Hartenkreten

hartenkreet (nr. 59.496):

Wie rijdt

rijdend in het spel
van deelname
schuift de ruimte door zichzelve
geruis is slechts een gedachte
die
de richting imiteert

wij bewegen als een stam
van lijnen
dooraderd met doelen
en verdwalen,
vormen die elkaar dragen

zonder te weten
wie het draagt
het spel speelt zichzelf

bewustzijn hangt erin,
zoals mogelijk in leegte
aanwezig
maar,

zonder gewicht
afstand wordt niet gemeten
zij gebeurt,

zoals zuurstof zonder naam
zoals tijd zonder rand

zo verschuift de schuld,

Niet ik ga, maar gaan voltrekt
zich

ik zie mijzelf als
verschuiving
niet als oorsprong
een punt dat oplost
in zijn eigen voortgang

wie waarneemt,
wanneer de waarnemer verdwijnt?
de mens voelt het niet,
dat beweging hem voorafgaat

en aankomen slechts
een andere
vorm van verschijnen
of verdwijnen is

en in dit gebeuren
zonder centrum
blijft de vraag,
ben ik deelnemer
of slechts een deel-

een moment in stroom
een gedachte die zichzelve
passeert

maar het gaan voltrekt zich