Aangemeten

Ze draagt haar zijde als een tweede huid
een fluistering nog vóór een woord ontspruit
De plooi verbergt wat aarzelend in haar leeft
alsof de vorm betekenis vergeeft

De snit belooft wat nergens wordt behaald
een zekerheid die zwijgend wordt vertaald
Want wie zich tooit met glans en met vertoon
verwisselt soms het lijken met de persoon

Bestaan wij in de blik van wie ons ziet,
of in het stille dat geen mantel biedt?
Misschien is zijn slechts wat men achterlaat
wanneer de schijn voorgoed naar buiten gaat

Men zegt kleren maken de vrouw, voor even
Maar wat, wanneer de vrouw haar vorm moet geven?
Dan blijkt voorbij het linnen en het satijn
niet iedere maat past om het ware zijn.

invloed ,aanpassen, bestaan,schijn

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 7