een gesponnen web doorzichtig als Brussels kant, klassieke bouwstijl…

bescherming gevend vanuit de hemel zonder schouders ophalen…

Een kaarsrecht fietspad Geschoren waterkanten Een reiger slaat toe…

Een kaarsrecht fietspad Geschoren waterkanten Een reiger slaat toe…

Afgewezen las zij het bericht, niet van plan het op te geven, Tot hij zou zijn gezwicht!…

over de velden liggen grijs grauwe sluiers luchtig gedrapeerd…

Haiku’s: Gele narcissen Op hun bleekgroene stengel Bossen steltlopers Mos tussen het gras De ontelbare hopen als rijzend brooddeeg Merel, nestbouwend Sleurt, schudt en snokt aan slierten Nijverige vent. Senruy: Jij wist dat zeker? De enige zekerheid: de onzekerheid!…

lieveheersbeestje te lief voor al het geweld zo zinloos is het…

Een bron gevuld met teveel wensen verliest haar gouden zuiverheid.…

de naakte bomen staan te wachten in de kou op nieuwe kleren…

Snijdende woorden Menselijke waardigheid Gevild tot het bot…

Kleuren vervagen als de regenboog verdwijnt uit je schreiend hart.…

zie de lente komt het wordt weer tijd voor nestjes en het kievitsei…

Keurig in de rij worden hun takken geknot, bevrijdend gewicht.…

De takken dragen een witte wintermantel, natuurlijke stijl.…

Gekleurde tranen, gevormd in bloementrossen, snakken naar de zon.…

Lief maar onwillig Koppig kleurt hij stenen grijs Stoot jij je soms ook ?…

Eenzaam in het gras bijt ze in haar eigen staart, venijn in de bek.…

waait door de bomen een blad stort op de bodem alles valt ooit neer…

nauwelijks zes pond besmeurd, vettig bloed wonderlijk krijsend…