één keer slechts beweegt ieder zich met bezielende bagage door de atmosfeer de reis voert langs de eeuwigheid en tijd bespoedigt de tred om uiteindelijk als scherprechter te bevriezen die kou, mensen, ik zou willen weten waarom is dat nou precies de kille angst de me bekruipt wanneer ik stil sta…

Het aflopen van die plaat over Vietnam in vlieggeluid plaatst de toegift uit een zwarte merel over mijn dak; oorlog aanstaande laat vogels bijeen van steun verluid, gelijk uiteen zwermend als de vredesmars over het rak.…

‘Waarom?’ is een vraag die vaak verloren gesteld wordt. Soms, als ik in de wolkerige dromen blik, de massa zijn grenzen kent, voel ik deze vraag pregnant aanwezig onder de oppervlakte van de hemel altijd en voor eeuwig: ‘Waarom?’…

Het hele brein beheerst onze overpeinzingen die door denken dan gevormd gaan worden, willens wat wij willen. Maar morgen mag men dan deze geweldige gedachten, nooit, niet aan afkeur onderwerpen, of alle aangebrachte symmetrie stort zich zichzelf verbrandend van een enorme afgrond alvorens alles afbrokkelt en een gat gevormd wordt…

Brekend water, gekluisterde golven, Onder een stortvloed van geruis bedolven. Doofkloppend eigenwijs, Spartelend tegen de stroming in, De reis naar het onbekende. Omstreden toekomst, Ongrijpbaar als water... Kristalhelder Later, bij terugblik.…

Waar de mens van uit zijn vrije wil op kan bogen is de grondslag van waar hij zijn keuzes maakt; ontdekkingen de occupatie onderhouden en vermogen, houdt de richting zich vrij aan het begin genaakt.…

Laatst zat ik en met het oranje-gevoel in de trein naar een comic over onverwachte schetsen onder ogen; een zwarte mij opnieuw in de mystieke nacht deed zijn, onvervulde dromen haar even over mijn oranje bank gebogen.…

Een dezer jaren bezig ik me voorts aan een zielsverband over te komen alsof een geluidloos solfege in ijdelheid; geen gevend persoon gegaan en gestaan waar dan ook beland, tot de evocatiefrase zich toont in het fenomenologisch feit.…

eenzame jager langs winterakkers schiet de stilte stuk…

Plastisch abstract Utopisch literair Een metafoor…

Noemenswaard is het zettend te danken aan de dank bij naam het genoegen in de enige mening schept; de berg in een stromend spiegelende zee zo rank, je het verzetten bedenkt naar iemand's werk gerept.…

Als wanneer je het lot in eigen hand omkeerde zou je nog gevoed door iets het wederom wenden; een blanco leven kende even kleur voor je je weerde, voor het leven in te winnen na het zenden.…

ik zoek een oplossing Op vragen zonder antwoorden. Problemen en zorgen. Maar vind er geen. leven ondraaglijk verleden onvergetelijk en toekomst, Onzeker. Wat schiet er dan nog over? Een leven met problemen en zorgen; Zonder toekomst. Niet leefbaar. oplossing: simpel maar efficiënt: niet leven.…

Welke richting zal ik waaien? Zal ik mezelf in een onbekend genot storten om vervolgens in een afgrond te belanden, niet meer te beklimmen, het systeem uitbuitend door haar fout. Of zal ik mijzelf als vrij ervaren, terwijl ik een vastgeketende gevangene ben, gedoemd tot programmeren aan een mislukkend apparaat. Dank God voor de levensparadox…

Haar en mijn leven vergelijkend tot schoonheid te beperken laat onderling leed als verdringende modaliteit bezweren; zij en ik tot in een lengte van decennia te doen sterken, in harmonie met het karakter dat eens schoon te verteren.…

We brengen onze levens gaande, uit van onze geesten, terugblikkend op onze geboorte, vooruit naar ons overlijden. Gelijk wetenschappers beweren alles is gewoon licht, niet gecreeerd, vernietigd maar eeuwig(durend) helder, meesters in altijd en God in overal. Zij die, opstonden voor de liefde in wrevel met de haat, in weerwil van de haat. Wie…

Eensluidende woorden doen een te redden luik open gaan voor die ander in een rituele gang zonder zeeën van tijd; die diepte veranderlijker dan duisternis onder volle maan, een wolf de ziel op een massief verhoogde massa bevrijdt.…

Aan de keerzijde van de medaille bevindt zich de held…

Mensen vullen hun leven met het vullen van leegte…

Een antwoord op het antwoord laat muzikanten verder stuipen over onbegrijpelijke liefdes in een omhullende notendop; onverstaanbare vibraties laten het complex gestel kruipen, de massaliteit tussen door doet als of een sprekende pop.…