De beek door het dal fluistert over verleden van een heel oud land.…

Een zachte glimlach om je mond; in je ogen zoveel tederheid.…

Ik weef mijn woorden uit grijze hersenkronkels tot zinnebeelden.…

De kersenbloesems in hemelse boomgaarden die nooit grond raken.…

Het hangt in de lucht buien drijven uit elkaar hoor ik je roepen ?…

Met haiku's kan men de gedachten voorspellen de clou: Optellen!…

Voor de verliefden is er maar èèn hartewens Elkaar beminnen.…

Vermoedens van de brandende lippen, die elke keer op het grensje wippen, behoren wijselijk op elkaar te zitten.…

late ochtendzon doet bijna uitgebloeide zonnebloem stralen…

de hemel bewolkt mantelgrijs tegen dofgrijs verwaaien meeuwen…

Engelse tuinen tonen rozen zo groot als gootsteenontstoppers.…

herinneringen weer gegeven op albast vergeetmenietje…

De baas en vrouwtje staan braaf en kijken ver weg tot schatje klaar is…

mijn oude opa met zijn fel rode brommer haalt hij de lente…

De Aarde kleurt weer Rood, door hen die liefhebben een brug te ver is!…

In glas geblazen alleen de zachtste handen kunnen ver dragen…

angst kan ik me niet permitteren zei Van Gogh de Dood pakt me tóch…

Melden om vijf uur cel in kil organisme dreigend zelfverlies Het wachten op niets niets gaat geluidend voorbij tv speelt voor niets oud kerstnummer meldt leeg nieuws brekend lijntje tijdsbesef Het ziekenhuisbed mijn hand vindt slechts roestvrijstaal verlangend tastend…

Het stormt Bladeren vallen Kale takken Het wordt tijd voor mijn Winterslaap…

spinnenwebdraden worden omlijnd door glanzend vocht: herfstbekroning…