Hemelwolken…
Zij was dol op de speeltuin
op de wip en de glijbaan
maar het allerliefst zou ze uren
op de schommel gaan
haar voeten staken hoog in de hemel
koele wind blies in haar gezicht
het plankje en de touwen
kraakten onder het gewicht
zo kon ze ontkomen
aan de somberheid
al het getreur
het verdriet in de realiteit
dus dwong zij zichzelf steeds hoger
hoger dan het allerhoogste punt
alsof ze vliegend in een vliegtuig
met haar leven stunt
steeds opnieuw zwaaiend met de benen
tot zij onmogelijk verder reiken kan
in heerlijke hemelwolken
daar waande zij zich dan…
Geplaatst in de categorie: verdriet

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!