Ik ben soms een beetje blij Dat ben ik Niet jij Ik vind dat heerlijk Eerlijk Lekker mezelf bezig houden Lekker mezelf vertrouwen Op me eigen kan ik zeker bouwen…

ik wil de zon begroeten en in de wolken leven met de regen dansen en de maan een kusje geven ik wil zingen in de sneeuw en stoeien met de wind zeilen op het ijs tot ik een ijsbeer vind ik wil duiken in de zee en springen in het dal glijden van een berg en niet bang zijn dat ik val ik wil luchtkastelen bouwen midden in de nacht vioolspelen…

wat ooit bijzonder was is verdwenen weggevaagd alsof het nooit heeft bestaan het bijzondere opgeslokt door het alledaagse maar het was er nog wel een glimp schitterde en straalde in diepe duisternis je zei, dat je het ook zo voelde maar vermorzelde het bijzondere smeet de stukjes weg en verdween nu is het weg dat bijzondere…

Eindeloos grauw zwarte dagen, in een onmetelijk leed zwevend Kan ik geen enkel mens vragen houd ik de hoop op liefs levend In de stilte van 't stil verlangen dwaal ik in 't duister van de tijd Hoef ik geen pijn nog te vangen daar ik wandel in de eeuwigheid Hoor ik nu opeens zacht praten door het leven, zover achter mij Maar de tijd…

De Fransen hebben ’t over TOURTERELLE, in Portugal zegt men ROLA, de Duitsers spreken over TURTELTAUBE, de Spanjaarden over TORTOLA, in China is ’t BANJIU, en KAPTAR in Oezbekistan ... wij zeggen niks, gooien de vogel vlug in de pan, en bereiden hem met krielaardappelen, donker bier en notensla !…

de animist gelooft dat alles een ziel heeft en krachten bezit zowel dingen dieren storm vuur donder bliksem de maan en de zon golven en rivieren lopend in de storm vroeg deze zich dan ook af wat die hem toch wilde vertellen de storm waarschuwde hem via een boom die met kracht een tak brak sloeg hem hiermee in z’n nek gelijk morsdood…

het weer is vandaag in een dichterlijke bui er ligt rijm op de daken de zon zal aan die dichterlijke aspiraties wel snel een einde maken…

er was eens een waterdruppel die had het altijd naar zijn zin de anderen vonden dat heel irritant want zij hadden vaak de pest in ik zit maar in zo’n grote wolk mopperde een druppel elke dag en zit alleen maar af te wachten wanneer ik naar beneden mag toen ging het plotseling regenen de druppels vielen uit de wolk ze vlogen alle kanten…

Eindeloos grauw zwarte dagen, in een onmetelijk leed zwevend Kan ik geen enkel mens vragen houd ik de hoop op liefs levend In de stilte van 't stil verlangen dwaal ik in 't duister van de tijd Hoef ik geen pijn nog te vangen daar ik wandel in de eeuwigheid Hoor ik nu opeens zacht praten door het leven, zover achter mij Maar de tijd…

Zonder jou, dacht ik zou ik niet verder kunnen, zou alles stoppen, zou niets meer beginnen, zou niets meer blijven, zou nooit meer warmte ontstaan. Maar zonder jou liep ik verder, stopte niets, begon alles op nieuw, bleef veel, ontstond nieuwe warmte. Maar alles omdat jij was, omdat zonder jou altijd met jou zal blijven.…

knoop in haar zakdoek  waarom was dat ook alweer nu knoop in haar maag…

er was eens een toverbal die zat in een grote fles er waren er nog meer zeker meer dan zes de fles stond in een winkeltje dat was meestal open de kinderen kwamen er graag toverballen kopen zo’n toverbal kreeg mooie kleuren als je er lang op zoog rood, geel, blauw en groen het was net een regenboog de kinderen verdrongen zich kozen…

Eindeloos grauw zwarte dagen, in een onmetelijk leed zwevend Kan ik geen enkel mens vragen houd ik de hoop op liefs levend In de stilte van 't stil verlangen dwaal ik in 't duister van de tijd Hoef ik geen pijn nog te vangen daar ik wandel in de eeuwigheid Hoor ik nu opeens zacht praten door het leven, zover achter mij Maar de tijd vertoont…

voetstappen op de weg ze lopen naar de horizon de passen worden groter omdat toen het rennen begon ze rennen naar een wereld hier ergens ver vandaan en kunnen gewoon niet stoppen ze moeten, moeten verder gaan ze rennen verder en weer verder en hebben het ontzettend druk ze zijn alleen maar bezig met hun zoektocht naar geluk ze zien…

de kleine Elise zat voor zich uit te dromen over wat er allemaal in de toekomst nog zou komen plots hoorde ze vanuit een open raam een melodie die ze nog niet kende maar haar nooit meer verliet het troostte haar bij zorgen en verdriet later kwam ze haar weer tegen en herkende vroeg de pianist hoe het heette die zei als je ‘Für Elise…

Leven met jou als moeder, is leven met verdriet.  Leven met jou als moeder, is het leven niet. Wat jij aanricht, is meer dan alleen pijn. Soms hoop ik nog dat je kan veranderen. En denk hoe fijn het dan zou zijn. Maar na 37 jaar begin ik het toch wel te zien. Je wordt steeds iets minder mama, en steeds iets meer Christien. Dat gaat zo…

bij de vijver een bankje wat verweerd een rugleuning met de letters J en A een hartje een pijl nauwelijks leesbaar een man en een vrouw op het bankje bejaard en broos vandaag zestig jaar bij elkaar hij pakt het mesje en kerft een J en een A een hartje een pijl goed leesbaar ze glimlacht naar hem…

ga liggen in het groene groene gras en kijk naar de blauwe lucht en kijk en kijk en voor je het weet val je met een zucht naar boven in de blauwe blauwe lucht…

ooit had ze persoonlijke vrijheid een vuilniszak vol ze leverde in ze leverde veel in toen had ze genoeg aan een diepvrieszak ze stopte de diepvrieszak in het vriesvak wat ze nog had aan persoonlijke vrijheid wilde ze lang bewaren wilde ze heel lang bewaren af en toe pakte ze de diepvrieszak bekeek de inhoud er was toch…

De weg is nog lang waarop men verder kan gaan. Tot in het Eden.…