zij en zij zij aan zij een bank vol mooie neuzen mooie handen lieve ogen, die bedrogen voelen en lachen over schanden harde stiltes dreunen door de nacht zij aan de goede kant elkaar gevonden met gebundelde trefkracht word ik verslonden tot niks teruggebracht de laatste druppel verkeerde gok ben nu de knuppel in het hoenderhok…

Ik heb zoveel gepraat Ik had zo veel te zeggen Maar antwoord kwam er niet nu heb ik niets meer uit te leggen Mijn woorden zijn verstomd Mijn mond is stil Zo vaak al uitgelegd Wat ik nu eigenlijk wil 't Was net of jij niks hoorde Je wimpelde het af Met holle, loze kreten Je was dichtbij, maar ook zo erg veraf De maat was vol Zo wilde…

Waar ben ik je verloren Was het na de tweede of de laatste lach Ik zal het nooit weten Maar een ding is zeker Ik mis je, van de eerste traan…

Nooit gesproken woorden op het puntje van mijn tong, die aan jou toebehoren maar die ik steeds verdrong. Woorden zo breekbaar als glas gebroken in mijn mond, die ik je graag nog had willen vertellen, maar waarvoor ik de moed niet vond...…

De dag heeft me geleerd wat de nacht niet kon vertellen over gevoel van puur en samen over zonder dat te stellen wat de zomer heeft gefluisterd in een zeer gewillig oor weet de winter te ontkrachten terwijl ik mezelf verloor. Ieder uur een stukje verder per seconde uit elkaar drijvend zonder enkele richting mijn overtuiging, mijn gevaar.…

elke keer als het gevoel daar is dan zal ik schrijven alsof mijn leven ervan afhangt schrijven totdat ik niet meer kan totdat ik weer voel dat ik zonder hem of zijn beperkingen wil zijn maar dan moet ik de juiste woorden en verbindingen weten te vinden loos schrijven heeft geen zin het moet komen van binnenuit zodat het voelbaar is en autentiek…

Flets ruikt de vroege regennacht en rauwt het natte licht als deze onbepaalde dagen. Niet één die clavecimbelt, mesto cello speelt. Of moet ik in c schrij(v)en?…

Een jaar terug is het alweer dat ik het leven niet meer aankon. Het deed me allemaal zo zeer, terwijl ik toch heb geweten waaraan ik begon. Tenminste, zo heb ik altijd gedacht; maar het bleek niet zo te zijn. Want wat ik van ons leven samen had verwacht, bracht al gauw niet anders dan verdriet en pijn. Voor het geluk leek ik niet geboren…

In mijn hoofd ga ik razendsnel Langs alle spullen uit het verleden Straks moet alles worden verdeeld Het lijkt nog zo kort geleden Dat wij met heel veel plezier Al deze spullen vergaarden De pijn in mijn hart is ondraaglijk Maar ik moet het toch aanvaarden Want jij gaat nu opeens Je eigen leven leiden Keuzes maken voor jezelf En mij misschien…

ik vroeg aan de maan en aan de sterren ik vroeg aan de zonneschijn waarom lieten jullie haar gaan die liefde die opnieuw begon ik vroeg aan de schemer gaven jullie wel glans ik vroeg mijn lief slechts liefde wilde geven je dat gevoel mijn zachte adem streelt je gelaat net als de jaren van daar en toen weg geslopen het stil zijn nog zie…

Ben nog steeds helemaal kapot van verdriet en begrijp het ook nog steeds niet Gevoelens voor elkaar hebben we nog maar uit elkaar zijn we toch Ik mis je nog elke dag Je lieve gezicht en mooie lach Ik vind het vreselijk om zonder jou verder te moeten waarom moet ik toch zo vreselijk boeten voor iets wat eigenlijk heel mooi had moeten zijn doet…

Hoe zou het voelen Als je gelukkig was? Hoe zou het zijn Als je had gevonden wat je zocht? Als je had gevonden Wat je nu zonder mij wil zoeken Hoe zou het zijn? Als je had geweten dat je met mij ook gelukkig kon worden Want nu is het te laat…

ik dacht dat je anders was, of dat ik iets voor je betekende. Ik dacht dat we een bloem waren, die groeide in het gras en stilaan openbloeide. Maar wat ik dacht is niet echt, het is gewoon wat ik verwachtte. En het is mijn verstand dat me zegt, dat je maar voor schijn naar me lachtte. En dat verstand houdt me tegen vertrouwen te hebben in…

Je geeft me een hand Een zoen op mijn wang Nu zijn we vrienden Duurt dit nog lang? Onze liefde was mooi Maakte plaats voor verdriet Het duurde niet lang Jij wilde het niet Geluk wilde je vinden Zonder mij aan je zij Nu niet, nog niet Misschien later, zei jij Een keuze van jou Moeilijk voor mij Nu zijn we vrienden De liefde voorbij…

Wat voelde het toch goed Het kon ook niet verkeerd Het leven is soms wreed En hard als je niets leert We waren zo verliefd Het klikte bij elkaar Als eenheid vreselijk hecht We pasten als een paar Ik snap dan niet Waarom het is uitgeraakt Dat uitgerekend jij Tussentijds bent afgehaakt Gestopt bent zonder mij Je was er zo dichtbij…

Wel vertrouwd, maar niet oprecht Het gevoel is over, de verliefdheid weg Houden van, te snel, te jong Ik zou willen dat het anders kon…

Wat ik voel Is de pijn Van wat niet is Maar had kunnen zijn Afstand als schuld Liefde voorbij Pijn in ruil Voor de liefde in mij…

Het is zaterdagavond net half elf ik zwerf door het huis en weet van mezelf wil niet meer voelen, toe laat me vergeten een wurgende haast, ik weiger te weten echt te zien hoe leeg het is vluchtend in een muur van geluid voordat ik stik in dit teveel aan niks kan niet meer ademen zonder jou. Dansend met mijn ziel ontbloot zoek ik…

15 jaren heb ik lief en leed met je gedeeld. Je had je gebreken, die heb ik ook... Toch heb je me nooit verveeld, ondanks dat ik regelmatig, dat nare luchtje rook... Het is tijd om afscheid te nemen, je hebt het gehad... Ik zal nog even de ramen zemen, voor je geplet wordt in dat donkere gat... De beul drukt op de rode knop, alles kraakt…

Een mysterie dat onopgelost blijft een leegte die gevuld zou moeten worden door jouw herinnering die steeds bovendrijft Ik schud mijn kaarten maar alleen de boer valt te beklagen en de ouden der dagen kunnen mij verklaren waarom hij verdween En het licht dat hierbij verscheen verlaat mij nooit meer ook al bedriegt het me steeds weer…