avond aan de sloot kringen raken de oever riet zwijgt…

niets vroeg om aandacht en juist daarin lag alles…

een draad in de wind het ongezegde spant zich vogels wijken uit…

De zon gaat onder. Een schemering die dan komt. Veel lijkt zo verstomt.…

Liefde is geven, Kan de ander dan nemen, Beleven samen. Haat lost nooit iets op, Haat is verdeeldheid zaaien, Neemt zo steeds meer toe.…

Eenzaam in de nacht, wachtend op die mij verwacht, stille heimwee smacht.…

De wenteltrap draait ik stijg en daal tegelijk wie was hier het eerst?…

zware onweerslucht mijn binnenwereld kleurt mee in zwarte tonen…

geleidelijk aan kookt het warme weer mijn vlees mijn hersenzachtheid…

Een blauw vlindertje verwonderd op je vinger Bloesem — sluit leegte…

Plotseling begrijp ik het geheugen is de echo niet het bestaan zelf…

Liefde is geluk In je hart, rouw is liefde Zonder dat geluk.…

Nonchalant wiegen de boomtoppen voeren me gedachteloos mee…

Onder bloeiende bomen blijft het lege bankje warm van wie verdween…

in één ogenblik draagt een klein gebaar het hele bestaan…

Zelfs het lege veld vol beweging die niet stopt- gras dat teveel weet…

Achter een bankje verscholen, onopgemerkt praalt de witte bloem…

Moeders zijn liefde, Dat wordt van moeders verwacht, Van wieg tot haar graf.…

Zacht dooft het zonlicht Langs kieren van haar kamer Maar ik, slaap elders…

De nacht was kleiner dan alles wat morgen zonder antwoord bleef.…