de naakte bomen staan te wachten in de kou op nieuwe kleren…

Snijdende woorden Menselijke waardigheid Gevild tot het bot…

Kleuren vervagen als de regenboog verdwijnt uit je schreiend hart.…

zie de lente komt het wordt weer tijd voor nestjes en het kievitsei…

Keurig in de rij worden hun takken geknot, bevrijdend gewicht.…

De takken dragen een witte wintermantel, natuurlijke stijl.…

Gekleurde tranen, gevormd in bloementrossen, snakken naar de zon.…

Lief maar onwillig Koppig kleurt hij stenen grijs Stoot jij je soms ook ?…

Eenzaam in het gras bijt ze in haar eigen staart, venijn in de bek.…

waait door de bomen een blad stort op de bodem alles valt ooit neer…

nauwelijks zes pond besmeurd, vettig bloed wonderlijk krijsend…

Hij bespeelt de wind wanneer hij gegijzeld zoekt naar blauwe vrijheid.…

De echo verdwijnt in een verstild niemendal door holle woorden.…

Verdwaalde tranen doorkruisen uitgedroogd zand, vermoeid en eenzaam…

bij het opkomen van de zon, is hij altijd haantje de voorste…

tussen zon en maan ontstaan stralende klanken, sterren geboren…

Door zand omgeven Kerkhof van woestijnrozen Een vredige rust…

in volle kleuren helemaal uit je bol gaan, ontluikende tijd…

Wensen geboren in zacht strelende handjes hartjes gaan stralen…

De klimmende roos omhelst verliefde wolkjes, te hoog gegrepen.…