Tussen Weten en Vergeten

De mens
draagt kennis als een wond

niet het vallen breekt hem,
maar het besef
dat hij valt
terwijl hij kijkt

hij weet
dat is zijn eerste eenzaamheid

dus bouwt hij kamers
van geluid, lichamen, dagen,
legt dekens over gedachten,
drinkt tijd in kleine slokken
noemt afleiding leven

maar onder alles
blijft het stille mechaniek draaien
het weten van eindigheid,
van verlies,
van zichzelf als voorbijganger
in een lichaam dat langzaam verdwijnt
.
en toch —
iedere ochtend opnieuw
de kleine samenzwering tegen de waarheid:
koffie zetten,
een hand aanraken
de straat op gaan
alsof vergeten mogelijk is

misschien is dát
het drama van de mens
dat hij helder genoeg is
om de afgrond te zien,
maar teder genoeg
om ondertussen bloemen te kopen.

besef,eindigheid

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 7