pijn in ruil Voor de liefde in mij…

Het is zaterdagavond net half elf ik zwerf door het huis en weet van mezelf wil niet meer voelen, toe laat me vergeten een wurgende haast, ik weiger te weten echt te zien hoe leeg het is vluchtend in een muur van geluid voordat ik stik in dit teveel aan niks kan niet meer ademen zonder jou. Dansend met mijn ziel ontbloot zoek ik…

15 jaren heb ik lief en leed met je gedeeld. Je had je gebreken, die heb ik ook... Toch heb je me nooit verveeld, ondanks dat ik regelmatig, dat nare luchtje rook... Het is tijd om afscheid te nemen, je hebt het gehad... Ik zal nog even de ramen zemen, voor je geplet wordt in dat donkere gat... De beul drukt op de rode knop, alles kraakt…

Een mysterie dat onopgelost blijft een leegte die gevuld zou moeten worden door jouw herinnering die steeds bovendrijft Ik schud mijn kaarten maar alleen de boer valt te beklagen en de ouden der dagen kunnen mij verklaren waarom hij verdween En het licht dat hierbij verscheen verlaat mij nooit meer ook al bedriegt het me steeds weer…

De draad al tijden kwijt Enkel druk ik twijfels uit Gevoelens overrompeld door spijt Nooit voelde ik me zo uitgebuit De ooit zo dikke draad Is langzaam afgebrand Ooit in onoverwinnelijke staat Niets leek er aan de hand Gevoelens zo gestorven Over en uit met onze smart De draad lijkt nu echt bedorven Ooit de draad naar jouw hart…

heb het al achter me gelaten ook al staat het overal nog op de muren geschilderd, ook al staat het nog gegrift op banken, tafels, planken je zag enkel mijn schulp, waar ik al die tijd in kroop je zag enkel mij verdorren in de late herfst avond het doet me nog steeds de sporen bij elkaar zoeken maar elke aanwijzing zegt me met trillende…

Jij was als een windvlaag die me liet zweven die me van de wereld maakte die zorgde dat ik gelukkig was die maakte dat ik liefde voelde Jij was als een windvlaag die me losliet die me op de grond liet vallen die zorgde dat ik pijn en verdriet voelde Jij als windvlaag, het was niet wat het leek...…

zij eenzaam alleen gelaten er is niemand meer alleen zij met haar lichaam geen aanraking meer alleen die van haarzelf domweg alleen gelaten de eerste keer omdat ze er nog niet klaar voor was nog niet alleen gelaten daarachter komt zij nu pas…

Weet je nog die ene avond samen, hand in hand slenterend langs het water genietend van de zonsondergang. Weet je nog die ene avond jouw lippen raakten de mijne de mijne raakten de jouwe dat eeuwigdurende hemelse gevoel. Weet je nog die ene avond waarschijnlijk niet want jij bent weg en ik bleef hier.…

Denk jij net zo vaak aan mij als ik aan jou? Het is al zo lang voorbij hoe kan het nou Dat jij iedere dag minstens één seconde in mijn gedachten voorbij gaat? Zelf als we elkaar zouden tegenkomen zijn we zeker weten uitgepraat Inmiddels ben je me denk ik al lang vergeten Maar het antwoord op die vraag zal ik nooit zeker weten…

Ik kan lezen in jouw ogen, lezen wat je voelt. Ik kan kijken in jouw dromen, zien wat je bedoelt. Ik kan proeven van jouw lichaam, proeven wat je wilt. Ik kan je horen denken, en luister slechts verstild. Ik kan ruiken aan jouw liefde, ooit bestemd voor mij. Ik mocht jouw leven delen maar nu is dat voorbij..........…