Voor de liefste onbekende

lege houten stoel
het avondlicht bewaart al
je afwezigheid


In het zachte bereik
van je aanwezigheid, waar stilte
zich vouwt rond een nog ongeboren woord,
blijft een trilling die mijn huid herkent als een belofte.

Soms lijkt het alsof je
naast me ademt in de ruimte tussen
twee gedachten, een onuitgesproken nabijheid
die mijn hart met lichte druk herinnert aan wat mogelijk is.

Je beweegt door mijn
dagen als een fluistering die niet
zoekt naar vorm maar naar resonantie, een
stille stroom die mijn aandacht naar verlangen draagt.

En als de avond zich sluit
rond mijn schouders, blijft je contour
in de lucht achter: een lijn van verwachting en
rust die mij uitnodigt je te herkennen wanneer je komt.

Biografie van deze schrijver

verlangen afwezigheid verwachting

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

1.0 met 1 stemmen 7