Schemerrood

Zachte schemering
streelt de kwetsbare klaproos
en grijze wolken


De klaproos staat
langs het pad waar stof en stilte
elkaar ontmoeten. Haar rode bloem vangt het
eerste zonlicht als een herinnering aan hoe mooi iets broos kan zijn.

Tussen het hoge gras
beweegt ze mee met elk zuchtje
wind dat voorbijtrekt. Haar dunne stengel buigt
zonder verzet, alsof ze weet dat niet alles hoeft stand te houden.

Wanneer middag haar
warmte spreidt over weidse velden
die schitteren in het licht, staat de tere klaproos
er stil en onopvallend bij, zonder iets te vragen van wie haar ziet.

Tegen de avond wordt haar
kleur donkerder en valt het landschap
langzaam tot rust. Nog even blijft ze zichtbaar tussen
groen en schaduw, alsof ze afscheid neemt zonder echt te verdwijnen.

... Een ode aan de kwetsbare schoonheid van de klaproos. Geschreven vanuit de herinnering aan de uitbundige bloei van voorjaar en zomer 2026. ...

Biografie van deze schrijver

natuur vergankelijkheid verstilling

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0