Avondgoud
De avond verstilt
een merel zwijgt op een tak
goud rust op het land
De avondzon legt koper
over het open land, waar schaduwen
langzaam de paden vervagen, gras drinkt de laatste
warmte uit de lucht, terwijl de wereld haar scherpe lijnen verliest.
Merel weeft zijn laatste
toon door de kruinen, de wind streelt
zachtjes langs het ruisende riet, elke glinstering op
het water ademt traag, als een stil gebaar dat niets van ons vraagt.
Dit licht kent geen haast
en kiest geen hart uit, het rust even
diep in wie elk trillen opvangt, als in wie gewoon zijn
schouders laat zakken, en de stilte van de schemering binnentreedt.
En wanneer morgen het eerste
ochtendlicht weer opstaat, blijft ergens diep
vanbinnen deze gloed bewaard, een zachte herinnering
aan hoe de dag zich neerlegde, in vrede met alles wat was en nog komt.
Zie ook: https://catherineboone.blogspot.com
Schrijver: CB, 20 november 2026
Geplaatst in de categorie: landschap

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!