een hart gebroken een ziel verloren leven van dag tot dag zoeken naar een lach je hart zo zwart als de nacht leven in zulke onmacht een ziel die huilt iemand die zijn gevoel verschuilt leven is soms zo gemeen waardoor je hart verandert in steen soms heel gevoelloos maar niet het leven heeft wat ie koos zal het hart nog opleven…

Als ik soms terug kijk op mijn levensloop daar zaten fouten tussen en wel een hele hoop Er zitten dingen tussen waarvoor ik weemoed voel maar ook die ik vergeten wil en wel een hele boel. Doch alles wat herinnert aan die tijd met jou die blijf ik altijd koesteren die blijf ik altijd trouw.…

de winter wordt lang killig nat grijs met zo nu en dan misschien onschuldig wit de lente was pas nog broeiend heet en om te steunen de tijd daartussen behoorde ’t frisse groen en ‘t kiemende verlangen van beloofde bloei nu verbleekt reeds weerspiegeling in plassen herinnering rimpelen vervagende beelden pijnvolle…

Wanneer mijn stilte wordt doorbroken, door het warme ritme van jouw hart, wanneer het licht in mijn duisternis wordt onstoken, en mij in mijn zekerheid verward... Wanneer mijn grauwheid begint te kleuren, door de vrolijke klanken van jouw stem, en in mijn verlangen geen moment valt te bespeuren, waarin ik jou niet in alles herken…

Jij kwam ooit zomaar in mijn leven, onverwachts had ik je ontmoet, en al kan je niet méér van jezelf aan me geven, hetgene dát je geeft maakt heel wat goed.... Jij bent mijn ware in dit leven... dus wees niet bang, doe je echt nooit pijn, wil je heel mijn wereld geven, en zal er echt altijd voor je zijn.... Is het geluk ons goed…

Het waarheidsgehalte van die prachtige woorden recht uit jouw hart, ik wordt gek van hunkering raakt me, maakt me compleet ...compleet verward, echt compleet in de wolken ik dwaal af op jouw stroming waarin gevoelens de hoofdrol vertolken als in een film, mijn schijnwerper gericht op jouw gestalte een droom met rollen als op het hart…

de een gelooft het vol zin de ander vindt het onzin ik geloof er eerlijk gezegd niet in maar het tegendeel werd me al snel bewezen jij kwam in het licht en de hemel zij geprezen de eerste dag zijn we de hele tijd bij elkaar gebleven we konden de hele dag nauwelijk van elkaar afblijven en langs de waterkant blijven we ook nog even drijven…

Kleine waterige traantjes Druipend uit m'n ooghoek Stromend over mijn wangen Neerdalend bij mijn lippen Nooit was dit verwacht Het gevoel van het gemis Telkens als ik aan je denk Merk ik dat het over is…

het was een heerlijk klare zomernacht die als een zweem van dromen in blauwe luchten wakker lag en wij verschoonden tijd in avondkledij van geuren verwacht men de hemel of de hel minstens het leven en aan het firmament stonden gele sterren in de landelijke kamer voor de haard waar hij met poëtische verkwisting haar liefde en geloofde…

Elke keer maar weer en weer breken ze mijn hart keer op keer ik voelde me even goed maar nu niet meer het is steeds hetzelfde verhaal keer op keer als het zo moet hoef ik echt geen liefde meer steeds weer die pijn keer op keer is gewoon niet leuk meer het doet gewoon te veel zeer die pijn en dat verdriet keer op keer het is echt niet leuk…

De eerste liefde draagt vleugels van wit papier onbeschrijflijk teer…

blik niet terug op de lente één dood te vroeg op haar dorpel en het glinsterend dauwvocht op mijn wimpers vloeit weer in mijn oog terug als ik de woorden tel, de stomme woorden uur na uur, minuut na minuut in ’t ritme van seconden tijd verjaag ze niet, ‘t herinneren blijft ondanks jaarringen spijt zelfs wanneer elke boom die in ons groeit…

Kijk me aan Zie je me ? Kijk tot in m'n ziel Je zult zien... Hoe mooi Hoe lief Hoe opwindend Mijn lief is Je zult jezelf zien In mijn ogen En in mijn ziel Ik heb je zo lief !…

WIJ samen, als metselwerk aan elkaar geklonken stevig verbonden elkaar ondersteunend kou buitensluitend beschutting veiligheid gevend stormen doorstaand WIJ samen ...…

dan moet ik spiegels breken om jouw lijnen te zien met vele rondingen in het verlangend uur als wind soms stormend en dan weer weg- snellend kom je terug; strelend trek jij mij hongerend en met stijve lendenen door labyrinten van tijd zoals jij wilt genietend van datgene wat het leven ons laat verlies ik in jou mijn wortels en al het nog…

Iets meer dan helemaal niets of alles? Hoop op alles blijven hopen op wat dan ook eenzame gedachten altijd ergens op blijven wachten op iets meer dan helemaal niets...…

Daar zit je dan uren achter elkaar naar buiten te staren. Waar wij vroeger zo graag samen waren. Waarom heeft niemand me ooit verteld wat het inhoudt als je door ouderdom word geveld. We zijn samen oud geworden jij een beetje sneller dan ik. Maar wil dit nu ook zeggen dat we ons er zomaar bij neer moeten leggen. Je hebt geen puf meer en…

Ik voel de stilte door mij trekken omdat ik doodleuk niets van je verneem. Ik ben geen mens die drukte wenst toch wil ik wel wat geluid op dit soort vreemde dagen. Ik voel de angst en vrees omdat je het gewoonweg niet weet. Het gevoel is in verwarring een mix van vreugde met het gevoel dat het niet klikt. Ik kan slechts naar je kijken…

Je foto, geprint in mijn hoofd, Zie ik steeds als ik mijn ogen sluit Alleen aan jou denken geeft me moed om verder te leven Die steek in mijn hart van toen we afscheid namen kan ik alleen genezen door weer bij jou te zijn Door liefde omgeven wil ik zweven naar een plek waar ik alleen met jou kan zijn Waar ik mijn gevoelens met…

de wind breekt door de lucht en dreigt met scherpe dorens; smarten drijven zwepend golvend prikkelen huid en zij kust liefdevol mijn adem misleidt bedroefde ogen mijn lippen openen zich en proeven zand al voel ik zoekend vingers in mijn haar het weerzien werpt een mantel om ons heen en laat mij knielen zodat zij mij zich geven kan … en…