Corona is een aanslag die ons teistert, elke dag. terwijl veel doden vallen: meervoudigduizendtallen. Wie dacht ‘het is maar griep’ zat er al te pijnlijk naast: terwijl men rustig sliep heeft het virus rond geraasd. Probeer toch met z’n allen te zien wat wordt verteld: dat zij die zijn gevallen niet vielen door geweld van mes, kogel…

Ik zoek naar stromend water aan een beekje in een groene wei van dichtbij hoor ik ’t geklater de bron ligt vlak voor mij. Hoe heb ik de aders gevonden die sinds eeuwen hier zijn verborgen en blijvend met de ziel verbonden goud glanzend in de witte morgen? En ik die dorst naar Levend Water nimmer verzadigd van uw liefde ben na mijn rusteloos…

Met z'n tweetjes in het gras onder de boom, want het regende dus kwam die schuilplaats goed van pas. Klein zijn jullie nog wel, maar zo te zien hebben jullie het heel goed naar je zin. Kleine Schotse hooglandertjes zijn zo leuk en lief. Jullie kwamen naar mij toe en als ik dat gewild had kon ik jullie zo aaien, maar dat heb ik…

Na jaren doemt zij weer op zomaar vanuit het niets vanuit de geestelijke wereld die hier en nu is die tijdloos is ondanks de dwangmatigheid van alle klokken het zinloze lawaai en de rest van alle onwaarheden Ik sta bij de literatuurboeken te neuzen als een voorgeprogrammeerde automaat niet meer wetend waarom en waarvoor stekeblind voor…

'Ik ben koningin!', zegt ze, naakt met mij vrijend. 'Ik zie het!', jok ik...…

Moeder zijn Terwijl veel ouders – ik betrek graag ook de vaders hun kinderen toch als een prachtig cadeau ervaren. Maar het is wel… een heel groot pak. Je weet dat niet op voorhand. Je leest een paar boeken over opvoeden, maar niet dat je twintig minuten met je zoon zal discussiëren over een blauwe of groene sok. Dat je de hele stad zal…

Een vrolijke zwemlerares die hartelijkheid uitstraalt met strenge ogen en milde spraak haar leerlingen vorst hun zwemslag schaaft waardoor vele mensen bevriend worden met wijd en diep water die gemoedelijke Brabantse brengt schappelijkheid van Nederlands Zuiden in Alblasserdams gebied zij kent de slagen van het leven weet deze te verwinnen…

de oudheid van nu was de wijsheid van vroeger niet meer noch minder!…

De was doen. De is deed. Is wassen wissen? Wissewassen. De is doen. De was deed. Het spel gespeeld. De was gedaan.…

Met zijn net jaagt hij de wilde vlindertonen driftig achterna...…

Hoe moet “die flik” zich nu daadwerkelijk voelen na zware misstap ... als zelfs zijn eigen ras roept en tiert... “Black Lives Matter”…

Voordat zij naar bed moet gaan babbelt ze altijd met de maan Ze kletst gewoon wat tegen haar aan over wat zich die dag heeft voorgedaan en kleine dingen in het aardse bestaan Zij luistert altijd, is met haar begaan Daarom praat ze ‘s avonds zo graag met de maan…

De Noordzee in deze vergankelijke en mooie zonsondergang de avond werd in een fraai kleurencomplex een dag afgenomen. De schoonheid van de natuur werd maar weer bevestigd. De zon telkens met haar zon vol overgave, wij mogen tevreden op de weg naar..... een nieuw daglicht.…

Ik ben me eigen slechtse vriend. Ik lieg in me eigen gezicht en geloof me eigen leugens. Me vrienden zijn niet de vrienden die ik denk dat ze zijn. In strijd met me eigen brein. Ik wil de leugens niet geloven maar de waarheid komt niet boven. Het blijft onder. Diep begraven onder een berg zelf bedachte leugens. Ik weet dat ze niet waar zijn…

Vele burgers en kleine zelfstandigen gaan zweten in vriestijd... door banale regels van leiders... die laten lijden!…

Zo vaak denk ik nog steeds aan jou die een tijd mijn liefste kind was dit pril geluk kwam mij als vrouw helaas niet zo heel goed van pas daarom moest ik je laten gaan mijn liefste jij ging naar een ander oneindig pijn van jouw bestaan want je werd een buitenlander…

ik grijp de tijd bij z’n kop en z’n staart hij probeert stiekem te verglijden wordt net als ik bejaard wat ik samen met hem wil vermijden de tijd heeft de tijd niet meer en ook al probeer ik het steeds weer zijn regels zijn niet te ontwijken…

Zijn woorden droegen liefde boven alle pijn en zon verwarmde de wegen het denken vloeide in samenzijn woorden bleven stil waar ik enkel liefde kreeg hoorde ze als een melodie op het ritme van mijn hartslag nog voelt het als volheid van het zijn want het stille tussen ons is nog steeds niet leeg…

herken je me nog ik was die sukkel die als hij je zag van oor tot oor gloeide ik was die sukkel die niet besefte dat jij slechts met mij stoeide die sukkel herken je hem nog ik denk het niet die zelfs dacht dat hij het was die het verknoeide maar niet ik jou maar jij deed mij verdriet die niets in de gaten had ik ben die…

als ik het gokken moest had ik het niet geraden dat je twaalf bent nu ik schatte zeker toch jou al 144 maanden oud geen tiener dus van elf maar een puberjongen ooit zal jou de dag komen dat jij blij en opgetogen je eigen voordeur opent dat jij glimlachen kunt naar je eigen spiegelbeeld dat jou een welkom groet onderweg naar dat moment…