Oude pijn

wanneer mijn zicht
enkel vanuit een
brede horizon zou
betrachten de
onmetelijkheid
te voelen, hoor
ik nog de bergen
in de schaduw van dit
licht,

schudden nog steeds
orkanen vanuit de verte,
belichten sterren
dit gewicht

zwijgen nog immer
de verbindingen
eens aangegaan,
vervaagde bollen
kwik

zijn alleen te begrijpen
zoals de elementen
zich vastgrijpen aan
hun eigenschap
zonder woorden,

al gelang
de natuur de zon laat
zien achter de schaduw
wanneer
de terugkerende
beweging plaats zou maken
blijft zij zich hernemen
aan de andere zijde
van mijn zien,

misschien staat daar
opnieuw een horizon
die niet de mijne is,
maar waarheen mijn blik
zich zonder weten
blijft richten,

alsof ook daar
iemand, vanuit
een andere verte,
dezelfde onmetelijkheid
betracht,
en wij, ieder
vanuit onze eigen plaats
het licht opnieuw
leren zien
aan de rand
waar het niet hoeft
te verdwijneen.

herziene horizon

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 30