Het venster open

Ik buig mij over wat ik voel
tot elk vermoeden wordt gewogen
maar jij, die zonder oordeel kijkt,
ziet waar mijn blik zich heeft bedrogen

want wat te dicht wordt onderzocht,
verliest soms juist zijn ware lijnen
de berg verdwijnt in losse steen
de verte in een handvol schijn

beschouwen is een vreemd verblijf
het brengt nabij,
het voert ook verder
de geest die steeds zichzelf bevraagt
maakt troebel water niet helder

geen mens omvat zijn eigen grond
geen bron doorziet haar eigen stromen
wij draaien om een stil middelpunt
gevangen in vertrouwde dromen

daaarom is jouw nabijheid goed
niet om de waarheid uit te spreken
maar om een venster open te laten
waar ik door mijzelf heen kan breken.

reflecties, buren dichtbij

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 26